& Lina’nın Gözünden &
Gözlerimi açtığım an yan tarafa baktım. Berzan gitmiş olmalıydı. İçimde garip bir boşluk oluştu. Sanki resmen benimle oyun oynamıştı. Kendime kızdım; böyle davranan bir kız olmamalıydım.
Tam o sırada odanın kapısı pat diye açıldı. Fehime Hanımağa gülümseyerek karşımda belirdi.
“Günaydın kızım, uyanmışsın,” dedi.
Başımı yastığa gömüp mırıldandım: “Biraz daha uyuyacağım.”
Fehime Hanımağa kolumdan tuttu, nazik ama kararlı bir sesle: “Gelin dediğin erken kalkar ve sofraya yardım eder.”
Omuz silktim ve karşılık verdim: “Gelin olmadığım için bunları düşünemem.”
Fehime Hanımağa kolumdan tuttu ve yataktan neredeyse zorla kaldırdı. “Kızım, kalk, kendine gel! Koskoca Karahan Aşireti’nin gelinisin. Bu ne hal?” dedi sert ama bir yandan kararlı bir tonla.
“Pardon da,” de
