บทที่ 17.2 เมียลับ
ก็ไม่มีอะไรจะให้ปฏิเสธ เขมมิกาตอบออกไปเพียงสั้น ๆ ตอนนี้เธอรับรู้ได้ถึงเรี่ยวแรงมหาศาลที่กดลงบนเอวคอดกิ่วของตนเอง จนหน้าสวยเริ่มเหยเก
“ขิมเจ็บค่ะคุณภีม”
“มันเป็นใคร”
ธีรภัทร์กดเสียงต่ำน่ากลัว นัยน์ตาสีดำวาวโรจน์ขึ้น เมื่อรู้ว่าหล่อนสนิทสนมกับชายอื่น
“เป็นเพื่อนที่มหาลัยค่ะ เขาแค่ให้ยืมมา เพราะเสื้อของขิมเปียก”
แววตาคุกรุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววตาปกติ เมื่อรับฟังเหตุผลของหล่อน
“ถ้างั้นก็ถอดออก”
ไม่รอให้หล่อนได้จัดการ มือหนารีบสาละวนถอดเสื้อหนังสีดำจากเรือนร่างแสนหวงทันที โดยไม่สนว่ามันจะบาดเนื้อขาว ๆ ของหล่อนจนขึ้นริ้วแดงหรือไม่
คนอะไรหึงหวงแม้กระทั่งเสื้อ!
เมื่อต่างฝ่ายต่างบึ้งตึง จนหมดอารมณ์ที่จะสานต่อเรื่องอย่างว่า เขมมิกาจึงลุกออกมาเพื่อไปจัดการตัวเอง หลังได้อาบน้ำอุ่นอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง เธอกลับมาในครัวอีกครั้ง เพื่อทำอาหารเย็นง่าย
