คีย์แลนมองใบหน้าที่อ่านออกอย่างง่ายดายพลางยกยิ้มขึ้นมา มือข้างหนึ่งหยิบปากกาด้ามโลหะ ที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตขึ้นมาพินิจ ระหว่างเฝ้ารอคำตอบจากหญิงสาว
กึก กึก เสียงปากกาที่ถูกเคาะลงกับโต๊ะไม้ ทำให้บัวบูชาที่กำลังหาทางออกสะดุ้ง
“ตกลงเธอหายดีแล้ว หรือยังไม่หายกันแน่” ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนที่จะเดินอ้อมมาทางบัวบูชา เขาใช้ปลายปากกาที่อยู่ในมือลากไปตามกรอบหน้าหญิงสาว ความเย็นของด้ามปากกาที่สัมผัสเพียงบางเบาบนริมฝีปากทำให้หญิงสาวเผลอเงยหน้าสบตากับดวงตาเจ้าเล่ห์
สัมผัสดูดดื่มจากริมฝีปากของเขายังตราตรึงแม้จะผ่านมาแล้วหลายวัน จนต้องหลุบดวงตาลง
“ตอบฉันมาสิบัว” ทั้งที่เตรียมคำพูดมามากมาย แต่กลับรู้สึกพูดอะไรไม่ออก โดยเฉพาะเมื่อยามที่ฝ่ามือหนาตรึงปลายคางของเธอเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าลงมา
“ฉันหายดีแล้วจริงๆ ที่ฉันโกหกก็เพราะไม่อยากให้คุณทำแบบวันนั้น” บัวบูชายอมตอบความจริงออกมาในท้ายที่สุด กดเปล
