บทที่ 5.1 แปะโป้งสัญญา
776 Words
บทที่ 5.1 แปะโป้งสัญญา
“ปะ...ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร”
“บอกมาสิว่าเธอเป็นใคร มาจุ้นจ้านอะไรกับฉันนักหนา”
เขาถามเสียงเหี้ยม ดวงตาที่มองคนอื่นอย่างยิ้มแย้มตลอดเวลาบัดนี้กลับมองเธออย่างดุดันราวกับเป็นคนละคน
“คุณจำฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ!”
“บอกมาสิว่าเธอเป็นใคร”
เจค็อปคลายมือออกเล็กน้อยเพื่อให้โอกาสแคทเธอรีนได้สูดลมหายใจเข้าไป รังสีความน่ากลัวของชายหนุ่มแผ่กระจายไปทั่ว
“ฉันคือคนที่ช่วยชีวิตคุณไว้ไง นี่น่ะ จำไม่ได้เหรอ”
แคทเธอรีนใช้มือทำท่าปืนแล้วเอาจ่อไปที่ขมับของอีกฝ่าย ดวงตาคมหรี่ลงเมื่อความทรงจำบางอย่างค่อย ๆ แล่นเข้ามาในความคิด แม้จะผ่านมาสองเดือนแล้วแต่เขาก็ไม่เคยลืมค่ำคืนแห่งการหนีตายออกจากเขตปกครองกลางของตนเอง
‘คะ...คุณเป็นใคร’
‘พาฉันไปที่อาเคต’
‘ถ้าคุณต้องการจะไปอาเคต ทำไมไม่ไปทำเรื่องเดินทางดี ๆ ล่ะ’
‘ฉันบอกให้เธอพาฉันไป อยากตายเหรอ!’
‘รู้แล้ว ๆ แค่พาไปก็พอใช่มั้ย’
“เธอคือ...ผู้หญิงคนนั้นเหรอ”
มือของเขาคลายออกลดลงข้างตัว จริงอยู่ว่าเขายังจำเรื่องที่ใช้ปืนจี้ใครบางคนเพื่อให้พาข้ามมายังอาเคต เพียงแต่ตอนนั้นเขาบาดเจ็บเกินกว่าจะทันได้สังเกตว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หน้าตาแบบไหน จำได้แค่ว่าเป็นผู้หญิงดูมีอันจะกินคนหนึ่งเท่านั้น
“นึกออกแล้วสินะ ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ช่วยชีวิตคุณไว้ แต่กลับไม่สำนึกบุญคุณกัน แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ...”
“...”
“เนรคุณใช่หรือเปล่า”
เจค็อปเถียงไม่ออก ในฐานะอดีตมาเฟีย การตอบแทนบุญคุณนับเป็นเรื่องสำคัญที่ควรกระทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้รับการช่วยเหลือเกี่ยวกับชีวิต ถึงเธอจะพาเขามายังอาเคตเพราะถูกข่มขู่ แต่การช่วยเหลือหลังจากนั้นเป็นการตัดสินใจของแคทเธอรีนเองล้วน ๆ
“เธอจะเอาไง อยากให้ฉันตอบแทนยังไงพูดมาเลย จะได้จบ ๆ”
“นั่นเป็นข้อเสนอใช่หรือเปล่า"
ใบหน้าสวยหวานแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ แวบหนึ่งเขารู้สึกว่าแคทเธอรีนคล้ายกับใครบางคนที่เคยรู้จัก ใครบางคนที่ไม่ได้เจอกันอีกเลยนับจากหนีตายมาที่นี่ ป่านนี้เธอคงมีความสุขดีกับผู้ชายที่รักไปแล้ว
เหลือก็แต่เขาที่ยังคงเจ็บปวด...
“เรียกว่าเป็นการตัดสัมพันธ์บุญคุณของเธอก็แล้วกัน บอกสิ่งที่ต้องการมา ฉันจะทำให้”
“เย็นชาจังเลยนะ แต่พยศแบบนี้แหละ ฉันชอบ”
นิ้วชี้เล็กแตะไปที่ปลายคางของชายหนุ่มแล้วถูไถเบา ๆ ขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพร้อมส่งสายตาเชื้อเชิญไปยังคนที่ถูกใจ ที่ผ่านมาเจอแต่คนเลียแข้งเลียขาและเอาใจเธอเพื่อผลประโยชน์ จะมีก็แค่เขาที่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนคนธรรมดาทั่วไป
“จะบอกมาดี ๆ หรือจะให้ฉันหักนิ้วเธอทิ้งซะ”
“จะ...จะบ้าเหรอ นิ้วฉันมีค่าดั่งทองเลยนะ”
เธอรีบชักนิ้วกลับมา มองเขาอย่างหวาดระแวง คนอะไรดุเป็นบ้า สิงโตเจ้าป่ายังไม่ดุเท่าเขาเลยมั้ง เพราะแบบนี้แคทเธอรีนเลยยิ่งอยากรู้ว่าถ้าทำให้เขาคลั่งรักเธอได้ อีกฝ่ายจะกลายเป็นผู้ชายแบบไหน จะร้อนแรงมากขึ้น หรือดุดันมากกว่าเดิม
ชักน่าสนุกแล้วสิ...
“บอกมาว่าต้องการอะไร”
“เรื่องนั้น...ฉันยังนึกไม่ออก ไว้นึกออกจะบอกแล้วกัน ขอแปะโป้งไว้ก่อน”
แคทเธอรีนชูนิ้วโป้งขึ้นมา เจค็อปขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจในการกระทำของเธอ เป็นพวกคุณหนูโลกสวยทำนองนั้นสินะ
“อะไร”
“เอานิ้วโป้งของคุณมาสิ มาแปะโป้งกัน”
เธอดึงมือซ้ายของเขาขึ้นมา ถือวิสาสะกางนิ้วโป้งของชายหนุ่มออกมาเองแล้วประทับปลายนิ้วโป้งของตนลงไป
“นี่เลย แปะโป้งเอาไว้ ถ้าเมื่อไหร่ที่ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ฉันจะแปะนิ้วโป้งลงไปที่ตัวคุณอย่างนี้”
คนตัวเล็กกดนิ้วโป้งลงไปที่กลางอกของเขา ชายหนุ่มยืนนิ่งมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด
แปลกชะมัด ทำไมแคทเธอรีนถึงให้ความรู้สึกเหมือนแคลร์กันนะ?
- Writer
