1 เดือนผ่านไป
ณ เรือนจำชายประจำจังหวัด
“หนิง หนิงมาเยี่ยมพ่อเหรอลูก” คุณไพโรจน์เอ่ยเสียงสั่นน้ำตาคลอเพราะไม่คิดว่าลูกสาวที่เขาไม่เคยเลี้ยงดูเลยตั้งแต่กำเนิดกำลังมาเยี่ยมเขา เขาไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย
“หนิงขอโทษที่มาช้าค่ะ” กุสุมาค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดผ่านโทรศัพท์ที่ใช้สื่อสารกับคนด้านใน ตั้งแต่เด็กๆเธอเคยถามแม่มาตลอดว่าพ่อของเธอเป็นใคร แต่แม่ของเธอก็ไม่เคยเอ่ยปากพูดเลยสักครั้ง
เธอเพิ่งจะรู้จักพ่อแท้ๆก็ตอนที่ป่วยหลังจากถูกจับไปเรียกค่าไถ่เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้วจากปากของก้องภพพี่ชายต่างแม่ของเธอ แม้เธอจะน้อยใจเรื่องชาติกำเนิดของตัวเองแต่ยังไงคนตรงหน้าก็เป็นพ่อของเธอและตอนนั้นหากจะพูดว่าคุณพ่อทิ้งเธอไปก็ไม่ถูก เพราะคุณแม่เองต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินจากมาโดยที่คุณพ่อไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคุณแม่กำลังตั้งท้องเธออยู่ ความจริงหากไม่ได้คนตรงหน้าคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ เธอก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมายืนต่อหน้า
