& Berzan’ın Gözünden &
Aslan ofisin koltuğuna rahatça oturmuştu. O derin yara yüzünde hâlâ belirgindi; kan kurumuş, ama iz bırakmıştı. Gözlerimi ona çevirdim, derin nefes aldım ve sordum:
“Susacak mısın?”
Aslan hafifçe başını yana eğdi, sesi sakin ama derindi:
“Yarama bakmaktan her daim nefret ederdin.”
Direkt gözlerine baktım, o an bir şey değişmişti onda.
“Değişmişsin,” dedim.
Aslan omuz silkti, gözlerindeki kararlılık ve soğukkanlılık hâlâ yerindeydi:
“Herkes gibi.”
Kafamı biraz eğdim, sonra tekrar bakışlarını yakaladım:
“Oğlunu kurtarmak için buralara kadar gelmedin. Bu kız senin için bu kadar önemli miydi?”
O an Aslan’ın çenesi seyrildi. Sanki kelimeler boğazına takılmış gibi duraksadı. Ama sonra toparlandı, derin bir nefes aldı:
“Buraya gelme amaçlarımdan biri evet, Lina’
