My AI Romance

Episode 11

Boyfriend

I decided to set Saturday as my rest day. I don't have any plans to do instead of sleeping and staying at home. Umupo ako sa sofa at hindi ko na naman naiwasang tingnan yung relo na ibinigay sa akin ni Nikkolas kagabi.

This is not a typical watch like what I've said. I haven't seen any other model of it. Hindi ko alam kung nag iisa lang ba ito sa buong mundo at kung saan ito nakuha ni Nikkolas.

Maybe it's one of Mr. Parker's invention again. And I don't think if I deserve to have it since noong una ay puro pagdududa ako sa kanya.

Napatigil ako sa pagtingin sa relo ko, ng makarinig ako ng tunog na sasakyan sa labas. I am expecting that it was Nikkolas again but I was wrong when I saw Primo.

Lumabas ako ng gate para lapitan s'ya. Even if we have misunderstandings, I can't still deny the fact that I care for him.

Sa kabila ng mga taong sumira ng tiwala ko, at the end of the day kapag nagkaroon ako ng time na makapag isip isip, I always end up hearing their sides to give them another chance.

"Am I too late to celebrate your special day?" he asked. Before I could answer, nakita kong umilaw na naman ng kulay purple yung relo ko.

"I'm sorry, Hershey. I know you're still mad at me but I really miss you. I will understand if you're still not ready to talk to me now," he explained. Sinubukan kong ngumiti sa kanya. I can't loose Primo now that I already lost my mom.

Yes, there are some part of me na natatakot ng magtiwala sa kanya pero may parte pa din sa akin na gustong bigyan s'ya ulit ng pagkakataon. I'm afraid to trust but I'm slowly learning to overcome that fear.

I gave him the permission to get inside. Marami s'yang dinalang pagkain para sa akin. Tahimik akong nakaupo habang pinapanood s'ya sa paglalagay ng mga pagkain.

Am I right for trusting him again? What if this time sirain n'ya ulit yung tiwalang binigay ko?

"Hershey, I already made sure that Meiko paid for what he did to you. He's right when he told you na pinagpustahan ka namin. He won in the race over me. He asked me kung pwede ka n'yang ligawan. I was stupid for saying yes kahit alam kong wala akong karapatan na gawin 'yon sa'yo. Naisip ko lang na kailangan may lalaki pa ding poprotekta sa'yo sa oras na wala ako sa tabi mo," he exclaimed. Napatungo ako dahil sa sinabi n'ya. He never changed. What he did is wrong but I can still feel that he truly cares for me.

"Do you have any plans of leaving me like what they did?" I asked, forcing my voice not to c***k. Natahimik s'ya ng ilang sandali habang pinag iisipan ang mga sunod na sasabihin.

"Sorry for saying it too late, Hershey. I've done a biggest mistake. Stella is pregnant and I am the father. I've been keeping this to you since a long time. Kaya madalas hindi kita napupuntahan kasi ganito yung nangyari. I still love you and I think you don't deserve a man infront of you. You don't deserve a worthless man like me," nakita kong may pumatak na luha mula sa mga mata n'ya.

Hindi ko na din napigilan pang umiyak. I never thought that this happened to him. Sa aming dalawa, ako yung mas walang kwenta. He was always there for me since then pero nung mga panahon na kailangan n'ya ng kausap, wala ako sa tabi n'ya. Hindi man lang ako gumagawa ng paraan para malaman kung totoong ayos lang ba s'ya.

"Don't think of it as a mistake, Primo. You are already forgiven. Nandito lang ako sa tabi mo. At sa magiging pamilya mo," lumapit ako sa kanya para yakapin s'ya. I am happy for him. Even though he's too young for this, alam kong maayos n'yang magagampanan yung mga tungkulin at obligasyon n'ya.

Alam kong magiging maayos din ang lahat lalo na't dalawang taon na lang din naman at magtatapos na s'ya sa kolehiyo.

My conversation with Primo helped me a lot para gumaan yung pakiramdam ko. I am very happy na maayos na kaming dalawa. He also told me that he's okay with his parents so I have nothing to worry. I will go in their house this tuesday because I was invited to be in tito Phillip's birthday.

"Do you have work after classes?" napahawak ako sa dibdib ko dahil sa matinding pagkagulat sa nagsalita. It was Nikkolas who made my watch to turned in a color of purple again the next day.

Naitanong ko na sa kanya kahapon kung ano ang meron sa relo na 'to pero ayaw n'ya naman akong sagutin.

"Yes. I'll go to Charleston later," sagot ko. May sasabihin pa sana s'yang iba kung hindi lang s'ya tinawag ni Moreen. Nag usap silang dalawa kaya't nagdecide ako na bumalik na lang sa upuan ko.

"Hershey," Chami called kaya't napalingon ako sa kanya.

"Bakit?" tanong ko.

"Are you friends with Nikkolas Parker? Marami kasing nakakapansin na iba ang treatment ny'a pagdating sa'yo. I also saw you with him yesterday. Are you two dating?" kinabahan ako matapos n'yang sabihin 'yon. Napasulyap ako kay Nikkolas at nahuli kong saglit din itong napatingin sa akin.

"N-No. I'm just his personal maid," sagot ko. She was about to ask more but I excused myself at umaktong sumasakit yung tyan ko. I hate being interrogated by those kind of questions.

Pagkatapos ng aming klase, pumunta na agad ako sa coffeeshop. I applied to be a working student there last two days. I still have no enough experience kaya hindi maiwasang maireklamo ako ng ibang customers dahil sa bagal ko sa pagseserve ng orders.

"Good day, Hershey," bati sa akin ni ate Mariella. I can say that she has the most powerful smile among here because she can lighten up everybody's mood. Iyon ang palagi n'yang ipinapaalala sa akin. Ang huwag kalimutang ngumiti.

While I'm busy serving the orders, nahagip ng mga mata ko si Nikkolas. Umupo s'ya doon sa pinakadulong pwesto.

Ate Mariella is the one who went near him. Ni hindi ko din s'ya magawang masulyapan ng matagal dahil sa dami ng customers ngayon dito.

I went here at exactly 5pm. It's already 9 pm pero hindi pa din s'ya umaalis. He's busy looking at his laptop. What made him busy?

"Hershey, boyfriend mo ba 'yon?" turo ni ate Mariella kay Nikkolas na nakatingin ngayon sa amin. Mabilis naman akong umiling.

"Hindi po." sagot ko.

"Naku, ako pa ang niloko nyo. Kayong mga kabataan talaga. Namimiss ko tuloy noong mga kapanahunan ko. Lapitan mo na ang nobyo mo at baka mamaya ay magtampo pa 'yon sayo."" tumango ako sa sinabi ni ate Mariella.

Hanggang 9:30 pm lang ang pasok ko at mabuti naman hindi na masyadong matao ngayong oras na 'to. Kinakabahan akong lumapit kay Nikkolas dahil hanggang ngayon ay hindi pa din s'ya bumibitaw ng tingin sa akin.

"H-hindi ka pa ba uuwi?" tanong ko.

"I was waiting for you. Ihahatid na kita," he offered. Hindi ko maiwasang nakaramdam ng inis sa kanya ngayon. Dahil sa ginagawa n'ya, mas lalong nagugulo yung buong sistema ko.

"N-nikkolas, I have to say something." I said. I made sure first na walang ibang taong makakarinig sa amin.

"What is it?" Lumingon ulit ako sa paligid namin para masiguradong safe kung ano man 'yong sasabihin ko.

"I think y-you should stop doing this." kumunot naman ang noo nya dahil sa sinabi ko. Like what I am expecting, he didn't get it.

"What I m-mean is, your f-feelings will never be the same as mine. If you k-keep on doing this things para sa mga katulad kong tao, baka hindi ko mapigilang umasa. B-baka...."

I bit my lower lip. Hindi ko magawang maituloy yung sasabihin ko.

"Baka ano?" he still didn't get it. Bakit sobrang hirap magpaliwanag sa kanya?

"W-What I am trying to say is, y-you're not my boyfriend. H-hindi mo dapat ginagawa lahat ng 'to p-para sa akin." napapikit ako dahil sa sobrang hiya. Nang tumingin ulit ako sa kanya, nakatayo na ito habang derechong nakatingin sa akin. His face is serious but still, he's the most handsome guy for me.

"Should I start applying to be your boyfriend then?"