Sa huling pagkakataon ay nagpakita pa siya sa akin.“ Akala ko ba sabay tayong ikasal sa kaniya-kaniya nating partner? Bakit ka nang-iiwan sa ire?”muli kong sambit sa hangin. Maya-maya ay biglang umulan sabayan ng malakas na kulog.
Nakaupo lamang ako sa puntod ng mommy ni Haz. At hindi parin humuhupa ang mga luha kong kanina pa nag-uunahan sa pagtulo.
Ang hirap tanggapin na wala na si Hazler. Siya ang isa sa mga pomo-protekta sa akin sa tuwing susugod kami sa kuta nila Alaia. Kailanman ay hindi siya nawala sa piling ko sa mga sandaling kailangan ko siya at ngayon ay tuluyan na niya akong iniwan.
Ilang oras din bago humupa ang ulan. Kaya't nang humupa ang ulan ay agad akong sumakay sa aking kotse at pinaharurot ito. Habang palayo ako ng sementeryo ay nakita ko sa side mirror ng aking ko
