“Ancel, mag-usap naman tayo, please.” Pa simple akong lumapit kay Ancel habang mag-isa siya sa kusina at nagkakape.
Ilang araw ko nang sinusubukan na kausapin siya. Ilang araw na akong kumukuha ng tyempo, pero sa tuwing makita niyang papalapit ako, umiiwas siya.
At sa kada iwas niya ay hindi pwedeng hindi siya mag-iiwan ng kakaibang ngisi at matalim na tingin.
Sa tuwing ginagawa niya ‘yon, unti-unti akong pinanghihinaan ng loob. Unti-unting nawawalan ng pag-asa na maging maayos kami, at masabi ko sa kanya ang totoo.
“Ancel, bakit ba ayaw mo akong kausapin? Bakit ayaw mong makinig?" Hinawakan ko siya sa braso nang akmang iiwas siya.
“Ano ba ang nangyari sa’yo? Bakit mo ba ako tinatrato ng ganito?" desperada kong tanong. "Hindi ko gusto na nandito ako, Ancel. Ayoko rito.” Luha ko na
