รักน้อง น้องรัก

วันดวลปาก

เมื่อมาถึงร้านปลาปิ้งย่างเผาทั้งสองจึงสั่งมากินจนเต็มโต๊ะ ซึ่งคนสั่งส่วนใหญ่จะเป็นไนกี้เพราะอยากเอาใจอาร์ต

“พี่อาร์ตกินเต็มทีเลยนะไม่ต้องเกรงในผมหรอก เพราะผมจะเลี้ยงพี่แค่วันนี้แหละ ส่วนวันต่อๆไปพี่ต้องเลี้ยงผม”

“ถ้าเป็นร้านอาหารข้างทางพี่พอไหว แต่ถ้าเป็นร้านระดับนี้พี่คงไม่มีปัญญาเลี้ยงหรอกนะ พี่พูดตรงๆเลยพี่ไม่ได้รวยขนาดนั้น”

“ข้างทางผมก็กินได้ ผมเป็นคนง่ายๆจะตายไป”

“จริงเหรอ”อาร์ตไม่อยากจะเชื่อคำพูดของไนกี้เท่าไร เพราะดูจากการแต่งตัวล้วนเป็นแต่เสื้อผ้าแบรนด์เนม ส่วนรถเก๋งที่ขับมาก็ราคาหลายแสน ซึ่งจากการคาดคะเนน่าจะเป็นลูกคนรวย แต่ก็มีบางสิ่งที่ทำให้อาร์ตคิดไปว่าไนกี้อาจทำอย่างที่พูดก็ได้ เมื่อดูท่าทางกิริยาต่างๆดูห้าวๆลุยๆพอสมควร

ในระหว่างที่กำลังกินปลาเผากันอยู่นั้น ก็ได้มีชายหนุ่มเดินเข้ามาหาทั้งสอง ซึ่งไม่ใช่ใครเป็นอดีตแฟนเก่าของอาร์ตนั่นเอง

“ไวจังเนาะ”บีพูดขึ้นลอยๆ เพราะเขาพึ่งทราบมาไม่กี่วันนี่เองว่าอาร์ตพี่เลิกกับเอส แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าอาร์ตจะทำใจได้ไหวและมีคนใหม่

อาร์ตเข้าใจในสิ่งที่บีพูดทุกอย่างแต่ไม่ได้ตอบโต้อะไร เพราะได้พาไนกี้มาด้วยจึงไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความ

“มากินปลาเผาเหมือนกันเหรอ”อาร์ตถาม

“ใช่ เราชอบกินปลาเผา”บีเน้นคำว่าเผาแล้วมองมายังไนกี้

“ถึงว่าเกรียมเขียว”ไนกี้เหล่สายตามองบีแวบหนึ่ง

“ว่าใคร”

“อุ๊ยพี่อาร์ตปลาตัวนี่เผาจนเกรียมเลย อย่าไปกินนะเอาปลาตัวของผมดีกว่าขาดสะอาดน่ากิน”ไนกี้แกะปลาเผาจานตัวเองวางไว้ในจานของอาร์ต

“ทำไมวันนี้มากับอีกคนล่ะ เห็นวันนั้นมากับน้องชินไม่ใช่เหรอ น้องคนนั้นน่ารักกิริยามารยาทดูเป็นผู้ดี อาร์ตน่าจะพามาด้วยนะเรายังชอบนิสัยของน้องเลย”บีเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“น้องชินเขาไม่เที่ยวกลางคืน”

“เอ่อ ใช่ลืมไป น้องชินเป็นดีป่านนี้น่าจะอาบน้ำดื่มนมนอนแล้วมั้ง ว่างๆอาร์ตก็ไปดูน้องไปบ้างนะ น้องอยู่ห้องคนเดียวคงจะเหงาแย่เลย อีกอย่างหนึ่งเป็นน้องที่คณะด้วยนี่ต้องดูแลดีๆนะ”

“อืม อยู่แล้วกินปลาเผาด้วยกันไหม”อาร์ตชวนกินอย่างไม่รู้ตัว เพราะตัวเองไม่ได้เป็นคนออกเงิน

“พี่อาร์ตวันนี้ผมเลี้ยงพี่อาร์ตคนเดียว พี่อาร์ตไม่มีสิทธิไปชวนใครมากิน ถ้าเขาอยากกินก็ต้องไปหากินเอง ไม่ใช่แกล้งมายืนให้คนอื่นชวนกิน ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายเงินซื้อกินก็ไม่ควรเข้ามาในร้านนี้”ไนกี้วางช้อนเสียงดังและพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูห้วนๆ

“ไม่กินหรอกปลาเผาคนอื่น มีปัญญาซื้อกินเอง ที่มานี่แค่มาทักทายประสาคนรู้จักกันมานาน และอยากจะมาถามไถ่สารทุกข์ดิบน้องชินเป็นไงบ้าง”

“อ่อ น้องชินก็สบายดี”

“รู้ด้วยว่าสบายดี แสดงว่าไปมาหาสู่กันเป็นประจำ คนเป็นแฟนกันก็อย่างนี้แหละ”

“เอ่อ”

“ไม่ต้องอายหรอก เป็นเรื่องปกติใครๆก็มีแฟนกันทั้งนั้นแหละ เผื่อบางคนไม่รู้จะได้ไม่

ต้องมาเสียใจภายหลัง”

อาร์ตรู้สึกอึดอัดไม่รู้จะทำอะไรได้นอกจากกินปลาอย่างเดียว โดยไม่พูดไม่จาอะไรทั้งนั้นเพราะขืนพูดไปเรื่องจะยาวไปใหญ่

“คงหิวกินอย่างเดียว อย่าลืมห่อปลากลับไปให้น้องชินด้วยนะ เราไปแล้วนะฝากความคิดถึงน้องชินด้วยล่ะ”เมื่อบีพูดจบก็เชิดหน้าขึ้นเดินไปอย่างไม่แคร์สายตาของใคร

“กินต่อสิ”อาร์ตพูดขึ้นเมื่อเห็นไนกี้หยุดกิน

“อิ่มแล้วพี่ นั่นเพื่อนพี่เหรอพูดมากจังเลยน่ารำคาญ”

“อืม แกก็เป็นอย่างนี้แหละ อย่าไปถือสาแกเลย”

“ผมไม่ได้ถือสาแต่รำคาญ พูดแต่น้องชินแล้วน้องชินนี่เป็นใครกัน”ไนกี้จ้องมองอาร์ตไม่คลาดสายตา

“ก็น้องที่คณะแล้วก็อยู่บ้านติดกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

“แฟนเหรอ”

“ฟงแฟนอะไรกัน น้องทีสนิทเรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาลแล้ว”

“โอเค จบ”

อาร์ตรู้สึกมึนงงกับคำพูดและการกระทำของไนกี้ซึ่งดูแปลกๆ นิสัยดูแมนๆไม่พูดมากเข้าใจอะไรง่ายๆสู้คนไม่กลัวใคร นั่นช่างขัดกับรูปร่างหน้าตาอย่างสิ้นเชิง

“กินต่อสิพี่อาร์ตเหม่ออะไร”

“อ่า กิน”

อาร์ตไม่พูดอะไรต่อได้แต่นั่งกินปลาเผาจนหมดจาน เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้กินรสชาติก็ต้องปากอย่างมาก จึงกินไม่ให้มีเหลือให้ไนกี้มาว่าได้

“เอาอีกไหมเต็มที่เลยนะพี่อาร์ต”

“พอแล้วพี่อิ่มแล้วขืนกินเยอะไปกว่านี้ขึ้เกียจไปลดน้ำหนัก”อาร์ตพูดจบหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“ถ้างั้นผมเช็คบิลเลยนะ”

“อืม”อาร์ตพยักหน้า

เมื่อไนกี้เช็คบิลเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองจึงออกมานอกร้านเพื่อกลับไปยังค่ายมวย ซึ่งไนกี้ก็ทำทุกอย่างเหมือนเดิมอย่างตอนมา ขี้นปุ๊บกอดเอวปั๊บจนอาร์ตรู้สึกแปลกๆแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา เขาได้แต่ขับรถไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงค่ายมวย เมื่อจอดรถไนกี้ก็ลงทันทีพร้อมถอดหมวกคืนอาร์ต

“ขอบคุณพี่อาร์ตมากเลยนะที่พาผมไปกินปลาเผา”

“พี่ต้องขอบใจมากกว่ามั้ง เพราะเป็นคนเลี้ยงพี่ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เกี่ยวกันนี่เลี้ยงก็ส่วนเลี้ยง แต่ผมมีความสุขที่ได้ไปกินปลาเผากับพี่อาร์ตไง ผมไม่ได้ทำอย่างนี้นานแล้ว ไปกินอะไรต่อมิอะไรกับคนที่ชอบมีความสุขดีนะ”

“เอ่อ”อาร์ตอ้ำอึ้งอีกครั้งเมื่อเจอคำพูดเช่นนี้บ่อยๆเข้าทั้งที่เจอกันเพียงครั้งแรก

“ถ้างั้นผมกลับก่อนนะ”

“อืม”

อาร์ตนั่งบนรถบิ๊กไบค์มองไนกี้เดินขึ้นรถไป และไม่นานรถเก๋งคันงามก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว สายตาได้หยุดมองแต่ความคิดความรู้สึกยังไม่ได้หยุดแต่อย่างใด เพราะเหตุการณ์วันนี้แค่วันเดียวไม่กี่ชั่วโมงที่ได้พบเจอไนกี้ กลับได้สร้างชีวิตให้มีสีสันอย่างแปลกประหลาดยิ่งนัก

อาร์ตใช้เวลาไม่นานนักจากค่ายมวยมายังห้องพักของตัวเอง เมื่อมาถึงก็รีบเข้าไปยังในห้องทันทีเพราะค่อนข้างดึกมากจึงทำให้ง่วงนอนอย่างหนัก เมื่อเข้าไปยังห้องนอนก็ต้องตกใจเพราะได้เห็นเอสน้องอยู่บนเตียงของเขา

“พี่เอสมาทำไม”อาร์ตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูห้วนๆ

“พี่มาหาไม่ได้เหรอ”

“จะมาทำไมเราเลิกกันแล้ว และในสิ่งที่พี่ทำกับผมเกินที่จะรับได้”เมื่ออาร์ตพูดจบก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยอารมณ์ครุ่นเคือง

“เอาน่าพี่ขอโทษ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ถือว่าเป็นความฝันก็แล้วกัน”

“พี่ฝันไปคนเดียวเถอะ ผมไม่อยากมีความฝันร่วมกับพี่หรอกกลัวบาป”อาร์ตเน้นคำว่าบาป

“เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าฝีปากจัดจ้านมากขึ้นนะ แต่เอ๊ะ น้องชินนั่นอะไรนั่นที่อยู่ปีสามก็ออกเรียบร้อยดีนะ ก็เลยสงสัยว่าไปได้คำพูดแบบนี้มาจากไหน”

“ไม่เกี่ยวกับน้องชินหรอก แล้วพี่อย่าไปยุ่งกับน้องชินน้องเขาไม่ได้เกี่ยวข้องเรื่องนี้ด้วยหรอก”

“ถ้าพี่จะยุ่งมีอะไรไหม เพราะอาร์ตทำให้พี่เสียหน้ามาก ไม่เคยมีบอกเลิกพี่ก่อนมีแต่พี่เท่านั้นที่ต้องเป็นฝ่ายบอกเลิก”

“แล้วพี่ทำไมไม่บอกเลิกผมล่ะ รอให้ผมรู้ความจริงทำไมว่าพี่นอกใจผม”อาร์ตมีท่าทีขึงขันจริงจัง

“ไม่รู้พี่ไม่สนถ้าใครทำให้พี่เสียหน้าพี่จะเอาคืนอย่างสาสม แต่ถ้าอาร์ตกลับมาคบกับพี่เหมือนเดิมทุกอย่างจบ”เอสเดินเข้ามาใกล้ๆอาร์ต

“ผมจบแล้ว พี่จะอย่างไงก็เรื่องของพี่ อย่ามายุ่งกับผมเด็ดขาด”

“ใครจะกล้ายุ่งกับนักมวยล่ะ แต่น้องชินอะไรนั่นพี่ยุ่งแน่นอน ดูซื่อๆไร้เดียงสาแบบนี้แหละ จะได้ไม่ต้องออกแรงเยอะ”เอสอมยิ้มนิดๆ

“พี่มีอะไรก็มาลงกับผมอย่าไปลงกับคนอื่น”

“คนอื่นพี่นึกว่าเด็กใหม่เสียอีก หน้าตาน่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนั้น ยังมัดใจอาร์ตไม่ได้อีกเหรอ แต่พี่ไม่เชื่อหรอกอย่ามาปกป้องเลย”

“ใช่น้องชินเป็นเพียงแค่น้องที่คณะ ไม่ได้มีเป็นอะไรกันทั้งนั้น”

“ไม่ต้องมาโกหกพี่หรอก พี่รู้หมดแล้ววันนั้นพี่ไปเจอบี มันได้บอกความจริงทุกอย่างกับพี่หมดแล้ว”

“พี่เชื่อเหรอ”

“พี่ไม่ได้เชื่อหรอก แต่พี่ไปสืบมาหมดแล้ว”

“สืบอะไร”

“ไม่บอกอยากตั้งแง่กับพี่ ถ้าอย่างงั้นเราไม่ต้องเจอกันแต่พี่จะไปเจอน้องชินซะหน่อย ไม่ใช่มีแต่พี่ไหนจะบีอีก แล้วก็ไม่รู้ว่าอาร์ตมีใครใหม่ละเก่าอีกหรือเปล่า ทุกคนพร้อมจะไปลงที่น้องชินของพี่อาร์ต พี่ไปล่ะขอให้โชคดี”

อาร์ตยืนนิ่งด้วยอารมณ์โกรธ แต่ยังไม่เท่ากับความเป็นห่วงน้องชินต้องมาเจอเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งอาร์ตก็ไม่รู้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องอะไร