Chapter 5: Meeting the Poisonous Krausse Siblings
1867 Words
NAKATANGGAP ng tawag si Count Alejandro Monterroyo mula kay Prince Snapdragon ng nasa Madrid pa siya. Handa na raw ang lahat ng papeles. Para hindi maremata ng bangko ang Hacienda Del Oro, binili ito ng prinsipe at ibinalik ang pagmamay-ari sa mga Monterroyo.
Nabunutan ng tinik si Alejandro, ngunit bago pa siya makapagpasalamat, mariing nagsalita ang prinsipe mula sa kabilang linya, malamig ngunit tiyak:
“Don’t thank me yet, Count. Everything has a price. And I always collect what is mine.”
Napatigil ang Conde. “What do you mean, Your Highness?”
Narinig niya ang mabigat na paghinga ng prinsipe, kasunod ang boses na parang nagdidikta ng tadhana. “Your hacienda is yours again. Your debts are erased. But in exchange… your daughter, Princess Carolina, will be mine. A union written not in love, but in power.”
Nanlamig si Alejandro. Napatitig siya sa mga anak niyang tahimik na nagkakape sa may veranda, walang kamalay-malay sa pinag-uusapan. Ang palasyo nila sa Madrid ay naka auction na rin. May nakabili na rin dito. Sobrang hirap dahil isang iglap ay nagsara ang shoe business nila. Kasalanan niya rin kasi ang lahat kung hindi siya nasilaw at sumugal sa pag trade sa crypto hindi sana nawala ang lahat.
Napapikit ang Conde at humingi ng tawad sa anak gamit ang isip. "Carolina, my daughter. Forgive me..."
“No se puedo. (Not allowed)” naputol ang boses ng Condo nang magsalita muli ang prinsipe.
“Count, I don’t ask. I command. Without this deal, your land is gone. Your name is dust. And I assure you, I don’t enjoy repeating myself.”
Kasunod noon ay naputol ang linya. Iniwan siyang nakatulala, hawak-hawak ang telepono, habang unti-unti niyang naiintindihan na ang kabaitan ng prinsipe… ay may matalim na ngipin sa ilalim.
At si Carolina ang kapalit ng kaligtasan ng Hacienda Del Oro. Mauuna na pumunta ng Singapore ang Conde para doon ay makipagkita siya sa mga Krausse at doon pag-usapan ang lahat. Pagkatapos ay, pasusunurin niya ang mga anak at iiwan si Carolina sa mga Krausse, ang ibang mga kapatid ng prinsesa ay pababalikin sa Pilipinas. Ito ang naging kasunduan na kahit ayaw ng Conde ay wala siyang choice.
Before leaving for Singapore, Count Alejandro called Carolina into his study. He was sitting by the tall window, holding an old family portrait, his face heavy with regret.
“Carolina…” his voice was low, almost trembling.
“Yes, Papa?” she stepped closer, her hands clutching the folds of her dress. She could feel the heaviness in the air, the weight of words left unsaid.
Alejandro gestured for her to sit beside him. When she did, silence lingered for a while, until he finally spoke.
“Mi hija…” he sighed deeply, “I have failed you. I thought I was wise, but… I gambled everything. In one blink," huminga ang conde ng malalim. "Our fortune, our dignity… everything's gone.” He clenched the picture frame tighter, “and now, it is you who must pay for my sins.”
Carolina bowed her head, forcing a small smile though her chest tightened. “Papa, I hold no anger. I am Count Alejandro Monterroyo’s daughter. If this is what it takes to save Hacienda Del Oro… then I will accept it.”
“No, hija,” Alejandro shook his head, gripping her hand firmly. “You are not a pawn. You deserve to love, to choose… like I choose your Mama. But our reality is cruel. This Prince Dray," may pagaalinlangan sa mga mata niya. "I do not trust him. His words are like ice, and his smile… it cuts deeper than a blade. But we have no choice.”
Carolina’s eyes shimmered, yet her voice was steady. “Papa, I understand. Being a princess is not always about crowns and silks. Sometimes… it is a cross one must carry.”
The Count’s lips quivered as he touched her cheek. “If only I could carry this burden for you, mi hija… I would. But since I cannot," malungkot ang mga mata ng conde at tila ba'y nagbabadya na ang mga luha nito na tumulo. "Listen to me carefully, never forget who you are. You are Carolina Alejandra Eliza Monterroyo y Del Oro. You are not a slave, not a bargain… you are a princess. Always don’t let anyone strip that away from you.”
Carolina gave him a bittersweet smile, nodding slowly. “I understand, Papa. And whatever happens, I will always be proud to be your daughter.”
With that, Alejandro pulled her into a tight embrace that filled with guilt, love, and an unspoken promise. Inside that embrace, Carolina realized her life was about to change forever… and there was no turning back.
+++
Nagpupuyos siya sa inis kay Dray. Bakit kailangan niyang balikan ang gabing iyon? Tanong ni Carolina sa kanyang sarili. Naiinis siya, iyon kasi ang araw na tinigil niya nang kumain ng mga sweets. Pagkatapos kasi niyon ay sumakit ang tiyan niya at nagsuka siya. Isip- isip niya hanggang ngayon ay, kinulam o sinumpa siya ng prinsipe kaya nagkaganun siya. Tiningnan niya ng masama ang kahon ng macarons mula sa mamahaling bilihan sa Singapore. Alam niya ang tatak nito at mamahalin ito.
"Akala niya madadaan niya ako sa pistachio macarons? Over my sexy killer princess body, hmp!"
Tumigil si Carolina sa pang- aaway sa kahon ng macarons, nang may kumatok sa kanyang pinto. Pinag buksan niya ang pinto at naroon si Hughbert ang butler ng prinsipe.
"Milady, dinner is ready."
"I'm not joining. Bring me dinner here in my room." Utos niya kay Hughbert.
"The Duke and the Duchess will be joining. Also, Prince Foxglove and Lady Noelle just arrived here. As well as, Princess Belladonna."
Napataas ng kilay niya si Carolina. More poisonous flowers. Lason din kaya ang ugali? O si Dray lang talaga ang lason talaga ang ugali sa mga kapatid niya. Sabi niya sa loob-loob niya.
"Okay. Tell them, I'll be coming in five minutes."
Magalang na yumukod si Hughbert sa kanya at umalis na ito. Nakaligo naman na siya kanina kaya nagbihis na lang siya ng magandang dress.
Sa ilalim ng gintong liwanag ng chandelier, kumikislap ang mahabang mesa na tila saksi sa bawat kilos ng mga maharlika. Tahimik na nakaupo sa dulo si Duke Leopold, marangal at matatag, habang nakangiting magiliw si Duchess Amarynth sa bagong karagdagang miyembro ng kanilang pamilya.
Sa kaliwa ni Carolina ay naroon si Prince Snapdragon. Maayos ang tindig, malamig ang awra, at bawat galaw ay puno ng disiplina. Sa tapat naman, abala ang iba pang mga reyalidad sa kani-kanilang usapan: si Prince Wolfsbane tungkol sa kanyang bagong pananaliksik sa botanika, si Prince Foxglove naman ay pabulong na nag-uusap sa asawa niyang si Noelle, at si Princess Belladonna ay halatang bahagyang naiinip habang nagbabasa ng ilang post sa kanyang IG at panaka-nakang sumusulyap rin sa paligid. Si Prince Aconite naman, ay parang may binabantayan sa kanyang tablet at hindi maalis rito ang mga mata habang sumusubo ng piraso ng salmon. Si Prince Hemlock ay tahimik at nakangiting ine-enjoy ang mamahaling wine na iniinom.
Pinilit ni Carolina ang pananatiling kalmado, marahang hinihiwa ang salmon sa plato. Banayad ang tunog ng mga kubyertos—hanggang sa may kamay na dumampi sa kanyang hita sa ilalim ng mesa.
Nanigas siya.
Dahan-dahan niyang nilingon sa gilid. Tahimik lang si Prince Dray, umiinom ng alak na parang walang nangyayari. Pero ang kamay na ‘yon... tiyak na kanya.
“Stop it,” bulong niya, halos hindi gumagalaw ang labi.
Bahagyang yumuko si Dray, ang boses ay mababa at dumulas na parang lintik sa hangin. “Relax, mi princesa. You’ll draw attention if you keep pretending you’re not enjoying this.”
Bumilis ang t***k ng puso niya. “You’re insane,” singhal niya, pilit pa ring nakangiti nang tanungin siya ni Duchess Amarynth tungkol sa buhay sa Madrid. Sinagot niya naman ito na may paggalang ngunit matipid lang.
“Not insane,” mahinang tugon ni Dray habang hinahaplos ang laylayan ng suot niyang bestida sa ilalim ng mesa. “Just curious how far I can go before you drop that perfect princess mask of yours.”
“Prince Snapdragon,” putol ni Duke Leopold, mababa at awtoridad ang tinig. “I trust your business in Madrid has been concluded favorably?”
Maingat na binawi ni Dray ang kamay, mabagal at may bahid ng pasadyang pambibitin, bago inilapag ito sa sariling hita. “Indeed, Father. All matters are handled. As you can see,” tumingin siya kay Carolina, bahagyang tinaas ang baso, “I even brought home something great… value.”
Matalas ang ngiti niya. Halos gusto na siyang tusukin ni Carolina gamit ang tinidor.
Ngunit ang Duchess ay masayang natawa. “Ah, young love. It’s wonderful to see you two getting along already.”
“Love?” muntik nang mabilaukan si Carolina sa alak. “Yes, Your Grace,” ngiti niyang pilit, “something like that.”
Mula sa kabilang panig ng mesa, yumuko si Belladonna, nakangiting mapanukso. “Careful, sister-in-law. My brother tends to… play rough.”
“Belladonna,” malamig na babala ni Dray.
Pero tinawanan lang siya ng kapatid na prinsesa.
“Just saying, brother. You’ve always had a taste for breaking things before fixing them.” Nakangisi sa kapatid sabay umirap ito sa kanya.
"Yeah, I remember my favorite toy car. You said you will just borrow and play with it. When you brought it back, it was crushed." Kuwento ni Prince Hemlock.
Prince Aconite smirked, pero ang mga mata ay nasa tablet pa rin niya. Naalala niya rin ang drone niya kasi. Hiniram lang iyon ng kapatid niyang si Dray pero pagbalik sa kanya ay wasak-wasak na ito.
"Yeah and my Barbie doll too. I don't know what's up with you? But Barbie was like f*cking ripped and r*ped." Dagdag ni Belladonna.
"Belladonna, words please, we're at the table." Saway ni Duchess Amarynth sa anak niyang babae.
Nagkibit- balikat si Belladonna.
Nagpatuloy ang hapunan sa tila payapang usapan, ngunit ang hangin sa pagitan nina Dray at Carolina ay tila nagdikit na apoy at gasulina. Mapanganib, matamis at nakaka-adik. Bawat sulyap ni Dray, bawat “aksidenteng” haplos ng kanyang daliri sa braso ni Carolina habang inaabot ang baso ay puros panunukso, puros kontrol.
Nang matapos ang pagkain at tumayo ang lahat, sumunod na rin si Carolina. Ngunit bago siya tuluyang makaalis, yumuko si Dray at bumulong sa kanyang tainga, mainit, mapanganib, at puno ng pangako.
“Go ahead, mi esposa. Smile for them now. But after this dinner…” dumampi ang labi niya sa shell ng tainga ng prinsesa, “…we’ll finish our private negotiation.”
Mabilis siyang lumingon, galit at bahagyang nanginginig sa inis. “If you touch me again, I’ll—”
“You’ll what?” putol ni Dray, ang boses ay mahinang halakhak. “You’ll scream? Good. I like it when my wife has a spirit.”
Tiningnan siya ni Carolina ng masama, taas-noo, parang reyna sa gitna ng digmaan, nakangiti naman ng mapanganib sa kanya si Prince Snapdragon.
As she turned away, she could still feel his gaze. Hot, possessive, and unyielding. And she knew then… this dinner was just the beginning of her undoing.
- Writer
