Berzan’ın donuk bakışlarını üzerimde hissederken içim hem gerildi hem de tuhaf bir çekim hissettim. Nefesimi derin aldım, kalbim hâlâ hızlı hızlı çarpıyordu.
“Şey… ben… gidiyim…” diyebildim, sesi neredeyse fısıltıya dönüştü. Ama sözlerim havada takılı kaldı, kendimi toparlamaya çalıştım.
Hızla yatağın kenarından kalktım. Elbisemin ucunu düzelttim, adımlarımı sessiz ama kararlı attım. Odayı geçerken göz ucuyla Berzan’a baktım. Gözleri hâlâ donuk ve mesafeliydi, ama ben artık orada daha fazla durmak istemiyordum.
Kapıya yöneldim, tok bir nefes aldım ve sessizce odadan çıktım.
Odayı geride bırakıp terasa çıktım. Açık hava ciğerlerime doldu, hafif bir serinlik yüzümü okşadı ve içimde bir rahatlama hissi oluştu. Etrafıma bakarken kendi kendime fısıldadım:
“Yakında evlenecek olan bir adama
