“Then, let’s call your car Giuseppe. Your second name,” I said.
Hindi ko maintindihan. Ayoko na bigyan ng kahit na ano’ng pangalan ang sasakyan ni Paris dahil ayoko na isipin niya na pumapayag ako sa anuman.
Ngumisi si Paris.
“Well, Giuseppe it is.” nakangiting sabi ni Paris.
Huminga ako nang malalim.
Ayoko na sirain ang kasiyahan ni Paris. Matagal na niya pangarap na magkaroon siya ng sariling sasakyan.
Masiyado siyang sheltered nina Senyor at Madame dahil siya ang bunso nila. Isa iyon sa mga rason kung bakit niya gusto na pumasok sa Military Academy. Gusto niya na patunayan na kaya rin niya paghirapan ang mga bagay.
Hinatid niya ako sa bahay. Hinintay ko siya na makaalis bago ako pumasok sa loob. Kumain ako at naligo na para magpahinga. Nakahiga na ako sa kama at nakailang b
