👉TANITIM👈
Eftelya
"Alim beni bırakıp nasıl gidersin, ben sensiz ne yaparım Alim?"
"Gülüm, yapma böyle bende sensiz kalmak istemiyorum ama Allah'ın bize yazdığı kader bu!"
"Hayır Alim bende gelmek istiyorum yanına! Ne olur beni almadan gitme!"
"Gitmek zorundayım! Ben her zaman seni izliyor olacağım. Kendine çok iyi bak gülüm!"
"Alim gitme Aliiiii!"
"Eftelya uyan hadi kızım uyan Eftelya!" gördüğüm rüyadan annemin sesi çıkardı beni.
"Niye uyandırdın beni anne? Rüyamda Ali'yi görmüştüm. Niye izin vermedin biraz daha onunla kalmama?"
"Kızım yapma böyle ne olursun. Hadi toparla kendini aşağıya in, baban seni bekliyor." zorda olsa annem benim akan göz yaşlarımı silip yataktan çıkarmıştı.
Bugün Ali'min toprağa girdiği 26. günü! 26 gündür Ali'msiz nefes almaya çalışıyorum ama sadece çalışıyorum çünkü aldığım nefes nefes değil sadece bir yük gibi geliyor!
"Buyur baba!" kendimi zorda olsa toparlayıp aşağıya salona indim. Babam annem ikiz kardeşim Ateş tek vardı salonda. Diğer küçükler daha okuldan gelmemişler anlaşılan.
"Gel Eftelya otur şöyle!" Ateş beni babamın tam karşısında ki koltuğa kolumdan tutup oturttu.
"Eftelya ben sana ne dim kızım? Sen bunu kendine bize nasıl yaparsın?" 5 gün önce içtiğim ilaçlardan nefesimin kesilmesini ummuştum ama yine nefes alıyordum!
"Baba ben Ali olmadan yaşayamıyorum, nefes alamıyorum, ölmek-"
"O lafın devamını sakın getirme Eftelya sakın! Evleneceksin!" babamın gür sesi doldurdu bütün salonu. Kulaklarımda defalarca dönen aynı kelime "Evleneceksin!"
"Baba sen ne dersin? Nasıl evleneceksin dersin ya? Benim sevdiğim adamın, nişanlımın ölümün üzerinden daha 26 gün geçti! Hiç mi saygın yok bizim sevdamıza?" hıçkırıklar için medet umdum söylediği sözden vaz geçmesini!
"Benim aşka da sevdaya da saygım var lakin senin sevdan seni ölüme götürdü! En yakın zamanda Mert ile evleneceksin Eftelya!" babamın söylediği sözü hazmedemeden diğer sözü takıldı boğazıma!
"Baba Mert Ali'nin kardeşi gibi! Akşın'ın sevdiği adam yapma bunu bana! Bize!" görünmeyen bir çift el boğazıma sarıldı. Nefesimi kesmeye başlamıştı.
"Baran biraz bekl-" annemin sözünü sert nefesiyle kesen babam devam etti acımasız sözlerine!
"Sen karışma Rojda! Yarından tez yok söz kesilecek! Bu evlilik olacak!" görünmeyen el gücü artırıp nefesimin kesilmesini neden oldu. Meğerse o görünmez elin sahibi sırtımı güvenle yasladığım, babama aitmiş!
"Geliyorum Ali'm, sana geliyorum!" gözlerim acının verdiği hissiyatla kapanırken görmüştüm Ali'mi. Her zamanki gibi en güzel gülümsemesini takmıştı yüzüne...
