“อาการคุณดีขึ้นเร็วมากเลยนะ แค่เดือนเดียวก็เดินได้เกือบปกติแล้ว เดือนหน้าคงวิ่งได้” อมลรดาพูดด้วยรอยยิ้มขณะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันหลังจากที่อคิณทำกายภายบำบัดเสร็จ
“เพราะคุณดูแลผมอย่างดี ทำอาหารบำรุงร่างกายให้กินทุกวัน” อคิณไม่ได้ตอบเอาใจ เขารู้สึกขอบคุณเธอจากใจจริง ถึงแม้ว่าเขาจะผูกมัดเธอไว้ด้วยสัญญาทาส ทว่าเธอกลับดูแลเขาอย่างดีราวกับเป็นคนในครอบครัว
“เพราะคุณขยันทำกายภาพบำบัดต่างหาก” นอกจากอคิณจะทำกายภาพบำบัดในช่วงเช้าทุกวันแล้ว ช่วงบ่ายเขาก็จะเข้าห้องออกกำลังกาย ยกเวทบริหารร่างกายส่วนบน นอกจากนี้ยังออกกำลังขาด้วยการเดินในน้ำช่วงเย็นด้วย นับว่าเป็นคนป่วยที่ใจสู้มาก
“อีกไม่นานเราก็จะทำลูกกันได้แล้วนะ” พูดพลางขยับปลายเท้าไปชิดกับอมลรดาซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้ามกัน
“นี่คุณ ทานข้าวอยู่ก็ยังจะคิดหมกมุ่นอีกนะ” อมลรดาชักเท้าหนีแล้วอดเหยียบหลังเท้าเขาด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้
“ผมเจ็บนะรดา รุนแ
