บทที่ 22 เหตุผลของพ่อ
นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้กลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีกเลย…
เขมมิกายืนมองตัวบ้านที่แม้จะถูกกาลเวลากลืนกินมาหลายปี ทว่าบ้านหลังนี้ยังคงงดงามในหัวใจของเธอไม่เปลี่ยน ภาพเงาของบิดา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุขที่เคยมีร่วมกัน ยังอยู่ในความทรงจำไม่เคยลบเลือน สายตากวาดไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน ข้าวของ และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังจัดวางอยู่ในตำแหน่งเดิม ไม่มีอะไรขยับเขยื้อนเลื่อนไปแม้แต่องศาเดียว นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามแนวของโต๊ะวาง ก่อนจะหงายฝ่ามือขึ้นดู
ไม่มีฝุ่นเปื้อนติดนิ้วแม้แต่นิดเดียว...นั่นเพราะธีรภัทร์ส่งคนมาคอยทำความสะอาดและดูแลที่นี่อยู่เป็นประจำ
เท้าเล็กค่อยย่างไปยังบานประตูไม้เก่า หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเมื่อมือเรียวบิดลูกบิดประตู ทันทีที่บานประตูแง้มออก น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะทันที ดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยน้ำตา จดจ้องไปยังเตียงนอนว่างเปล่าของผู้เป็นพ่อ ผ้าห่มสีซีดยังถู
