Arkamı döndüğümde Berzan’ı gördüm. Dün akşam çıplak bir şekilde yanıma gelmesini, yatağa yaklaşmasını, sonra yine çıplak halde karşımda dikilmesini hatırladım. O an gözlerimi onun erkekliğine kaymaması için zor tutmuştum, bakmak dahi istememiştim. Şimdi ise kahvaltı masasına neden gelmişti? Hani aile kahvaltılarından nefret ederdi, masaya hiç oturmazdı. Bu bana utanç verici geliyordu. Gözlerimi hızla kaçırdım, yüzünü görmeye bile cesaret edemedim.
Berzan masaya doğru yaklaştı, fakat oturmadı. Gür ve net çıkan sesiyle,
“Günaydın,” dedi.
Ecrin’in tatlı sesi masaya yayıldı.
“Berzan amca, gel yanıma otur,” dedi sevinçle.
Berzan, ağır adımlarla masanın yanına yaklaşırken dudak kenarıyla belli belirsiz bir gülümseme çizdi.
“Benim yerim genelde burası olurdu ama…” dedi ve sözünü yarıda bıra
