Yaya for Hire • Puso for Sale

Muling sumilip si Mia Santos sa laman ng kanyang wallet. Dalawang daan at walumpung piso. Iyon na lang ang natitira. Napapikit siya habang nakaupo sa waiting area ng ospital. Sa loob ng silid ay naroon ang kanyang ina na kasalukuyang nagpapagamot. Tatlong buwan nang pabalik-balik sa ospital ang matanda at halos maubos na ang kanilang ipon. “Anak…” Napalingon si Mia nang lumabas ang doktor. Tumayo agad siya. “Doc, kumusta po si Mama?” Bahagyang ngumiti ang doktor. “Stable naman siya. Pero kailangan pa rin nating ituloy ang gamutan.” Parang piniga ang dibdib ni Mia. Gamutan. Isa na namang salitang katumbas ng malaking halaga ng pera. “Magkano po ang kailangan namin?” Nakita niya ang pag-aalangan ng doktor. At doon pa lang ay alam na niya. Hindi magandang balita. Pagkatapos ng pag-uusap, halos hindi niya maramdaman ang kanyang mga paa habang naglalakad palabas ng ospital. Kailangan niyang makahanap ng trabaho. Ngayon na. Hindi bukas. Hindi sa susunod na linggo. Ngayon. Habang naglalakad siya sa gilid ng kalsada, tumunog ang kanyang cellphone. Agad niya itong sinagot. “Hello?” “Mia! Kumusta? Nakausap mo na ba iyong agency?” Biglang lumiwanag ang kanyang mukha. “Ate Liza?” “Oo. May opening.” Napahinto siya. “Talaga?” “Nanny position.” Unti-unting bumilis ang t***k ng kanyang puso. “Magkano ang sahod?” Nang marinig niya ang halaga, halos mabitawan niya ang cellphone. Napakalaki nito. Mas malaki pa sa anumang trabahong natanggap niya noon. “May catch ba?” “Single father. May anak. Mayaman.” Napakunot siya. “Ano namang catch doon?” “Masyadong istrikto raw ang amo.” Napabuntong-hininga si Mia. Kahit gaano pa kaistrikto iyan, kakayanin niya. Kailangan niya ng pera. Para kay Mama. Para sa pamilya. Para sa kanilang kinabukasan. “I’ll take it.” “Interview mo mamayang alas dos.” Napatingin siya sa oras. Alas dose y medya. “Ha?!” At doon nagsimula ang pagmamadali. ⸻ Alas dos menos kinse. Halos tumatakbo si Mia sa sidewalk habang hawak ang folder ng kanyang resume. “Late na ako!” Muntik pa siyang madapa. Nagmamadali siyang makatawid nang may bumunggo sa kanya. O siya ang bumunggo. Hindi niya alam. Ang alam lang niya ay may tumalsik na mainit na kape. At may lalaking napamura. “Damn it!” Napalingon siya. At halos mapaatras. Nakaharap niya ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng mamahaling itim na suit. Kitang-kita ang natapong kape sa puting polo nito. Patay. Patay na patay. Mukhang milyon ang halaga ng suot nito. At mukhang kakailanganin niyang ibenta ang kaluluwa niya para bayaran iyon. “I’m so sorry!” Ngunit imbes na kumalma ang lalaki ay lalo itong nainis. “Do you even look where you’re going?” Napataas agad ang kilay ni Mia. Excuse me? “Ako pa talaga?” Malamig siyang tiningnan ng lalaki. “Kasalanan ko bang tumatakbo ka na parang may humahabol?” Napasinghap siya. Mayabang. Napakayabang. “Kasalanan ko bang nakaharang ka sa daan?” Lalong dumilim ang mukha nito. “Unbelievable.” “Exactly.” Nagkatitigan sila. Parehong iritado. Parehong ayaw magpatalo. “Fine,” sabi ng lalaki. “Fine,” sagot niya. Pagkatapos ay sabay silang tumalikod. Parehong masama ang loob. Parehong walang balak magkita muli. O iyon ang akala nila. ⸻ Pagkalipas ng tatlumpung minuto ay nakarating si Mia sa napakalaking mansyon. Nanlaki ang kanyang mga mata. Mukhang hotel. Hindi bahay. Napalunok siya. Kung ganito kalaki ang bahay, gaano kayaman ang may-ari? Pinapasok siya ng staff. At ilang sandali pa ay dinala siya sa opisina. Huminga siya nang malalim. Kaya mo ito. Trabaho lang ito. Kailangan mo ito. Dahan-dahang bumukas ang pinto. At doon siya natigilan. Dahil ang lalaking nakaupo sa likod ng mesa ay ang lalaking nabuhusan niya ng kape kanina. Pareho silang napatayo. Pareho silang nanlaki ang mata. “Ikaw?” Sabay nilang sabi. Tahimik. Napakatahimik. Pagkatapos ay marahan siyang tinuro ng lalaki. “You’re the applicant?” At ganoon din ang ginawa niya. “Ikaw ang amo?” Parang gusto nilang pareho nang umatras. Ngunit wala nang atrasan. Kailangan ni Mia ang trabaho. At mukhang kailangan din ng lalaki ang nanny. Ngunit sa paraan ng pagtitig nito sa kanya, parang mas gugustuhin pa nitong kumuha ng buhawi kaysa siya. “Miss Santos.” “Mr…?” “Villanueva.” Napasinghap siya. Kilala niya ang apelyidong iyon. Isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa. Wonderful. Mas lalo pang naging komplikado. “I don’t think this will work.” Diretsahang sabi ng lalaki. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Hindi. Hindi puwedeng mawala ang trabahong ito. Hindi ngayon. “Sir, please.” Nagulat maging siya sa sarili niyang pagsusumamo. Ngunit naalala niya ang ospital. Ang kanyang ina. Ang mga bayarin. Hindi siya puwedeng sumuko. “Please give me a chance.” Tahimik itong tumingin sa kanya. At bago pa ito makasagot ay bumukas ang pinto. Isang maliit na batang babae ang pumasok. Mahaba ang buhok. Malalaki ang mata. At napakaganda. “Daddy.” Agad lumambot ang mukha ng lalaki. At doon unang nakita ni Mia ang ibang bahagi nito. Ang ama. Hindi ang masungit na negosyante. Kundi ang ama. Ngunit ang sumunod ang lalong ikinagulat niya. Lumapit ang bata sa kanya. At ngumiti. “Hello.” Napangiti rin siya. “Hello.” “Sophie.” “Beautiful name.” Tumawa ang bata. At sa unang pagkakataon ay nakita niyang ngumiti ito nang tunay. Napatingin si Andres sa kanyang anak. Pagkatapos ay bumalik ang tingin nito kay Mia. May kakaiba sa ekspresyon nito. Parang naguguluhan. Parang may iniisip. Dahil ayon sa mga record, ilang buwan nang walang nanny ang tumatagal kay Sophie. Ngunit sa loob lamang ng ilang segundo… Ngumingiti na ang bata. “Daddy.” Hinawakan ni Sophie ang kamay ni Mia. “I like her.” Natahimik ang buong silid. At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon… Hindi alam ni Andres Villanueva kung ano ang sasabihin.