My AI Romance

Episode 19

Bleeding

"You're not in good terms with your mom , I guess?" Denise exclaimed while we're walking along the hallway. Napansin n'ya siguro iyon ng makita n'yang pinatayan ko ng tawag si mommy.

We already talked last night. I just want peace. Alam kong kapag nahuli na naman s'ya ng bago n'yang asawa na nakikipag usap sa akin ay mag aaway na naman silang dalawa. I am all good that's why she doesn't need to worry about me anymore.

I am a working student. The money that she's giving me when she's still in Canada were saved in my bank account. I am also earning on my own and I think that's enough to support my daily expenses.

I didn't tell Denise everything. Nasanay na siguro ako na ganito. I just keep everything on my own rather than to say it with others. Besides, she didn't told me that we're officially friends so I don't need to tell her everything about me.

I'm glad she just stay quiet and didn't ask for more.

Nang makarating na ako sa tapat ng aming room ay natigilan ako.

Hindi pa man ako nakakapasok ng magtama ang paningin namin ni Nikkolas. Nagkusa na itong lumapit sa akin samantalang si Denise ay pumunta na sa upuan n'ya.

"Here's the flashdrive that contains our powerpoint," coldly he uttered. Hindi ko alam kung bakit kaming dalawa pa talaga ang kailangan para sa seminar na ito.

We're not given an enough amount of time kaya't naisip ko na parang unfair sa side niya kasi wala man lang akong naitulong.

Gusto ko na sanang umayaw n'ong araw na sinabi sa amin ni Sir Henry ang tungkol dito kung hindi lang n'ya ipinaliwanag kung ano ang magiging kapalit. There's a great advantage of being part of this seminar because we'll be automatically exempted in the finals. It's the reason why I can't give this up.

"Follow me in the library. I'll instruct you on what you need to do," he added without dropping the formality between us. Wala tuloy akong choice kung hindi ang sumunod sa kanya.

While we're heading our way in the library, pakiramdam ko ay hindi pa rin ako sanay sa kaliwa't kanang mga estudyante na kulang na lang ay humarang sa dinaraanan namin. I was at the back of Nikkolas while he's just silently walking. If these girls know that Nikkolas is a robot, will they still like him?

I tried to erase those thoughts at nagfocus na lang sa mga dapat naming gawin ngayon. Inabala ko na lang yung sarili ko masinsinang pagbabasa ng mga nilalaman ng powerpoint. We still have remaining four hours before the seminar starts.

This seminar revolves around discussing all about research. Siguro kaya kami ni Nikkolas ang napiling magtalk ngayong araw kasi kaming dalawa ang nakakuha ng pinakamataas na grado sa aming batch last year.

I made myself busy looking at the laptop ng mapatingin ako sa kanya. He's also busy on what he is doing and I wonder if it's still related on what we are going to do later.

Kunot na kunot kasi ang noo nito habang nakatingin sa screen ng laptop. Inabot na kami ang dalawang oras dito pero s'ya ay parang hindi pa din tapos sa pinagkakaabalahan n'ya.

"Are you done?" naputol lang ang pagtitig ko dahil sa biglaan n'yang pagsasalita. Hindi pa man ako nakakasagot ng bigla n'yang ligpitin yung mga gamit n'ya.

"Let's have a lunch first. I received a message saying that the seminar will be rescheduled tomorrow," aniya kaya't naguluhan naman ako. Buong akala ko ay fixed na iyong schedule. Pero naisip ko na mas mabuti na din 'yon para makapaghanda pa kami.

I followed what he wanted kasi naalala ko na nagskip din ako sa pagkain kaninang umaga. While we're heading our way to the cafeteria, hindi ko mainitindihan kung bakit ang daming kumpulan ng estudyante sa labas. Halos masiko na nila ako dahil sa pagmamadali. I look at Nikkolas who's beside me earlier pero wala na ito ngayon.

"Meica bilisan mo! May magsusuicide daw sa taas," wika ng isa sa mga estudyanteng magkakandarapa na sa pagmamadali. Pinilit ko tuloy na makipagsiksikan sa kumpulan ng mga estudyante para malaman kung ano na iyong nangyayari. I don't want to get involve with anything pero parang may nag udyok sa akin na gawin na ito.

"It's Edward Sarmiento! Yung member ng dance troupe." tumingala ako sa itaas at namukaan kong s'ya nga iyon.

I immediately call Denise but she's not answering her phone. Damn that jerk! Ano bang pumasok sa kukote n'ya at balak n'ya pang tumalon?

"Edward! Bumaba ka dyan!" sigaw ng ilang mga babae na ngayon ay nagsimula ng umiyak.

I don't understand myself kung bakit mabilis akong tumakbo papunta sa rooftop ng ESF building. Sira pa naman iyong elevator kaya't hingal na hingal ako sa pagtakbo at pag akyat hanggang 6th floor. Hawak ko iyong dibdib ko sa sobrang hingal hanggang sa makita ko siya dito sa rooftop.

"Edward!" sigaw ko. Lumingon naman ito sa akin. He smiled playfully na parang walang nangyari.

"Ano bang pumasok sa kukote mo!? Bakit ka tatalon!?" pagalit na sigaw ko habang s'ya naman ay nagawa pang tawanan ako ng mahina.

"Who told you that I will jump? I'm just roaming around here because I need fresh air," he playfully answered.

This time, gusto ko na talaga s'yang batukan. Noong nasa baba ako ay mukha talaga s'yang tatalon. I don't believe that it was just a kind of misunderstanding. I'm very sure that he's just gaining everyone's attention here.

"Anyway, I think I made a right decision for being here because you came. It is not obvious that you really care for me," he's acting very sure about what he had said. I'm so stupid for wasting my time going here.

"If it wasn't because of Denise, I will not went here you stupid!" naiiyamkt kong sagot.

I know Denise really care for this jerk. Malaki ang naitulong n'ya sa akin kaya't naisip ko kanina na matutulungan ko din s'ya kung maililigtas ko ang lalaking ito. But it turns out that he's just fooling around.

Masyadong attention seeker.

"You like me that much, Hershey?" aniya kaya't napailing na lang ako.

Wala na akong panahon pa para makipagtalo kaya't umalis na ako sa harapan n'ya. He's calling for me at naramdaman kong nakasunod ito sa akin kaya't binilisan ko ang paglalakad ko hanggang sa naging takbo na ito.

"Hershey!" he called but I didn't think twice not to take a glance on him. Sa sobrang pagmamadali ko sa pagtakbo ay naout of balance ako at aksidenteng napahiga sa sahig. Napadaing ako dahil sa sobrang sakit.

"I told you not to run," sambit niya pa na ngayon ay mabilis ng nakalapit sa akin. I pushed him away at hinawakan ko yung kaliwang paa ko na ngayon ay masakit.

While I'm busy checking on my left foot, nagulat ako sa sunod na nangyari. Bigla na lang may humila sa shirt ni Edward para ilayo ito sa akin. The next thing I knew, two guys are now fighting infront of me.

It was Edward Sarmiento and Nikkolas Parker.

"Ano bang problema mo!?" Edward shouted. Maya maya pa ay napasigaw ako ng malakas n'yang sinuntok si Nikkolas.

I told them to stop but they are not listening to me. I can see the anger in Nikkolas' face. Ngayon ko lang napagtanto lahat. Edward is really honest when he told me that he didn't steal may notebook. I'm very sure that they're connected with each other.

Kahit na masakit yung paa ko, sinubukan kong tumayo. Nakapaibabaw na ngayon si Nikkolas kay Edward habang nagsusuntukan silang dalawa. I tried to reach for them. Nang mahawakan ko si Nikkolas ay buong pwersa ko itong hinila papalayo kay Edward.

"Tumigil na kayo!" nakapikit na ngayon si Edward. Tinapik ko yung pisngi n'ya dahil nag aalala na din ako sa nangyari.

"Edward!" I called but he's not responding. Wala naman akong naaalalang nangyari kung bakit nag sila nag away ngayon.

Edward is unconscious right now. Mabuti na lang at may dumating na dalawang estudyanteng lalaki at binuhat s'ya papuntang clinic. Sunod na binalingan ko naman ng tingin si Nikkolas. Sinubukan kong tumayo at lumapit sa kanya. Nakatalikod ito sa akin ngayon.

"Bakit mo ginawa 'yon?" inis na tanong ko. Kahit saang anggulo, mali na pumunta s'ya ngayon dito at bigla na lang silang magsuntukang dalawa sa harapan ko.

"I don't need to explain," sagot n'ya bago ito humakbang papalayo. Sa sobrang inis ko ay pagalit kong hinubad yung suot kong sapatos bago binato sa kanya.

I promise myself to keep his secret basta wala s'yang nasasaktang ibang tao. Dahil sa pagbato ko ng sapatos mula sa kanya ay napatigil ito sa paglalakad.

"Why did you hurt him without an enough reason!?"

I am waiting for his answer. Gusto kong masagot yung tanong ko. Alam kong wala s'yang pakiramdam kaya't nagtataka pa din ako kung bakit ganoon ang inasta n'ya kanina.

Lumapit ako sa kanya. Hindi ko na napigilan yung sarili ko at hinawakan ko yung isang balikat n'ya at pinaharap sa akin.

"Do you think I am not in pain right now, Ms. Levithan?"

Covering my mouth was my immediate reaction after what I've saw. I can feel my heart pumping too fast. Nanginginig kong tinaas yung kamay ko at hinawakan yung gilid ng labi n'ya habang hindi pa rin makapaniwala.

"N-Nikkolas, your l-lips is bleeding."