Gözler birbiriyle kilitlenmişti. O an mekânın bütün uğultusu sustu sanki. Zaman durdu, nefesler ağırlaştı. Lina’nın sesi titrek ama meydan okurcasına yankılandı:
“Neden?”
Dudaklarından dökülen tek kelime Aslan’ın göğsüne hançer gibi saplandı.
Berzan’ın kaşları çatıldı, sesinde öfke ile emir birleşti:
“Yeşim, Lina’yı götür!”
Ama Lina’nın bedeni dinlemiyordu, kalbi kulak tırmalayan bir ritimde atıyordu. Yeşim koluna girdi, çekmeye çalıştı:
“Hadi Lina, bırak şimdi, hadi gidelim.”
Lina birden sertçe kolunu geri çekti, gözlerinde deli gibi yanan ateşle haykırdı:
“Bırak!”
Ve gözlerini Aslan’a dikti. Adımları ağırdı, ama her birinde yılların acısı gizliydi.
“Neden ha? Söyle bana! Neden beni beş yıl boyunca oraya hapsettin? Neden hayatımı mahvettin? Amacın neydi?”
Çığlığı taş duvarları
