& Lina’nın Gözünden &
Tavana bakıyordum. Gözlerimi kırpmadan oraya dikilmiş gibiydim. Nefesim ağırlaşıyor, zihnimde ise her şey üst üste geliyordu. Psikolojim bunu kaldıramıyordu artık. Her gün, her yaşadığım, bir film şeridi gibi yüzüme çarpıyordu.
Berzan’la seviştiğim için kendi bedenimden iğreniyordum. Dudaklarım arasından fısıltıyla çıktı: “Aptal Lina…” Berzan sırf bana dokunduğu için özür dilemişti. Bu daha da acıtıyordu. Benim için başka bir şeyken, onun için yalnızca hata…
Tavana bakmaktan sıkıldım, gözlerim yanıyordu. Yatağın kenarına doğruldum. “Odadan çık,” demiştim ona. O da ‘tamam’ diyerek çıkmıştı.
Ama ne yapacaktı ki? Zaten… ne yapabilirdi ki? İçimdeki boşluk daha da büyüdü. Saçlarıma elimle sertçe dokundum, hırçın bir şekilde çektim. “Of, ne yapacağım şimdi?” diye mırıl
