SAMANTHA POINT OF VIEW
Hindi ko alam kung anong problema ko pero simula noong insidenteng ‘yon sa cafeteria, hindi na ako mapakali.
Para akong may nakadikit na malagkit na bubblegum sa utak—hindi ko matanggal ang imahe ni Ethan. Lalo na ‘yung pa-smirk-smirk niyang mukha habang binubulungan ako ng kung ano-anong kalokohan.
At ang pinakamasaklap? Bakit parang katawan ko na mismo ang nagkakaroon ng sariling isip?!
Para bang sa tuwing nandiyan siya, automatic na akong nagiging hypersensitive.
Katulad na lang ngayong umaga.
Paglabas ko ng kwarto, inaantok pa akong bumaba ng hagdan, nagkakamot pa ng ulo habang nag-iinat. Wala pa akong suklay-suklay at mukhang sabog pa ang mukha ko, pero wala akong pakialam. Nasa sarili kong mundo lang ako habang bumababa—hanggang sa makita ko siya sa kusi
