อัครวินท์
“โถ่เว้ย!” ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียหลังจากติดต่อมินไม่ได้ และผมก็ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน
เมื่อเย็นผมรีบกลับบ้านไปหลังจากที่แม่หมดสติ และพอเห็นว่าฟื้นแล้วและไม่ได้เป็นอะไร ผมก็รอแม่หลับแล้วรีบกลับมาคืน แต่พอกลับมาผมก็ไม่เจอมินแล้วและของเธอก็เอาไปหมด ผมพยายามติดต่อเธอหลายครั้ง แต่ก็ติดต่อไม่ได้
จนตอนนี้ก็เช้าวันใหม่แล้ว ผมก็ยังไม่ได้นอน และยังคงเฝ้าติดต่อมินเหมือนเดิม แต่ก็ยังคงติดต่อเธอไม่ได้เหมือนเดิม ผมมั่นใจว่าเธอต้องไปอยู่กับเพื่อนสักคน ซึ่งผมไม่รู้ว่าใคร ได้แต่ภาวนาว่าขอไม่ให้เป็นนายกล้าหาญก็พอ
“ถึงเวลาที่ฉันต้องจัดการเรื่องนี้แล้วสินะ” ผมพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัว แล้วออกจากคอนโดตรงไปยังบ้านอีกครั้ง
ไม่นานผมก็มาถึงบ้านตัวเอง ผมเดินตรงไปยังชั้นสองของบ้านเพื่อไปดูแม่ว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ก็ต้องชะงักมือไว้ก่อนจะเปิดประตูออก
“จะกินทำไม รินทร์ก็รู้ว่าแม่ไม่ได้เป็นอะไ
