RUN, CYNTHIA (SSPG)

Cynthia's POV "Bakit mo ba ako pinipilit na tulungan ka? Hindi ba ay makapangyarihan ang pamilya mo, kaya bakit sa akin ka humihingi ng tulong?" naguguluhang asik sa akin ni Cristoff. Ang kaibigan kong doctor. He was the only person I could ask for help. My family abandoned me a long time ago, I had no friend and my siblings doesn't treat me nicely. May tinatakbuhan ako at siya lang ang alam kong pwedeng makakatulong sa akin. I grabbed his arm, holding him desperately as I kept asking him to help me. "Please.... Help me. Just this once, pagkatapos nito ay hindi na kita guguluhin," pakikiusap ko. Ilang sandali pa ay bumaba ang tingin niya sa kamay kong nanginginig habang nakahawak pa din sa kanyang balikat. "I badly needed your help, Cris. Help me get out of this h*ll. I wanted to be free, tulungan mo akong makalaya." Dugtong ko, halos lumuhod na ako sa kanyang harapan habang patuloy na pumapatak ang aking luha. I felt his hand on my shoulder, gently squeezing it to make me feel calm. But I just couldn't. Iniisip ko pa lang na sa paglabas ko sa kanyang clinic ay makikita ko siya—gusto ko na lamang tapusin ang aking sarili nang sa gano'n ay makalaya ako mula sa kanya. "Tell me what happened, Cyn? Paano kita tutulungan kong wala akong alam sa mga nangyayari sa iyo?" banayad ang boses niyang sambit. Doon, kahit papaano ay nakahinga ako nang maluwag. Cristoff help me to sit on the long sofa, hindi pa din ako bimibitaw sa pagkakahawak ko sa kanyang balikat. Because that's the only time I felt safe from harm... from him.. Pinunasan ko ang aking luha, ngunit ilang segundo lang ay muli na namang lumabo ang paningin ko dahil sa namumuong luha mula roon. "Breath, Cyn. Tell me what happened. Makikinig ako sa iyo at para na din malinawan ako kung bakit ganito kana lamang ka-desperado habang humihingi ng tulong," muling sambit ni Cristoff. Huminga ako nang malalim, kahit nanginginig pa rin ako ay pinilit kong kumalma upang makapagsalita. "Someone has been following me, C-Cristoff, like some obsessed p-psychopath..." panimula ko. Kahit hindi ko pa nasabi nang buo ang mga salitang dapat niyang marinig ay naramdaman ko ang kanyang paninigas. Humigpit ang hawak niya sa balikat ko at nang tiningnan ko ang kanyang mga mata ay nakita kong nabuhay ang matinding galit doon.. "Dapat ay ini-report mo ito sa pulis. They can help you out, Cynthia. Your family will help yo--" "Sa tingin mo ba ay hindi ko iyon ginawa?!" pasigaw kong pagputol sa kanya. "I've been doing that sh*t for countless of times, Cristoff. Pero walang nangyayari na kahit ilang beses akong tumakas at tumakbo papalayo sa kanya ay nahahanap at nahahanap niya pa rin ako! Nagsumbong ako sa pulis, pero walang silbi iyon. Kasi imbes na tulungan ako ay pinagtawanan lamang nila ako. They even called me crazy. That I'm being just delusional, dahil sino naman daw ang susunod sa akin e ang pangit ko!" puno ng hinanakit kong sigaw sa kanya.. Cristoff was too stunned to speak. Hindi siya nakasagot at ang tanging nagawa niya lang ay ang sunod-sunod na lumunok habang hinahanap ang tingin ko. I let out a deep breath, muli akong nagsalita at sa puntong ito ay halos wala nang boses ang nais kumawala sa aking bibig. "G-gusto kong..." lumunok ako, "Gusto kong tulungan mo akong baguhin ang pagkatao ko. I want to you help me get a facial surge--" "Are you nuts?!" he exclaimed, he looked at me with full disbelief as if I was kidding, when I am f*cking serious. But I have no other choice than to do this. Ito lang ang tanging paraan na alam kong makakatulong sa akin para makalaya ako. "Cristo--" "NO! WE'RE NOT DOING THAT, CYNTHIA! MATATANGGALAN AKO NG LISENSYA KAPAG GUMAWA AKO NG SURGERY NANG WALANG SAPAT NA DAHILAN!" he said and stood up, leaving me tearing up. Pero hindi ako tumigil, sinundan ko siya hanggang sa loob ng operating room. Hindi ako titigil hangga't hindi ko siya napapayag. Nag-ipon ako ng lakas ng loob at hinatak ang kanyang balikat upang muli siyang iharap sa akin. At nang nagtama ang mga tingin naming dalawa ay tinigasan ko ang aking ekspresyon upang makita niyang seryoso ako sa mga sinabi ko. "Help me, Cristoff. Alam kong ikaw lang ang makakatulong sa akin. Just this once. Pagkatapos ay hindi na kita guguluhin," patuloy kong pangungumbinsi sa kanya. Kitang-kita ko ang matinding kaguluhan sa kanyang mukha habang minamasahe ang sentido. Pulang-pula ang kanyang mukha, hindi ko masabi kung galit ba siya o ano. Maybe confused because he knew that I wouldn't stop, not until he agreed to what I'm asking. Maya-maya pa ay inalis niya ang palad niyang nakatakip sa kanyang mukha, isinuklay niya iyon sa kanyang buhok bago muling ibinalik sa akin ang tingin. "There's a huge risk when doing a surgery, Cynthia. I could lose my license.. and you could lose your life...forever and you might regret it," nag-aalalang wika niya. At alam ko ang tungkol doon. I made a research before I finally decided to do this decision. And I made up my mind. "I would take the risks, Cristoff. At kung mamam*tay man ako ay mas mabuti na nga'ng gano'n dahil makakalaya ako nang tuluyan. Ayaw ko nang tumakbo nang paulit-ulit. Gusto kong mabuhay ng normal na walang takot sa dibdib, gusto ko ng bagong katauhan na tutulong sa aking abutin ang mga pangarap ko na hindi ko makamit sa katauhan na meron ako ngayon...." Usal ko. Cristoff didn't answer, but I waited. At sa matagal na sandaling katahimikan ay nakita ko ang sunod-sunod niyang pagtango at hindi ko maitago ang saya na nararamdaman ko sa puso ko. "Bukas na bukas din ay aalis tayo Ang walang kahit na sino man ang pwedeng makaalam tungkol doon, Cynthia.." Wika niya. "But I'm warning.. you, Cynthia. This surgery isn't always successful lalo na sa kaso mo. Theres a lot of risks and I can't promise that it'll go smoothly." Aniya, pero sapat na iyon dahil kahit paano ay nagkaroon ako ng pag-asa at napapayag ko siya. "We will go to Italy... together. Doon gaganapin ang surgery," paalala niya at agad akong sumang-ayon. ***** Six months later... Sa loob nang mahaba-habang panahon ng paghihintay ay ito na nga. Sa araw na ito ay makikita ko na ang bagong mukha at pagkatao na noon ko pa gustong makuha. Sa loob nang ilang buwan paghihintay ay tinulungan ko din ang aking sariling magbawas ng timbang. I did a lot of exercise sa loob mismo ng clinic dahil may sarili itong gym. At sobra akong proud sa sarili ko dahil nagawa ko ang mga bagay na inakala Kong imposibleng magawa ko. Cristoff was currently removing the bandages that were covering my face for six f*cking months. Nakapikit ang aking mga mata habang patuloy pa din siya sa pag-alis ng mga benda sa aking mukha. Makalipas ang mahigit bente-minutos ay tuluyan ko nang naramdaman ang pagkaalis ng bendang bumalot sa aking mukha at mas makakahinga ako nang mabuti. Napangiti ako nang marinig ko ang bulong ng nurse na kasama niya. Kaya tuloy ay mas na-excite akong makita ang resulta ng surgery. "Open your eyes, Cynthia," mahinang utos ni Cristoff na agad ko namang ginawa. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mata at unang bumungad sa akin ang mukha ni Cristoff. "How was it?" kabadong tanong ko. Ngumiti lang siya at maya-maya ay iniabot niya sa akin ang isang salamin.. "Look at yourself, Cynthia." Saad niya. Inabot ko ang salamin at sa mga sandaling tuluyan kong nakita ang mukha ko ay hindi ko mapigilang mapaluha. "Ang ganda-ganda ko," naluluhang sambit ko sa isipan ko. Ibang-iba na ang mukha ko at kahit anong gawin nila ay hindi nila makikita at makikilala ang dati kong itsura. "Mukha akong m-matapang... M-mukha akong walang kinakatakutan," garalgal ang boses kong saad. Ang babaeng nakikita ko sa salamin at ibang-iba. Fierce, strong and look independent. The kind of personality that I have always wanted to achieve. And now... It's finally here. Ang babaeng ito ay tatawagin kong Luna.. Nyxara Luna Solvayne... TO BE CONTINUED..