Nandito ako ngayon sa bahay nila Heiley. Sa hardin ng bahay nila gaganapin ang cremation tribute para sa kaniya. Narito rin ang mga kaibigan ni Heiley at ilan sa mga kamag-anak nila. Hinihintay namin ang pagdating ni tito at tita dahil dala na nila ang abo ni Heiley.
Kagabi ay naihanda ko na ang aking sarili. Kailangan ko ng tanggapin na wala na talaga siya at kung nasaan man siya ngayon ay masaya na siya. Hindi na siya mahihirapan pa.
"Bro, kamusta?" Tanong sa akin ni Arthur.
"Hindi pa rin ako okay, pero kakayanin," tipid kong sabi.
"Nandito lang ako pare, alam mo naman na puwede mo akong sandalan," nakangiti niyang sambit.
"Salamat. Ayos lang talaga ako. Kaya ko na Arthur. Alalayan mo na lang muna si Raine." Nginitian ko siya para matahimik ang kalooban niya.
"Sigurado ka?"
"Oo p
