MIA POV---
Isang linggo simula ng mangyari ang nangyari sa simbahan at sa pagka wala ng aking anak. Nakalabas na rin ako sa ospital at simula din ng gabing sinabi ni Jonathan, na hindi na sya magpapa kita pa ,tinupad nya nga, medyo nakaramdam ako ng lungkot. Subalit ito na marahil ang tama para sa amin.Sadyang ganito lang talaga siguro ang tadhana na nakalaan para sa akin. Nag papahinga ako ngayon dito sa labas ng bahay habang nakahiga sa duyan. Bumisita rin si Mama at Papa bago sila bumalik ng Davao, sinabi nila sa akin na kahit anong man ang nangyari, anak pa rin ang turing nila sa akin. Nagpasalamat din ako na hindi nila nabanggit ang pangalan ni Jonathan. Masakit man ang nangyari sa anak ko, pero mas mabuti nalang na tanggapin na hindi na sya babalik pa sa akin. Mananatili pa rin siya
