When Faith Feels Like Forever

Tahimik ang paligid habang sumasayaw ang mga dahon sa labas ng bintana. Sa loob ng maliit na kwarto ng boarding house, nakaupo si Lisa sa kanyang lamesa, hawak ang reviewer pero malayo ang isip. Pagod ang katawan niya—pero mas pagod ang puso at isip. Third year na siya sa kolehiyo. Nursing student. Laging puyat, laging pressured. May scholarship siya, kaya hindi puwedeng bumagsak. Galing pa siya sa isang simpleng pamilya sa probinsya—sakto lang ang padala ng magulang niya para sa upa, pagkain, at pang-araw-araw na gastusin. Wala siyang choice kundi magsumikap. Wala ring love life, wala ring lakwatsa. Studies lang, every single day. ‘Yun ang naging mundo niya. Pero kahit gaano siya ka-focused, may mga gabi talagang parang gusto na lang niyang sumuko. Katulad ngayon. Sa gilid ng desk niya, may lukewarm na kape. Sa harap niya, reviewer na halos hindi niya na maintindihan. “Bakit ganito kahirap? Tama ba ‘tong landas na pinili ko?” tanong niya sa sarili habang pinagmamasdan ang planner niyang puno ng deadline, quiz dates, at group reports. Sa kabilang side ng kama, nakapatong ang backpack niyang punong-puno ng notes at highlighters. Wala siyang time para sa sarili, lalong-lalo na sa ibang tao. Ni minsan, hindi niya naisip na pumasok sa isang relasyon. Hindi pa ngayon. Hindi pa dapat. “Focus lang, Lisa. May pangarap kang kailangang abutin,” pabulong niya sa sarili. Hanggang isang araw… Nasa library siya, nagre-review gaya ng dati. Doon niya unang nakita si Mark. Hindi siya artista-level na gwapo, pero may dating. Tahimik. May aura ng pagiging mysterious. Naka-itim na hoodie, may salamin, at mukhang seryosong nagbabasa. Hindi ‘yung tipo na pa-cool lang—mukhang genuinely matalino. Hindi naman si Lisa ‘yung tipo na madaling ma-distract sa lalaki. Pero ewan niya, napalingon talaga siya. May kung anong kakaibang vibe si Mark. ‘Yung tipong mapapaisip ka kung anong klaseng tao siya. Later that day, nakita na naman niya ito sa canteen—parehong calm energy, parehong vibes. Tahimik pero hindi awkward. Hindi trying hard. Basta… iba. “Focus, girl,” pagpapaalala niya sa sarili. “Wala ‘to. Nagkataon lang. Wag pansinin.” Pagbalik niya sa boarding house, nandoon ang roommate niyang si Charie, sabik na sabik magkwento. “Girl, may bago tayong kaklase!” ani Charie habang nag-aayos ng gamit. “Ha? Sino?” tanong ni Lisa, kunwari walang alam. “Mark daw pangalan niya. Transferee from QC. Tahimik pero mukhang matalino. Swerte nga ng group niyo eh—kayo daw magka-partner sa reporting next week.” At doon na-confirm ni Lisa—si Mark nga ‘yung lalaking nakita niya sa library. That night, hindi agad siya nakatulog. Hindi dahil kinikilig siya, ha—hindi pa naman. Pero parang may gumugulo sa kanya. ‘Yung pakiramdam na may parating… na hindi niya inaasahan. The next day… Group report meeting na. Nandoon si Mark, bitbit ang laptop at ilang notes. “Hi, Lisa, right? Tayo daw partner sa report,” unang bati ni Mark. “Yeah. Ikaw pala si Mark,” sagot niya, kalmado kahit may halong kaba. “Okay lang ba kung sa library tayo mag-meeting later? Mas madali siguro kung face-to-face,” alok ni Mark. “Sure. No problem.” 5:30 PM – Library Nandoon na si Mark. Maaga. May dalang tubig at banana bread. Ready na ang notes niya. Nakaupo lang si Lisa sa tapat niya, bitbit ang highlighters at printed article. “Ang sipag mo naman,” sabi ni Lisa. “Kailangan e. Gusto ko matapos agad ‘to para makapag-review pa ako sa ibang subjects.” Imbes na ma-intimidate, na-appreciate ni Lisa ang pagiging responsable ni Mark. Hindi siya nagpapakitang-tao—seryoso talaga siya sa ginagawa niya. Habang nag-uusap sila tungkol sa topic, naramdaman ni Lisa na ang gaan-gaan kausap ni Mark. Walang judgment. Walang yabang. “Okay lang ba mag-suggest ako?” tanong ni Mark. “Go lang. Mas okay nga may ideas ka,” tugon ni Lisa. “Pwede natin i-relate ‘tong topic sa recent news. Parang mas magiging relevant.” Nagulat si Lisa—same thought din ang pumasok sa isip niya kanina. Connected kami? Sa bawat simpleng interaction nila, unti-unting lumalambot ang puso ni Lisa. Hindi niya inaasahan. Pero nararamdaman niyang may kakaiba kay Mark—at hindi lang ito crush o kilig. Break time. “Gusto mong hati tayo sa banana bread?” alok ni Mark. “Ha? Sure?” di makapaniwalang tanong ni Lisa. “Oo, sobra ‘to e. Sayang naman.” Tinanggap niya. Hindi dahil gutom siya. Pero dahil ang simpleng gesture na ‘yon—may warmth. May pag-aalaga. At doon niya narealize—hindi lang ito simpleng group report. Pagkatapos ng meeting: “Thanks, Lisa. Productive tayo today,” sabi ni Mark habang inaayos ang gamit niya. “Thanks din. Ang sarap mong ka-work.” “Text kita for updates, ha?” “Sure. Nasa GC naman tayo, di ba?” “Sa personal na lang. Minsan nalulubog ‘yung messages ko sa flood ng chat.” Napangiti si Lisa. Hindi man diretsahang sinabi, pero ramdam niya—Mark wanted to stay connected. Personally. That night, bago matulog, naka-ngiti si Lisa. Hindi niya masabi kung bakit. Pero parang ang gaan ng puso niya. At ang weird, kasi hindi naman ito bahagi ng plano niya. Hindi siya naghahanap. Pero heto siya ngayon, iniisip ang lalaki na noon lang niya nakilala. Sa dami ng taon na inuna niya ang pag-aaral at pangarap, ngayon lang siya nayanig nang ganito. Pero ayaw pa niyang umasa. Ayaw niyang unahan ang tadhana. Nagdasal na lang siya, “Lord, kung hindi siya para sa’kin, alisin mo na agad. Pero kung siya nga… hayaan mo siyang manatili.” At doon nagsimula ang lahat. Before I met you… I thought I had it all figured out. I didn’t know, you were about to change everything.