~Belkıs~
Furkan'ın yakasını düzeltip geri çekildim. Tertemiz göründüğüne emin olunca elimi omuzlarına koyup yüzüme bakmasını sağladım.
“Amcanın yanına gittiğinde önce elini öp!”
Başını sallamasıyla sakin olmaya çalıştım.
“Başını sallayarak değil, ağzını açarak cevap vereceksin!” diye kızdım.
“Tamam ana.”
“Aferin oğluma. Sana ne sorarsa çekinmeden cevap ver. Sakın Ruhan, vurulduğu vakitte ağladığın gibi amcanın önünde ağlama!”
“Ana, Ruhan iyi mi?” demesiyle sabır çektim.
“Furkan, önce dediklerimi et!”
“Çocuğu rahat bırak Belkıs! Nasıl konuşmak istiyorsa öyle konuşsun!”
Selman’ın sesini duymamla arkamı döndüğümde kapıda duruyordu. Kapıyı kapatıp odanın ortasına geldiğinde Furkan, yanına gitti.
“Baba, Ruhan yaşar değil mi?”
Selman, Furkan’ın başını okşayıp “Yaşayacak inşallah!” de
