Ilang sandali pa, nagpaalam si Astrid.
“I’ll get us another drink,” ani Astrid, nakangiti.
“Don’t move,” biro pa nito bago tuluyang lumayo.
Naiwan si Calista, mag-isa, nakatayo sa gilid ng yacht. Ramdam na ramdam niya ang bigat ng gabi—ang ilaw, ang ingay, ang hangin na kanina lang ay nakakapagpakalma.
Ngayon, parang umiikot.
“Okay lang… okay lang,” bulong niya sa sarili, pero biglang nanginginig ang kamay na may hawak sa wine glass.
Unti-unting umiinit ang balat niya, kasabay ng pagbigat ng talukap ng mata. Parang may humihila pababa sa kanya—hindi antok, kundi isang kakaibang hilo na hindi niya maipaliwanag.
Napahawak siya sa railings ng yacht, huminga nang malalim.
Bakit ganito…? Hindi naman ako ganito uminom…
---
Sa di kalayuan, nanginig ang dibdib ni Lian nang makita niya iy
