CHAPTER 7
•••
Went Beyond Limits
•••
"Lee..."
Mitch's face was in deep frown because of the rough movements of Lee above her. He was thrusting deep and hard inside her. Walang pag-iingat at tila ba wala itong pakeelam na nasasaktan na si Mitch.
Lee's eyes were clouded with anger and jealousy— not a good combination to feel. He was seeing nothing red everytime he would remember what happened earlier— a man was holding Mitch the same way he would do.
Hindi iyon matanggap ni Lee. Walang ibang p'wedeng humawak nang ganoon kay Mitch.
"Lee... Stop..." Mitch gasped as she felt how rough and merciless Lee was moving above her. "Please. It hurts," she added trying to push his chest.
But alas. The effect of the alcohol she consumed made her so powerless. Her limbs felt so weak and her legs felt like jelly to even resist Lee's thrusts inside her.
Napaawang ang bibig ni Mitch kasabay ng pagpikit ng mga mata niya nang itinuon ni Lee ang bibig sa mga dibdib niya habang patuloy ang pag-ulos sa ibabaw niya. Lee gripped both of her legs to widen them even more and have a better access.
Hingal na hingal si Mitch habang sinasalo ang bawat ulos ni Lee. Sumasabay na sa sakit ng ulo niya ang sakit sa ginagawang pag-ulos ni Lee. Beads of sweat was forming on her forehead as she endured Lee's rough and fast movements. She could hear the moving sounds of the bed because of Lee's harsh movements.
"Akin ka lang, Mitch. It angered me so much to see you with that motherfucker," Lee hissed before taking in his mouth one of Michelle's n****e— bit and tugged at it— before sucking it to ease the stinging pain.
"Ah! Lee! J-Just stop! Oh gosh!" Mitch arched her back when Lee continued the sweet yet painful torture. He played with her breasts as his fingers found her sensitive flesh in between her legs. Damang-dama niya ang malalim na pagbaon ng p*********i ni Lee. Gigil na gigil ito sa bawat pag-ulos.
"Ohhh... Lee please... S-Stop," Mitch begged before her eyes became blurry because of tears.
The pain was now overtaking the pleasure. It's driving Michelle crazy and emotional. Maybe because of the alcohol or this was the first time Lee claimed her this way— merciless, rough and just pure s*x.
"Your body will only want me, Mitch. No other man can make you feel this way." Lee grinned when Michelle's muscles clenched around his manhood and she reached her release. "Yes, Mitch. Come for me."
Mitch sobbed when Lee became rougher. Tension, pain and pleasure mixed and later on Lee found his release.
"Oh yes," he sighed.
"Lee," she gasped when she felt Lee's release filled her.
Sunod no'n ay napapikit siya kasabay ng mga luha dahil sa nangyari sa kanilang dalawa. Tuluyang nawala ang epekto ng alak kay Mitch at saka niya naunawaan ang mga nangyari.
She felt violated although she agreed on what happened. She felt so used.
Lee buried his face on Michelle's neck but she pushed him away.
"Go away," she whispered, feeling so exhausted and used. "Leave... Leave me alone."
Hindi nagdilat ng mga mata si Mitch pero hindi niya pinigilan ang sarili na umiyak. She wanted to cover her naked self to hide it from Lee. Nakakaramdam siya ng pandidiri sa mga nangyari. Hindi niya dapat hinayaang gawin sa kaniya iyon ni Lee.
"You're making me so angry, Mitch. Don't you dare cry. That's what you deserve." There was no remorse on Lee's voice. The jealousy and anger raised above his respect for Mitch.
Lee's jaw clenched when he noticed how Michelle's tears flowed like river. He sighed before getting off of the bed.
"Stop crying. Ni wala kang rason para mag-inarte nang ganiyan," Lee said before leaving the bedroom.
Michelle's sobs became louder when she realized she's alone inside the bedroom. Hindi niya na kinontrol ang mga luha at hikbi— hinayaan niyang umiyak ang sarili dahil parang ito ang kailangan niyang gawin.
Mitch's eyes remained closed as she let her tears fall while lying on the bed— naked and feeling cold. Nasasaktan siya sa mga masasakit na sinabi ni Lee. Nasasaktan siya sa marahas na pag-angkin sa kaniya nito. That was the first time he took her like that.
Pagkauwing-pagkauwi nilang dalawa mula sa Sweet Haven ay kaagad siya nitong inangkin. Pero hindi katulad ng dati, walang pag-iingat at pagpapahalaga ang mga naging galaw ni Lee. Inangkin siya ng binata na para bang isa siyang babaeng walang kwenta.
Mitch turned her body to the side and settled herself in fetus position. She hugged herself while crying her heart out.
Moments later, bedroom door opened. Alam ni Mitch na si Lee iyon.
Pero ayaw niyang makita siya ni Lee na umiiyak. She immediately wiped her tears off before she shut her eyes closed. Naramdaman niyang lumundo ang kama at nagpanggap naman siyang tulog.
Ni hindi sigurado si Mitch kung bakit siya umiiyak— Dahil ba galit si Lee o dahil nasaktan siya sa mga sinabi nito. Pakiramdam ni Mitch ay binaboy siya ng binata dahil sa marahas at mapagsamantala nitong pag-angkin sa kaniya.
Mitch stilled when she felt the other side of the bed moved. A sign that Lee lied beside her.
"Are you still awake?"
Mitch didn't bother to answer Lee. Ipinagpatuloy niya ang pagtutulog-tulugan.
She heard him heaved a deep sigh then she felt his arms wrapped around her.
Nawala ang pagpapanggap ni Mitch na siya'y tulog dahil sa pagyakap ni Lee sa kaniya. Parang napapaso na tinabig niya ang braso ni Lee na nakayakap sa baywang niya bago umusog papunta sa pinakagilid ng kama para makalayo sa binata.
"Hey... I'm sorry. I'm sorry, Honey," magaan ang boses na pagkakasabi ni Lee, tila sinusuyo si Mitch.
Mitch wanted to lean her body against Lee's body but she contained herself. Hindi mabura sa isip niya ang galit sa mukha ng binata kanina habang marahas siyang inaangkin. She could still feel how sore she was down there. Her body aches.
"Mitch, sorry talaga. I lost my temper." Lee tried to reach for her. "Nagalit ako dahil nagselos ako. I am really sorry."
"Matulog ka na," Mitch responded with bold coldness. Then, she closed her eyes again and forced herself to sleep. Hindi niya alam kung maniniwala si Lee na matutulog na nga talaga siya pero pagod na siya mas'yado para makipagdiskusyon.
"Sorry talaga, Mitch. Mali ako." Lee sighed. "Mali 'yung ginawa ko sa 'yo. I shouldn't have touched you like that. I am really sorry, Honey." Then, he still wrapped his arms around her even though Mitch was resisting. He kissed her on her temple.
But Mitch didn't bother to say a word or even give Lee a glance. She just want to rest.
Makalipas ang ilang segundo, sunod namang naramdaman ni Mitch ang mainit na telang bumalot sa kahubadan niya.
Mitch tried very hard to sleep. She tried very hard to forget the things that Lee did which pained her heart so much. She needed rest more than anything now.
***
Mitch was a bit dizzy when she opened her eyes. Her head was aching as well as her body. She didn't like this feeling.
"Good morning, Honey." Kaagad na bati ni Lee na ikinatigil ni Mitch. She's still a bit groggy and confused. So she was caught off guard when Lee placed himself on top of her.
Nakakunot ang noo na tiningnan ni Mitch si Lee na ngayon ay nasa ibabaw niya at mahigpit ang pagkakayakap sa katawan niya. He's caging her as if she's going to run.
That's when, Mitch remembered everything from last night.
Lee rained Mitch's face with soft kisses. Napapikit naman ang dalaga dahil sa magagaang halik na iyonn. Ngayon, malambing na naman ito sa kaniya at hinahawakan siya na para bang isa siyang babasagin at mamahaling bagay.
"I am so sorry about last night, Honey." Pinagkatitigan siya ni Lee sa kaniyang mga mata. His eyes were screaming for forgiveness and repentance about everything from last night.
Mitch heaved a deep sigh before she forced herself to smile at Lee. She suddenly remembered about the contract... She shouldn't demand anything from Lee.
They were in for s*x— rough or not— Mitch should know that because of the Lucky 9 's contract, everything was still just s*x. Nothing more, nothing less.
Mitch sighed. "Kalimutan na lang natin 'yon."
It hurts. Mitch could feel it inside her. But she didn't want to make a fuss about it. She shouldn't make it a big deal. If she let her emotions take over, she would just stress herself out.
Nag-iwas ng tingin si Mitch matapos masabi iyon. Gusto niyang kalimutan ang mga nangyari kagabi pero alam niyang hindi iyon ganoon kadali. Maalala at maalala ng puso niya ang mga nangyari kagabi.
"Are we okay now?" Kiming tumango na lamang si Mitch bilang tugon.
Lee swallowed. "Kung okay na talaga tayo, please tumingin ka sa akin."
Alam ni Mitch na hindi okay ang lahat. Pero kahit na ganoon, sinubukan niya pa ring salubungin ang mga tingin ni Lee. She made sure that her eyes would bear no emotion. She didn't wants Lee to see that she was in pain—that she was hurting.
Feeling emotions towards someone was equal to submitting yourself to that someone— At ayaw ni Mitch iyon. Kapag nangyari iyon, matatalo siya sa larong Lucky 9 at maiiwang nasasaktan.
"I swear. I didn't mean to hurt you last night. That's the least thing I would do to you. I'm sorry, Honey." Then Lee kissed Mitch on her forehead. "Breakfast?"
"Mauna ka nang bumaba. Maliligo muna ako," nakangiting sabi ni Mitch. She was just so glad that she's doing great on hiding her emotions.
"Okay. I'll prepare the breakfast. Sumunod ka kaagad ha?" Then he gave her a peck on her lips before getting off of her.
Pagkasara ng pinto ng kwarto, napapikit si Mitch at huminga nang malalim. She wanted to settle herself. Gusto niyang ibaon 'yung sakit para mapakaharapan niya si Lee nang hindi makikita na nasasaktan siya. Gusto man niyang sumbatan si Lee, hindi pwede. Wala siyang karapatan. Dahil sa Lucky 9 at dahil matapos na dapat silang tapos. Ang lahat ng nangyari sa nakaraan, hanggang doon na lang iyon.
Makalipas ng ilang minuto, tumayo na si Mitch mula sa kama para maligo. She tried really hard to forget what happened last night.
After taking a bath, she changed into something comfortable— a shirt and a cotton shorts. Kaagad siyang nagtungo sa kusina matapos makapagsuklay.
"Mitch! "
She smiled instantly when Lee called her, being so energetic— sobrang kaiba sa Lee na madalas niyang kasama na seryoso. Lumapit siya kay Lee at naupo sa isa sa mga upuan z tapat nito. Kaagad naman siyang inasikaso ni Lee.
"Eat up. I know you're hungry."
"Thanks." Nagsimula nang kumain si Mitch habang patuloy naman siyang inaasikaso ni Lee.
Nakakalahati na si Mitch sa pagkaing inilagay ni Lee sa plato niya nang may nag-doorbell.
"Finally." Lee grinned before getting up from his seat.
Nakakunot ang noo na sinundan ng tingin ni Mitch si Lee na kaagad pumunta sa pinto at inasikaso ang kung sino mang nag-doorbell.
Nagkibit balikat na lang si Mitch at ipinagpatuloy ang pagkain. Hindi dapat siya ganito. Kailan pa ba siya nagkaroon ng pakeelam sa bawat gagawin ni Lee?
Mitch was about to take a spoonful of fried rice when she was stopped by a bouquet of roses in front of her.
Mitch was in awe when she saw Lee on his knees while giving her the bouquet of roses.
"Lee." She looked at him, intently.
"Alam kong hindi pa rin tayo okay. Accept my apology, Honey?"
The pain, the ache and the sadness that Mitch was feeling inside her heart, suddenly subsided. A sincere smile spread on her face. Hindi niya alam kung bakit gano'n na lang kabilis na nawala ang mga negatibong emosyon dahil sa nangyari kagabi. Sadyang mabilis lang ang t***k ng puso niya. At dahil iyon kay Lee at sa surpresa nito.
Indeed. Lee could easily made her happy even with the simplest gesture.
"Ano 'yan? Suhol?" She teased him before taking the bouquet of roses.
Lee chuckles before holding her hand.
"You can say that. But read the letter, first."
Napabaling si Mitch sa maliit na envelope na nakaipit sa bouquet of roses.
"Read my explanation and please forgive me." Lee kissed the back of her hand.
"Bakit hindi mo na lang sabihin?" Saka binuksan ni Mitch ang envelope.
"Because I'm no good in speaking, Honey."
Napailing na lang si Mitch sa sinabi ni Lee. Then, she opened the envelope then silently read the letter.
I'm sorry for being a monster last night. I was consumed by my anger. I will never do that again. I'm sorry. Please forgive me. Always remember that I care for you.
-Lee Jared
Mabilis ang t***k ng puso ni Mitch dahil sa nabasa. Isinara niya ang envelope at binalingan si Lee na matamang nakatingin sa kaniya.
"You're still no good in speaking but you are still best in writing words. Alam na alam mo talaga kung paano ako masusuyo." Tinaasan niya ng kilay si Lee.
"Am I forgiven?"
"Pag-iisipan ko," naiiling na sabi ni Mitch bago itinuloy na lang ang pagkain na may ngiting sinusupil.
Alam niyang napatawad niya na si Lee. Hindi niya alam kung bakit gano'n kabilis pero alam niyang nawala na ang galit at sakit. Mukhang hanggang ngayon, marupok pa rin talaga siya.
Matapos kumain, kaagad na nagtungo si Mitch sa kwarto para kunin ang cellphone pagkatapos ay nagtungo sa sala.
She opened her cellphone, only to be greeted by a lot of messages coming from Jam and Rex. Naiiling na nakangiti si Mitch matapos mabasa ang mga mensahe nila Jam at Rex. Kung makakapatay ang text, malamang nakabulagta na siya.
Hindi niya nireplayan ang mga kaibigan. Kasalanan din naman ng mga ito kung bakit sila nalasing kagabi.
"So, texting this early?"
Napaangat ang tingin ni Mitch kay Lee na nasa harapan niya na pala at mukhang katatapos lang magligpit ng mga pinagkainan nila.
"May masama ba sa pakikipag-text nang maaga?"
"Sino 'yan?" Saka naupo si Lee sa katabing espasyo ni Mitch. His face was stoic as he stared at her.
"Wala ka na ro'n." Mitch shakes her head. 'Tapos ay ibinaba niya na ang phone sa center table bago binuksan ang T.V.
Napakunot ang noo ni Mitch nang makitang pinagpipyestahan na naman ng media ang buhay ng kaibigan niyang si Deme.
"Kailan ba matitigil ang media na 'yan sa kakapakeelam kay Deme? Kainis!" Mitch groaned, feeling sympathetic to her friend.
Kapag sikat ka, lahat ng tao mangingielam sa buhay mo kahit wala namang dulot sa kanila ang mga ganap sa buhay mo. That's the consequence of fame and Mitch hated that. But she got no choice. She's born in this kind of world— privacy was never a thing because you're rich and famous.
Napahalukipkip si Mitch habang nakabusangot ang mukha na pinapakinggan ang balita tungkol sa kaibigan.
She hated what the media was saying about Demetra. Naiinis siya dahil somehow, nararamdaman niya ang pinagdadaanan ng kaibigan. Bina-bash ito ng mga tao dahil lang sa may boyfriend siyang hindi biniyayaan ng mukha? Napakababaw nga naman ng lipunan.
Lalong kumunot ang noo ni Mitch nang bigla na lang namatay ang T.V.
Bumaling siya kay Lee na hawak ang remote control.
"Bakit mo pinatay?"
Nagkibit balikat lang naman ang binata sa kaniya bago inilapag ang remote control sa center table.
Hindi nakagalaw si Mitch nang bigla na lang nahiga si Lee sa sofa na kinauupuan nila at ginawang unan ang kandungan niya.
"Lee..."
"Alam kong hindi pa tayo okay. Pero, saglit lang please? Hindi ako nakatulog kagabi kasi galit ka sa akin." Pumikit na ang mga mata ni Lee bago nagbuntong hininga.
"Kasalanan ko ba kung bakit ako galit sa 'yo?" sarcastic na tanong ni Mitch bago humalukipkip.
"I'm sorry... Sorry kasi hanggang ngayon seloso pa rin ako. Sorry kasi nagseselos ako kahit wala naman akong karapatan."
Kulang ang sabihing natameme si Mitch sa sinabi ni Lee. Hindi niya alam kung bakit pero dama niya ang mabilis na t***k ng kaniyang puso.
Mitch didn't understand why her heart was beating faster on the thought that Lee was jealoused.
"Akin ka Mitch kaya ako nagseselos. So, bear with me, please?" Kahit nakapikit ang mga mata, nagawa pa ring hanapin ng kamay ni Lee ang kamay ni Mitch at hinawakan ito. Ipinatong niya ang magkahugpong na mga kamay nila ni Mitch sa dibdib niya— trying to made her feel how fast his heart was beating.
Wala nang nagawa si Mitch kun'di pagbigyan ang hiling ni Lee na humiga sa kandungan niya at hawakan ang kamay niya. Deep inside her, she knew she wanted this.
"Kung hindi ka lang talaga pogi," bulong ni Mitch sa sarili.
Hindi naiwasan ni Mitch na mapangiti nang mapagkatitigan ang mukha ni Lee. He was still as handsome as ever.
"Pogi man ako o hindi 'tulad ni Domingo, hindi mo pa rin naman ako matatanggap 'di ba?"
Napatitig si Mitch sa mukha ni Lee na nanatiling nakapikit ang mga mata ngunit kinakausap naman siya .
"Anong ibig mong sabihin, Lee?"
"Domingo and Ms. Demetra are not fit to be together because society thinks, beauty and beast will never be real. Ganon din tayo 'di ba?" Lee sighed. "Mula noon, hanggang ngayon— Ikaw pa rin si Michelle Arga, an heiress and a famous bachelourette of the country. You will never meant for me. Hindi ka bagay sa isang stripper at bayarang lalaking tulad ko. Kaya nga kahit ikaw, hindi mo ako matatanggap 'di ba?" Unti-unting dumilat ang mga mata ni Lee at nagtama ang mga tingin nila ni Mitch.
"Kahit pogi ako, hindi pa rin ako bagay sa buhay mo, Mitch. Ang sakit lang pala kapag inisip mo na 'no?" Pilit na tawa ang pinakawalan ni Lee.
"Lee..."
Wala nang ibang nasabi si Mitch kay pumikit na lang muli si Lee. They both fell in silence.
Lee was hurting and Mitch was contemplating. They're two souls, obviously still got something about the past, who chose to stick with what's happening in the present.
Makalipas ang ilang minuto ay naramdaman na ni Mitch ang malalim nitong paghinga. He's calmly breathing... He's asleep.
Nang masiguradong tulog na talaga si Lee, saka lang hinayaan ni Mitch ang sarili na makapag-isip-isip.
Hanggang ngayon ba, siya pa rin ang mang-iiwan? Mangyayari ba ulit ang nakaraan? E kung mangyayari rin pala ulit, bakit pinagkita pa sila?
Maraming tanong sa utak ni Mitch lalo na ang katanungan kung bakit napapabilis ni Lee ang t***k ng puso niya. Anong mangyayari kay Mitch kapag tapos na ang laro at nawala na muli si Lee sa kaniyang buhay? Babalik ba siya sa dati?
Napabuntong hininga si Mitch dahil sa napakaraming tanong na nasa utak niya.
Bumalik lang siya sa ulirat nang mag-ring ang cellphone niya. Dahan-dahan niyang inabot ang cellphone para hindi magising si Lee at kaagad sinagot ang tawag.
"Hello?"
"Ms. Arga? Ako po si Candy, secretary po ako ng mommy mo. Gusto niya lang pong ipa-remind sa inyo na may board meeting po mamayang eleven."
Napakunot ang noo ni Mitch dahil sa sinabi ni Candy. Pansamantala siyang natahimik at napamaang nang maalalang mayroon ngang board meeting at noong isang linggo pa siya pinaalalahanan ng nanay niya.
Napatingin muna si Mitch kay Lee na mahimbing ang tulog bago muling kinausap si Candy.
"Candy? Kailangan ko ba talagang pumunta? Busy kasi ako."
Busy? Yeah right. Hindi maintindihan ni Mitch ang sarili pero ayaw niyang masira ang mahimbing na tulog ni Lee.
"Nako, Ms. Arga. Kailangan mo po talagang um-attend kasi major stock holder po kayo. At isa pa po, may importanteng pag-uusapan ngayon."
"Ganon ba? Okay. I'll be there." Then Mitch ended the call.
Tinanaw ni Mitch ang wall clock at napakagat labi siya nang makitang alas diyes na pala. She has to move.
Dahan-dahang inangat ni Mitch ang ulo ni Lee mula sa pagkakahiga sa kandungan niya. Inihiga niya si Lee sa sofa at walang ingay na umakyat sa kwarto para makapagbihis.
Matapos makapagbihis ng office attire, bumaba rin si Mitch.
Pinuntahan muna ni Mitch si Lee na tulog pa rin sa sofa. Nag-iwan siya ng note at idinikit ito sa noo ni Lee.
She kissed him on his cheeks before leaving.
***
Mitch drove to her mother's company. She really hates board meeting. Pero wala siyang magawa dahil kahit hindi naman niya tinanggap ang shares sa kompanya ng nanay niya ay inilagay pa rin nito ang mga shares sa pangalan niya.
She was stubborn but her mother was more stubborn than her.
Hindi sila magkasundo ng nanay niya simula nang mamatay ang tatay niya. Pero ayaw niyang makipag-away dito kaya hinahayaan niya na lang itong makieelam sa buhay niya.
After all, she didn't even know what life she really wants. At least 'yung nanay niya ay alam kung paano patakbuhin ang buhay niya.
Mitch was greeted by her mother's employee. She smiled at everyone who greeted her. Isa pang pagkakaiba nila ng nanay niya ay hindi niya minamaliit ang isang tao dahil sa economic status. Aminado si Mitch na dakilang matapobre ang nanay niya kaya nga tinuruan niya ang sarili na makisama sa lahat ng uri ng tao para mabawas-bawasan naman ang mga kaaway ng nanay niya.
"Michelle Arga! My beloved and very beautiful daughter!" Her mother walked towards her to hug her. Himala at nasa Pilipinas ang ina ni Mitch. Madalas kasi ay nasa States ito.
"Hi, Mom. Bakit wala pang tao sa conference room? Akala ko ba by eleven ang meeting?"
Sa halip na sagutin ay iginaya si Mitch ng nanay niya paupo sa visitor's chair habang ito ay naupo sa swivel chair nito.
"Mom? Where's the meeting?"
"My daughter, alam kong may habit kang maging late kaya pinasabi ko kay Candy na eleven AM ang meeting when in fact mamaya pang one o'clock."
Awtomatikong napataas ang kilay ni Mitch sa sinabi ng ina.
"Why did you do that, Mom?" She wasn't able to hide the irritation on her voice.
"Michelle Arga, lower your voice. I am still your mother."
"Come on, Mom." She huffed. "This is not funny. At isa pa, stockholder mo pa rin ako tapos gagawin mo sa akin 'yan? How unprofessional, Mom!"
Inirapan lang naman siya ng kaniyang ina bago seryosong tiningnan.
"Gusto kitang makasabay mag-lunch kaya pinapunta kita nang ganito kaaga." Michelle's mother looked bothered. "And Mitch, I want us to talk about something."
"Whatever. About what are we going to talk about?"
"About your relationship with that stripper. Again." Her mother's jaw clenched.
Biglang nakaramdam din ng inis si Mitch nang makita ang pagkadisgusto sa mukha ng ina matapos masabi ang tungkol kay Lee.
Kahit na nanay niya ito, pakiramdam ni Mitch gusto niya itong sabunutan dahil sa hindi matapos-tapos na pangmamaliit nito kay Lee.
"You have nothing to do with my business with Lee Jared. Back off, mom." She sighed.
"May pakeelam ako sa iyo, Anak. Kaya nga sa pangalawang pagkakataon, pinapalayo ulit kita sa pokpok na lalaki na iyon." Tinaasan pa siya ng kilay ng nanay niya.
"Stop insulting, Lee. I don't like it," she said with so much coldness in her voice.
"I am not insulting that stripper, Mitch. I am stating a fact."
Huminga muna si Mitch nang malalim para kalmahin ang sarili bago tumayo mula sa pagkakaupo.
"If you will just irritate me, I better be going, Mom." Walang pag-aalinlangan na lumabas ng opisina si Mitch.
Puno ng inis na umalis siya sa company building ng sarili niyang ina at mabilis ang pagmamaneho ng sasakyan papunta sa opisina ni Lianne. Magtatrabaho na lang siya para mawala ang inis sa sariling nanay. Naalala kasi ni Mitch ang sinasabing project sa kaniya ni Lianne tungkol sa kakilala nitong naghahanap ng choreographer dahil balak sumali sa isang international competition. Sasabihan niya si Lianne na tatanggapin niya na ang offer na iyon.
Ayaw pa rin naman kasing umuwi ni Mitch dahil badtrip siya at baka masabi niya lang kay Lee ang mga pinagsasabi ng nanay niya. Strangely, she didn't want to hurt Lee.
Kailangan niyang magtrabaho para mawala ang inis niya sa ina bago siya haharap muli kay Lee.