Mula sa sorpresa niyang picnic sa isang park na malapit doon kung saan naglatag siya ng dala niyang blanket, papunta na kami ngayon sa bahay nila.
The park we went to was very tranquil and serene. Lying down beside each other after a light meal of pizza and pasta and gazing at the clouds habang naka-shades was totally relaxing. Kahit naman noon, sa maiksing oras na pinagsamahan namin, we always have comfortable silence. Iyong tipong no need for words, basta magkasama kami kahit nakatayo, nakaupo, nakahiga, nakadapat o nakatuwad pa, the mere presence of each other keeps us at ease.
“Sigurado ka ba sa gagawin natin?” Napalingon siya sa sinabi ko, kumunot ang noo at nagsalubong ang mga kilay. Nagpapawis na ang mga palad ko samantalang siya, relaxed na nakaupo sa limo.
