อาร์ตกระวนกระวายใจยิ่งนัก เพราะตามหาไม่เจอและโทรไม่ติด เพราะอยากจะไปบอกความในใจและขอโทษเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในเมื่อหาไม่เจอจนมืดค่ำอาร์ตจึงตัดสินใจไปหาไนกี้ที่บ้าน
เมื่ออาร์ตมาถึงที่บ้านของไนกี้ ก็รีบกดกริ่งทันทีสักพักแม่บ้านก็มาเปิดประตู และก็จำได้ในทันทีว่าเป็นเพื่อนของไนกี้ ในความเข้าใจของแม่บ้านที่ไมได้คิดอะไรลึกซึ้ง
“ป้าครับ ไนกี้อยู่ไหมครับ”
“อยู่ในห้อง ไม่ได้โทรหากันเหรอ”
“ครับ ไม่ได้โทร”
“อืม ถ้างั้นเขามาเลย”
แม่บ้านเดินนำหน้าอาร์ตเข้าไปยังในบ้าน และ ชี้ไปที่ห้องของไนกี้ เพราะแม่บ้านคนนี้จำได้ว่าทั้งคู่เคยอยู่ในห้องด้วยกันตอนทำรูปเล่มโปรเจค
“ขอบคุณป้ามากครับ”
พอขอบคุณป้าแม่บ้านเสร็จก็รีบเดินไปยังห้องของไนกี้ทันที เมื่อไปถึงหน้าห้องก็รีบเคาะประตูทันใด ด้วยอยากเจอหน้าและขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมกับบอกความในใจบางอย่างที่เก็บไว้มานาน
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
อาร์ตยืนรอสักพักประตูน
