We Are The Protagonist Of Our Own Story

Mitch’s Point Of View Naiinis na mabilis akong nagbihis ng uniform ko. Fvcking s**t talaga. Ni hindi man lang ako ginising ng mga bruha na ‘yon talagang pinabayaan akong malate. Pagkatapos kong magbihis ng uniform ko ay lumabas na ako ng kwarto ko at pumunta sa sala. Naabutan ko naman yu’ng tatlo na prenteng nakaupo sa sofa, naiinis na lumapit ako sakanila at kinuha iyong unan na malapit sakin. At walang sereseremonyang binato ko kay sabina, kaagad naman niya iyong nasalo kaya lalo akong nainis. "Alam mo... Kesa naiinis ka bakit hindi nalang tayo umalis at nang maaga tayong makarating sa school."mahinahong sabi nito at pinaglaruan ang unan na binato ko sakanya. "Yeah, bakit nga ba hindi pa kayo umalis nang tuluyan?" Sarkastikong sabi ko. "Hindi ba dapat magpasalamat ka sa amin dahil hindi ka namin iniwan?" Sabat ni leah na kumakain ng cookies at nakatingin sa akin. Teka kumakain ng cookies? Hindi ko yata siya napansin na may hawak itong cookies. Whatever. "Let's go, baka tuluyan na nga tayong malate niyan." Mahinahong wika ko. Saka ako tumalikod at nauna ng pumunta sa garahe. Ng makarating ako ay pumasok na ako sa paborito kong Mercedes-Benz na kotse. Kaagad kong pinaandar ito at dumeretsyo sa bago naming school. *** Nang makatating ako sa tapat ng school ay huminto muna ako pero hindi pa rin binubuksan ng guard ang gate. Naisipan kong lumabas ng kotse, then lumapit ako sa guard na nagbabantay. "New transferee po ako..."sabi ko saka ko kinuha yu'ng ID ko at pinakita sa guard "Here... so, pwede mo na ba akong pagbuksan ng gate?" Mahinahong sabi ko. “Pasensiya na ma'am hindi ko po kase kilala ang kotse niyo.” hinging paumanhin nito. “Ayos lang po, bago lang rin naman kami.” sagot ko. Saka ko binalik ang I.D ko sa bulsa ko at tumingin sa guard na binubuksan ang gate. Bumalik na ako sa kotse ko ng makita kong pwede na akong makapasok. Pero bago ako tuluyang makapasok ay nahahip ng kabilang vision ko ang tatlong kotse na magkasunod na papunta sa dereksyon ko. "Too slow." Nakangising wika ko at pinaandar ang kotse ko. Kaagad kong pinark ang kotse ko sa pinakamalapit sa gate. Pagkapark ko’y nanatili pa ako sa loob ng kotse ko. Aantayin lang natin ang mga bruha kong kaibigan. Ilang minuto ang lumipas ng may kumatok sa bintana ko, kaya tumingin ako dito. Napangisi naman ako ng makita ko kung sino ito. Binuksan ko ang pintuan at lumabas na ako. “Bakit ngayon lang kayo? Ang tagal ninyo, alam niyo ba?” Nakangising sabi ko. Kita ko naman na nanlisik ang mata ni sabina sa sinabi ko. Nagkibit balikat ako ng walang magsalita sakanila. Maglalakad na sana kami ng may bumusina sa amin kaya napatigil kami sa paglalakad at tumingin dito. Apat na kotse ang nakapila, masasabi kong may pera ang may ari ng kotse na nasa harapan namin. Nakatingin lang ako sa unang kotse ng bigla bumukas ang bintana nito ang niluwa nito ang ulo ng isang lalaki. Why so handsome? “Can you fvcking take your car and move it to another parking?”Malamig na ani nito. “No. We're not gonna move it, kami ang naunang magpark dito. So, we're not gonna move.” Seryosong sabat ni sabina. “So, you're not gonna move? Hmm...” Nakangising sabi nito. “So, what now? Are you going to force us to move are cars...?” Seryosong sabi ko. “Of course... That's my property. So, I am going to take it whenever you like it or not.” Seryosong sabi nito saka bumalik ulit ang ulo nito sa loob. Anong binabalak niya? Nasagot ang tanong ko nang derederetsyo ang kotse nito sa kotse ko. Nanlalaki ang matang nasundan ko ito ng tingin. Namalayan ko na lang na yupi na na ang gilid ng paborito kong kotse. "W-what the fvck!?" Nanghihinang wika ko. "M-my baby." Nanghihinang lumapit ako dito at sinipat ang nayuping parte nito. Nanggagaliiting tumingin ako sa may ari ng kots. Napangisi ako ng may makita akong estudyante na may hawak na bat. Malalaking hakbang na lumapit ako dito at hiniram ang bat na hawak nito. Wala naman itong magawa ng nasa akin na ang bat. Nag-iinit ang buong katawan ko sa inis, sa galit. Napangisi ako ng hindi parin lumalabas ang nasa loob ng kotse. Ng makalapit ako dito ay walang sereseremonyang pinalo ko ng bat ang kotse niya. Nagagalit ako, naiinis ako. Nakatingin lang sa akin ang mga tao na nakapalibot sa akin. Pinapapalo ko lang ang kotse nito. Ng masatisfied ako ay lumayo na ako sa kotse at binitawan na lang basta basta ang bat. Iniwan ko ang parking lot. Kasama na rin ang mga taong nakatulala sa pinaggagawa ko kanina. “T-that's was cool!”Biglang sambit sa gilid ko. Kaya wala sa sariling napatingin ako dito, nginitian ko siya at kinindatan ng mapagsino ito. “I know right.”Nakangiting sabi ko saka ko binilisan ang paglalakad. Sabina’s Point Of View Namamanghang tiningnan ko lang siya pagkatapos niyang sabihin iyon. Pero... paboruto niyang kotse iyon hindi ba? Wag niyang sabihing papabayaan niya na lang iyon? “D-did you see it? Sinira niya ang sasakyan ng KING.” “Tsk, hayaan ninyo sila. Alam n'yo naman na hindi papalampasin ng KING 'yan 'di ba?” “I can't believe it.” “Transferee lang ata sila, pero ang tapang tapang na. Urg kairita!” “Magbabayad sila.” Samo't saring mga komento ang naririnig namin pero pinagsawalang bahala na lang naming tatlo iyon at sumunod kay mitch. Malapit na kami sa room ng makita namin si mitch na nakasandal sa gilid ng pinto habang nakacross arm at nakadekwatro ang binti. 'Cool.' ‘Iba talaga ‘tong babae na ito.’ Napapa-iling na sabi ko sa isip ko. Ng huminto kami sa tapat niya ay tumuwid na siya ng tayo. “Bakit di ka pa pumapasok?” Tanong ko saka nagcross-arm. “Bakit? Ayaw ninyo ba akong kasabay? Buti nga hinintay ko pa kayo, ih. Dami ninyong reklamo sa buhay” Nakangising sabi nito saka kinatok nito ang pinto. Dahan dahan naman kaming pumasok at naabutan naman namin ang isang may katandaan na babae na nasa tapat. “Yes?” “Transferee.” Simpleng sabi ni Mitch. “Okey, now magpakilala na kayo.” Tumango naman kami at lumakad palapit dito, magpapakilala na sana ako ng bigla na lang bumukas ng malakas ang pinto. 'S-sila?'