Tuna, gözlerini Mira’dan ayıramıyordu. Kalabalığın arasında duruyor ama kalabalığa ait değilmiş gibiydi. Yanında, fiziğiyle dikkat çeken kusursuz bir kadın vardı. Mira daha önce onu görmemişti; geçen günkü kadın değildi bu. Bu daha… cilalıydı. Mükemmel saçlar, pahalı bir elbise, tenine tam oturmuş bir ruj…
Kadın, Tuna’nın koluna girmişti; samimi, hatta biraz fazla yakın tavırlarla konuşuyordu.
Ama Tuna hiç konuşmuyordu.
Dinliyormuş gibi bile yapmıyordu.
Gözleri Mira’nın üzerindeydi.
Mira, göz ucuyla ara ara ona bakıyor ama bakışları hemen başka yöne kaydırıyordu. Umrundaymış gibi görünmek istemiyordu. Cem hâlâ fark etmemişti Tuna’yı. Tuvalete gitmek için uzaklaştığında, Tuna o anı bekliyormuş gibi harekete geçti.
Elindeki içkiyle birlikte, ağır adımlarla Mira’ya doğru yürüdü. Az iler
