SAMANTHA POINT OF VIEW
Kahit anong pilit kong iwas kay Ethan, hindi niya ako hinayaan. Alam kong mali ang nangyari kagabi. Alam kong hindi ko dapat hinayaan ang sarili kong madala sa kanya. Pero paano ko ba magagawang kalimutan ang init ng mga yakap niya? Ang paraan ng paghawak niya sa’kin na parang ako lang ang mahalaga?
Kaya ngayong umaga, ang tanging naiisip ko lang gawin ay lumayo.
Hindi ko na siya hinintay pang bumaba mula sa kwarto niya. Dumiretso ako sa kusina at nagkunwaring abala sa paghahanda ng almusal. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maialis sa isip ko ang nangyari kagabi.
Nang marinig kong bumukas ang pinto ng kwarto niya, napabilis ang t***k ng puso ko. Pilit kong kinalma ang sarili ko at nagkunwaring walang nangyari.
"Sam."
Napapikit ako sandali bago dah
