Rainbow Come's After The Rain

"I love you babe!" kahit puno ng luha ang mga mata ko pinipilit ko paring bigkasin ang mga salitang gusto kong sabihin sa kaniya."I love you so much" inulit ko pa. "Love? hindi na nga kita mahal! c Gina na ang mahal ko! Kita mo naman kung pano kami naghahalikan, kung gaano namin ka mahal ang isat isa. Bulag ka ba? o nag paka martyr ka lang? hindi ka ba naaawa sa sarili mo? hindi mo ba alam ang mga sinsabi mo? WALA NA TAYO! MAHIRAP Ba YAN INTINDIHIN?" sabay tulak sa akin. "no,no,no! Nag pa plano pa nga tayo sa future natin d ba? Andami pa nating gustong gawin, ako lang naman mahal mo di ba?" hindi mka paniwalang saad ko na tumutulo ang luha sabay hagip ng kamay niya" babe let's fix this please? please ? Promise this time I'll put everything para maging maayos ang relasyon nato! mahal kita! mahal na mahal. Ayusin natin to oh!" hagulhul na akong umiyak sa harapan niya "Ayon na nga! Nasasakal na ako! HINDI NA KITA MAHAL! PAANO MO MAAYOS ANG RELASYON NATO KUNG WALA NA ANG PAGMAMAHAL KO? KAHIT MAAYOS PATO HINDI NA AKO MASAYA SA IYO! Hindi na ako masaya, ang boring mo" Sabay sabi niya na tumutulo ang luha. Ramdam ko ang sakit sa bawat bigkas niya pero hindi ko alam kong saan siya nasasaktan. "Babe! Ano ba kasi ang mali? Di ba maayos pa tayo kahapon? Maayos pa tayo eh!" napaupo na ako sa pagkakasabi ko sa kaniya ng mga salitang yan. Tutulungan sana niya akong tumayo kaso dumating si Gina sabay halik sa labi nito. At tuluyan na nga silang umalis at iniwan ako! "Mga walang hiya kayo! I tried my best para sayo Roland! Pero anonh iginanty mo? Ipinagpalit mo ako! Sanay pinatay mo nalang ako!" Mga katagang nasa isip ko na di ko masigaw. Mga katagang pilit kung tinatago kask kahit salitang gusto kong ilabas sa mga labi ko? D ko mailabas aa subrang sakit na nararamdaman ko. Tumunog yong cellphone ko ng ilang ulit ngunit hindi ko masagot hanggang sa sinagot ko na ito ng hindi tinitingnan ang caller "Hello? Si Eve po ba ito? Sa Saint Hospital po ito, gusto ko lang pong sabihin na patay na ang papa mo at---nabitawan ko ang cellphone ko. Just great! Napakamalas na araw na ito! Wala na atang katapusan ang mga nangyaring ito sa buhay ko! Ang sakit! Ang sakit sakit na! Ang kaisa isang ama ko na siyang natitira sa akin ay iniwan ako sa araw rin na hiniwalayan ako! Namamanhid na yata ang puso ko! "AHHHHHHHHH!!! AYOKO NA! ANG SAKIT SAKIT NA! WALA NA BA AKONG KARAPATANG SUMAYA! PUNYET*** BUHAY TO O! SA DAMI DAMI NG TAO S MUNDO BA'T SAKIN PA NANGYARI TO! AYOKO NA! ANG SAKIT SAKIT NA!" tatalon na sana ako sa tulay kaso may pumigil sakit sabay hablot ng kamay ko sabi "Kung gusto mong mag pakamatay, siguraduhin mo sanang walang taong makakakit kase konsensiya ko pa kong d kita pinigilan" kunot noong sabi nito Bigla ako napalingon sa kanya at nakita ko ang mga matang nagsasabing everything's gonna be ok. I dont know but I feel comfort seeing him. Tsaka ko lang napansin na ang gwapo ng taong ito, pero dahil sa mga nararamdaman kong sama ng loob nag collapse ako sa ibabaw niya. I guess I am so exhausted. I woke up in the hospital bed. Feeling so tired. I'm trying to remember of what happend then memory flashback. My relationshit and my father died. I feel the pain. And without a minutes, tears are falling from my eyes. Is it really happend? or maybe I am just dreaming. I keep always that in my mind to avoid facing the reality. The reality of losing everything even myself. Is this really the end? Can I just sleep and never wake up again? My insanity also want's to leave me! How can I moved on in my life when everything is a mess! My one and only father who always cares for me? Why me? Why it must be me? Of all the people out there? Why me? Ahhhhhhh!!!! Time pass by, someone entered my room at nakatulala pa rin akong umiiyak. "Hi? how are you?" Tsaka pa lang ako napalingon sa kaniya at ina aninag ang pagmumukha ng lalaking kakapasok pa lang ng room ko. "Don't you remember me?" ."Do I look like okay? Do I look like to have an amnesia? If only I have so I could forgot all the things that happened today! I am really tired of living now that I lose everything! I want to die--- "hey! Why would you want to die? Don't you know that many people out there want to live but dont have a chance?" "You dont know the feelings of losing someone, you dont know that feelings!" I shouted at him at the top of my lungs. "I know how it feels because I already lost someone." Pain is what I saw in his eyes. "Naranasan ko na ang lahat nang yan. Honestly, katulad mo rin ako noon di malaman ang gagawin kasi wala na akong matakbuhan. But look at me now, I strived to death just so I could be what I am to day and I know you can do it too. I'll help you" My heart beats fast. I dont know why? I look into his eyes and I saw a sincere and a spark in it. "Oh by the way, I am Zhark" sabay lahad ng kamay niya" and you must be Eve?" "how do you know my name?" Nagtatakang tanong ko s kaniya "I saw your Id that's why I know your name" "kumain ka mona ilang araw ka ring natulog, sabi ng doctor makakalabas ka na raw bukas" sabi niya "Natulog ako ng ilang araw?" Tango lang ang tugon nito. "Mukhang nandito na ang pinadeliver kong pagkain" sabay bukas ng pinto. Naubos ko lahat ng pagkaing dala niya dahil siguro sa subra kong gutom. Ikaw kaya ang matulog ng ilang araw? "I have a deal for you! Be my wife." "What?" tumindig ang balahibo ko sa sinabi niya. "Im Serious, be my wife. W-I-F-E!" "Why me? There is more girl out there and why me?" He just answer me with a smirk --Mitz--