อาทิตยามองเขาเดินจากไป เธอหยุดร้องไห้นานแล้ว หลังจากที่ฟังเขาอธิบายเธอก็ได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่ได้พูดอะไรออกไป เป็นเพราะเธอเองที่คิดมากคิดไปเองฝ่ายเดียวล้วนๆ
เธอมองเขาที่เดินจากไปอย่างเศร้าๆ ที่จริงแล้วเธอไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา เธอแค่กลัวเท่านั้น ถ้าหากเธอยอมเปิดใจให้เขาอีกครั้งมันจะลบฝันร้ายครั้งก่อนออกไปได้รึเปล่านะ
อาทิตยามองดูสามีที่นอนหันหลังให้อยู่ เธอตัดสินใจแล้วไม่ว่ายังไงเรื่องนี้มันก็ต้องเกิดขึ้น ถ้าเธอยังกลัวอยู่แบบนี้ชีวิตคู่ของเธอต้องพังพินาศแน่ๆ เธอจะลองดูสักตั้งครั้งนี้มันอาจจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
หญิงสาวค่อยๆแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วกอดสามีจากด้านหลัง
“พี่คิดว่าซันน่าจะเข้าใจเรื่องที่พี่พูดไปแล้วนะ” พัชระพูดทั้งๆที่ยังนอนหันหลังอยู่
“ซันรู้ แต่ แต่ว่าซันเคยอ่านเจอว่าการอดกลั้นมากๆมันไม่ดีต่อสุขภาพ ดังนั้นเอ่อ...” อาทิตยาพูดติดๆขัดๆเพราะเขินอายกับเรื่องที่กำลังจ
