บทที่ 4.1 หมาป่าเดียวดาย
906 Words
บทที่ 4.1 หมาป่าเดียวดาย
แคทเธอรีนกลับมาถึงบ้านก่อนเช้า เพราะไม่นึกไม่ฝันว่าจะเป็นวันไนท์สแตนด์ในไม่กี่ชั่วโมงขนาดนั้น เธออุตส่าห์เตรียมตัวนอนนอกบ้าน แต่กลับถูกเจค็อปทิ้งเอาไว้แบบไม่แคร์อะไร แต่ก็ดี.. ยิ่งได้มายากมากเท่าไหร่ ยิ่งท้าทายมากขึ้นเท่านั้น
ลินดามองคุณหนูที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่กลับมาถึง
“เป็นอะไรหรือคะคุณหนู ไปเที่ยวมาไม่สนุกเหรอ”
“สนุกสิ ได้เจออะไรน่าสนใจด้วย เพียงแต่...ไปเจอเจ้าหมาป่าเดียวดายเข้าก็เลยกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรให้มันเชื่องน่ะสิ”
คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน มือเล็กลูบคางอย่างใช้ความคิด
ใบหน้าของเขาหล่อถูกใจจนเธอปล่อยผ่านไปไม่ได้ สาวใช้มองเจ้านายของตนด้วยความเป็นห่วง ในสายตาของลินดา แคทเธอรีนยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แม้จะถูกเลี้ยงคู่กันมาเพื่อให้คอยดูแลคุณหนู แต่ด้วยนิสัยต่างกันทำให้เธอเหมือนจะเป็นพี่สาวของอีกฝ่ายมากกว่า
“พรุ่งนี้ท่านโนอาห์กับมาดามลอร่าก็จะกลับมาแล้วนะคะ ช่วงนี้งดออกไปเที่ยวเล่นก่อนจะดีกว่ามั้ย”
“ก็ได้ ฉันมีเป้าหมายใหม่แล้ว ไม่สนใจเที่ยวกลางคืนอีกแล้ว”
คำว่า ‘เป้าหมายใหม่’ ทำเอาคนฟังถึงกับกังวล ตอนหญิงสาวจับได้ว่าแฟนเก่ามีผู้หญิงคนอื่นก็เสียใจแทบเป็นแทบตาย ลินดาเลยไม่อยากให้แคทเธอรีนต้องเจอกับความรักร้าย ๆ แบบนั้นอีก
“เป้าหมายใหม่ของคุณหนู คือที่ไหนหรือคะ”
“ท่าเรือ!”
มุมปากยกยิ้มด้วยเธอรู้ดีว่าตอนนี้เจค็อปอยู่ที่ไหนและทำอะไรอยู่ ในเมื่อหลังจากช่วยเขาครั้งนั้น ก็มีแค่เธอที่รู้ว่าอีกฝ่ายไปอยู่กับใคร รอให้ถึงตอนเช้าก่อนเถอะ อยากจะรู้นักว่าถ้าเขาได้เจอเธออีกจะทำหน้าอย่างไร
“แต่ว่าแถวนั้น...ท่านโนอาห์กับมาดามลอร่าไม่อนุญาตให้คุณหนูไปนะคะ”
“ใครสนล่ะ คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ได้อยู่กับฉันตลอดเวลาสักหน่อย เธอไม่พูด ฉันไม่พูด เท่ากับไม่มีใครรู้”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าแคทเธอรีน คนอย่างเธออยากได้อะไรก็ต้องได้ และตอนนี้หญิงสาวก็อยากจะได้เขา
เขาจะต้องเป็นของเธอเท่านั้น! สำหรับแคทเธอรีนในเวลานี้เจค็อปเปรียบเสมือนถ้วยรางวัลที่เธอจะต้องล่ามาให้ได้
“คุณหนูจะขัดคำสั่งอีกแล้วหรือคะ”
“แบบนี้ไม่เรียกขัดคำสั่ง เพราะเป็นการแอบทำแบบไม่ให้รู้”
คนซุกซนยิ้มหวาน สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเร่งทำความรู้จักกับเจค็อปให้เร็วที่สุด เธออยากจะสนิทกับเขาให้มากขึ้นด้วยชายหนุ่มเป็นสิ่งท้าทายใหม่สำหรับแคทเธอรีน
แคทเธอรีนมาจอดรถอยู่ที่ท่าเรือซึ่งเป็นจุดสุดท้ายที่ได้เจอกับเขาเมื่อตอนตัดสินใจช่วยชีวิตเจค็อปมา เพราะไม่รู้จะพาเขาไปซ่อนที่ไหนเธอเลยเลือกพาชายหนุ่มมายังโกดังร้างของตระกูล ซึ่งตั้งอยู่แถวท่าเรือของชาวประมง ก่อนจะขอให้คุณลุงที่รู้จักกันช่วยดูแลเขาต่อ
ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ เธอเชื่อว่าเขาจะต้องทำงานอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ไปไหน ดูจากการที่เจค็อปหนีมาจากเขตปกครองกลางในสภาพแบบนั้นจะต้องไม่มีที่ให้ไปแน่
“อยู่ที่ไหนกันนะ”
หญิงสาวพึมพำกับตนเอง สายตายังคงมองหาอีกฝ่ายไม่เลิกแคทเธอรีนเดินตามหาเขาไปทีละจุด บรรดาลูกเรือที่กำลังแบกของพากันหันมามองหญิงสาวเป็นจุดเดียว
ท่าเรือตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากมูลนิธิที่เธอกับครอบครัวต้องมาเป็นประจำ ถ้าหากเขาทำงานอยู่ที่นี่จริง ๆ เธอก็จะมีเหตุผลที่จะใช้อ้างเพื่อมาเจอชายหนุ่มได้บ่อย ๆ
ก็แค่อ้างว่าต้องมาช่วยมารดาดูแลมูลนิธิก็พอ
“คุณหนูเคธ มาได้อย่างไรครับ”
คุณลุงโอลิเวอร์ เจ้าของเรือประมงหลายลำที่หญิงสาวฝากให้เขาช่วยดูแลเจค็อปต่อเดินเข้ามาทัก
“สวัสดีค่ะ คนที่ฉันฝากให้คุณลุงช่วยดูแลครั้งที่แล้วทำงานอยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ”
“ทำครับทำ พอหายดีแล้วผมก็เลยลองเสนอให้ทำงานที่นี่ดู คุณหนูเคธมีธุระจะคุยหรือครับเดี๋ยวผมจะให้คนไปตามให้”
คนตัวเล็กยิ้มกริ่มเมื่อสิ่งที่คิดเป็นจริง บอกแล้วว่าเขาไม่มีวันหนีเธอพ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาเขาเอง บอกมาก็พอว่าเขาอยู่ที่ไหน”
“ตอนนี้น่าจะกำลังขนเสบียงขึ้นเรืออยู่ครับ อาทิตย์หน้าจะมีออกเรือไปหาปลาก็เลยต้องเตรียมพร้อมกันหน่อย”
แคทเธอรีนพยักหน้าแล้วรีบเดินออกมา หากอีกฝ่ายกำลังขนของขึ้นเรืออยู่ก็คงจะอยู่บริเวณติดท่าเรือเลยสินะ
- Writer
