&Lina’nın Gözünden&
Yavaşça doğruldum, yatağın kenarına oturdum. Bacaklarımı yan tarafa çekip ellerimi dizlerimin üzerine koydum. Berzan hâlâ uzanıyordu; yüzü taş kesilmiş gibi, gözlerini tavana dikmiş sessizce yatıyordu.
“Bir şey soracağım,” dedim, sesim titrek ama kararlıydı.
Oysa Berzan hiçbir tepki vermedi. Sanki beni hiç duymuyormuş gibi, sanki boş bir duvara konuşuyormuşum gibi hissettim. İçimden hafif bir öfke ve hayal kırıklığı karışımı geçti.
“Buraya şimdi beni tekrar işe aldığınızı söylemek için mi geldiniz?” dedim, sesimi biraz yükselttim. “Ama bana saçma geliyor çünkü koskaca ağasınız, herhalde boş vaktiniz yoktur. Ya da boş bir insan mısınız?”
Sözlerim ard arda döküldü, ama o hâlâ sessizdi. Cevap vermemesi sinirlerimi biraz daha zorluyordu. Gözlerimi kısarak, neredeyse fı
