My AI Romance

Episode 18

Assuming

"Why are you so interested in him?" Edward asked. Hindi ko maintindihan kung bakit madalas itong sumusulpot sa harapan ko.

"Why do you care?" I asked angrily. The last time we had an encounter, pakiramdam ko mas lalong lumayo sa akin si Nikkolas. I don't understand myself anymore. Noong una ay iniisip ko na sana ganito na lang 'yong mangyari pero habang lumalayo siya sa akin, doon naman ako mas lalong nahihirapan.

"He's not good for you, Hershey. Did you already forget that he's not like us?" paalala n'yang muli. Natigilan naman ako matapos n'yang sabihin 'yon. He already knew Nikkolas' secret at hindi ko alam kung may binabalak ba s'yang mangyari.

"Stop messing around me, Edward. We're not even close so please, stop talking nonsense!"

Hindi ko na talaga matagalan pa yung presensya n'ya kung kaya't umalis na ako ng cafeteria. I don't want to act rude infront of Denise. Sobrang naiinis lang talaga ako sa lalaking 'yon.

Pagkarating ko ng room, bumungad kaagad sa akin ang direksyon kung nasaan si Nikkolas. He made himself busy again with lots of works to do. I know he won't get tired since he's not a human like us pero hindi ko pa rin talaga maialis sa sarili ko na mag alala. I just decided to review ng maalala kong may 30 items quiz nga pala kami mamaya.

"Hershey," I heard Denise's voice kung kaya't nilingon ko ito.

"Bakit?" tanong ko bago ko ibinalik yung tingin ko sa binabasa kong libro.

"Sorry about kuya Edward. I mean, ga'non lang sadya 'yon. Pagsasabihan ko na lang," aniya na ipinagsawalang bahala ko na lang. I tried to act that it's not a problem to me kahit sobrang naiinis na talaga ako.

"I won't be able to be with you at the coffeeshop later. Baka bukas pa ako makasama," pagpapaalam n'ya pa. Tinanguan ko na lang ito kaya't maya maya pa ay bumalik na s'ya sa dati n'yang pwesto.

I hate myself whenever I'm in a situation like this. Everytime na wala ako sa mood, pati pagsasalita ay kinatatamadan ko na rin.

"Hershey, pakibigay naman sa class monitor," David exclaimed. Hindi pa man ako nakakatango ng ibigay na n'ya sa akin yung folder. If I'm not mistaken, maybe it's all about their hardcopy for the report. Sa dinami dami naman ng pwedeng utusan ay ako pa talaga ang napili n'ya.

Looking how busy Nikkolas is, parang ayoko na itong istorbohin pa. Nakakunot ang noo nito habang tutok na tutok sa screen ng laptop. I wonder what made him act that way.

I cough twice for him to know that I'm infront of him. Nang mag angat naman ito ng tingin sa akin ay kaagad n'yang sinarado yung laptop n'ya.

"What is it?" he asked coldly.

"P-Pinapabigay," sagot ko sa kanya. I just gave him the folder and that ends our conversation. Wala na itong iba pang sinabi at gan'on din ako.

After our classes ay nagpaalam na sa akin si Denise. I decided first to go in the locker area to leave my things before proceeding to Charleston. Ate Mariella was there and as usual, tinanong n'ya na naman kung kamusta ang pakiramdam ko.

Hindi gan'on karami ang tao dito ngayon hindi katulad noong isang araw. Thank God, dahil maaga akong nakauwi. The first thing that I did is to change my clothes. When I'm already in my room, doon ko lang naalalang madami pa akong hindi tapos na gawain sa kusina. The plates and utensils are still unwashed kaya't inuna ko muna iyon.

This is one of the disadvantages of living alone. You have to finish all the tasks and household chores all by yourself.

Pagkatapos kong makapaghugas ng mga pinagkainan, niligpit ko na yung mga kalat sa mesa. I have no schoolwork to do now dahil tinapos ko na iyon kaninang vacant namin.

Saktong pagkalabas ko ng gate para magtapon sana ng basura ng tumambad sa akin ang mukha ng isang pamilyar ni lalaki. I don't know if it's because I miss him that's why I'm seeing him now or he's really standing infront of me for real.

"You forgot your flashdrive," natauhan naman ako ng magsalita siya. I'm not dreaming. He's really here infront of me tonight.

Mabilis ko munang itinapon yung basurang hawak ko bago ako lumapit sa kanya. I wipe my hands first before getting the flashdrive in his hand.

"D-Dapat bukas mo na lang ibinalik." nahihiyang sambit ko. I miss standing near him at this close distance.

Mas matangkad s'ya kumpara sa akin pero hindi ako magsasawang sabihin kung gaano s'ya kagwapo sa paningin ko. His features were perfectly built.

Silence ate the two of us. It is getting awkward now that I notice that he's staring at me. Gusto ko pa sana s'yang titigan kung hindi ko lang na-realize na mali na yung ginagawa ko ngayon. Paano ako makakapagmove on kung palagi akong ganito makatingin sa kanya?

"T-Thank you. M-Mauna na ako sa loob," pagpapaalam ko. I can't face him this way anymore.

Naglakad na ako papaalis pero nakakailang hakbang pa lang ako ng marinig ko ulit yung boses n'ya.

"Ms. Levithan," he uttered that's why I slowly faced him.

"B-Bakit?" kinakabahang tanong ko.

"You should change your clothes. You have a red spot at the back," pagkatapos n'yang sabihin iyon ay kaagad akong napatingin sa likod ko.

Shocks, may tagos! Dahil sa sobrang kahihiyan, walang pasabing pumasok na ako sa loob. I immediately went to my room to see myself at the mirror. Why did I forgot that I have my menstruation today?

I changed my pajama quickly. After that, I checked my drawer only to see if I have an extra pad pero wala na. I guess, this is an unlucky day for me.

Nagdecide ako na pumunta sa pinakamalapit na convenience store para bumili ng extra pad. Pagkalabas ko ng gate, nagulat ako kasi nand'on pa si Nikkolas. He's leaning on the wall as if he's waiting for me. Nang makita n'ya akong lumabas ay napahawak ito sa batok n'ya.

"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko. Hindi ko maiwasang mapaisip. I thought he already left. He still had something to say, probably?

"Where will you go? It's too dark outside."

"B-Bibili ako ng extra pad," sagot ko. Naalala ko na naman iyong nangyari kanina. Masyado akong nakakahiya.

"I'll walk with you, then," he offered. I was about to say no pero pumauna na itong naglakad sa akin. His both hands were placed on his pocket and I'm just here at his back watching him. Why are you like this again, Nikkolas?

Walking distance lang naman 'yong convenience store mula sa bahay namin kaya't hindi masyadong malayo yung nilakad ko. Maybe it's a good thing that I am near this robot dahil tama s'ya, masyado ng madilim sa daan.

After buying everything I need, hindi pa rin umaalis si Nikkolas sa tabi ko. I wonder if he has something else to say na hindi pa n'ya nababanggit sa akin.

"Thank you. Kaya ko na maglakad pauwi," paalam ko. I am expecting that he go home pero hanggang ngayon ay sinasabayan n'ya pa din ako maglakad pabalik.

When we're inside the convenience store earlier, tahimik lang ito. He doesn't care kahit na pagpyistehan na s'ya ng tingin ng mga saleslady at customers na nakatingin sa kanya.

"I can walk on my own, Nikkolas. A-yokong makaabala pa sayo," paliwanag ko pero hindi pa din s'ya nakinig sa akin.

"My car is infront of your house, Ms. Levithan," sagot n'ya kaya't hindi na ako nakaimik pa.

Napakagat ako sa labi ko. Napahiya n'ya ako sa part na 'yon.

We just remain in silence while walking kaya't hindi ko na namalayan na nandito na pala kami sa tapat ng bahay ko.

"Thank you. I-Ingat ka sa pag uwi,"

Damn it! Why can't I say something straight to him without my voice shaking?

"I have a little favor to ask," aniya. So what I'm thinking earlier is true. May kailangan nga ito sa akin. Sa tingin ko naman ay hindi n'ya ako sasamahan ng walang dahilan. He doesn't remember our previous memories before. Maling mali ako sa part na inakala kong concern s'ya sa akin.

"What is it?"

I can't take his stares anymore. Pakiramdam ko ay kahit anong oras ay maaari akong malunod.

"Don't get too close to Mr. Sarmiento tomorrow," napakunot ang noo ko sa sinabi n'ya.

Is this the favor he is asking? Kahit na hindi n'ya sabihin sa akin na lumayo kay Edward ay talagang lalayo at iiwasan ko ang lalaking iyon. Another thing, bakit nga ba n'ya naitanong?

Is he...

"J-Jealous?" napatakip ako sa bibig ko matapos kong aksidenteng masabi 'yon. Doble doble na atang kahihiyan ang nagagawa ko ngayong araw. Sa pagkakataong ito ay parang gusto ko na lang na magpakain sa lupa.

Hindi naman nagbago ang ekspresyon n'ya. Nanatili itong blanko na parang walang narinig mula sa akin.

"I have no reasons to be jealous, Ms. Levithan. I'm just telling you to avoid him tomorrow because the two of us will be very busy on a seminar. I hate distractions."

I wasn't able to utter something after what he had said. I just watched him turned his back on me while walking away. Why the hell did I think that way? When did I started to become assuming?