บทที่ 6.1 พรุ่งนี้จะมาใหม่
705 Words
บทที่ 6.1 พรุ่งนี้จะมาใหม่
“จะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!”
แคทเธอรีนร้องโวยวายเสียงดังลั่น เมื่อถูกแบกขึ้นบ่ากลับเข้ามาในโกดัง มันเหวี่ยงเธอลงกับพื้นก่อนที่หนึ่งในพวกนั้นจะแย่งเอากระเป๋าของเธอไปค้นหาของมีค่า
มันเรื่องอะไรกันแน่ เจค็อปส่งเด็กคนนั้นมาเป็นนกต่อล่อเธอมาให้คนพวกนี้ปล้นอย่างนั้นหรือ?
หญิงสาวคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าทำกับเธอถึงขนาดนี้ คนตัวเล็กพยายามจะดิ้นหนีแต่ถูกคนตัวใหญ่สุดในบรรดาพวกมันจับกดลงกับพื้นแล้วล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถสู้แรงมันได้
“เงินเพียบเลยเว้ย มีเครื่องประดับด้วย กระเป๋าพวกนี้ก็น่าจะมีราคาทั้งนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นเอาไปให้หมด”
หญิงสาวได้แต่นึกโกรธตนเองที่ไม่เชื่อในคำเตือนของลินดาจนเกิดเรื่องทั้งหมดขึ้น ขอเพียงไม่เอาตัวเข้ามาอยู่ในสถานที่อันตราย เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิด
บ้าชะมัด เธอมันบ้าจริง ๆ
“เฮ้ยเดี๋ยว จะรีบไปไหนวะ”
คนที่ล็อกเธอเอาไว้หันไปถามเพื่อนอีกสองคนที่กำลังจะเอาของทั้งหมดไปขายเพื่อเอาเงินมาซื้อยาเสพติดกับเหล้า
“แล้วจะชักช้าอยู่ทำไม”
“นาน ๆ ทีจะมีผู้หญิงเด็ดขนาดนี้หลงเข้ามา ใจคอจะไม่เชยชมหน่อยเหรอวะ”
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเริ่มจะเข้าใจในสิ่งที่พวกมันต้องการ
แคทเธอรีนออกแรงดิ้นหนีอีกครั้ง
“อย่ายุ่งกับฉันนะ อย่านะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
“เงียบสิวะ อยากโดนฆ่าหรือไง!”
มันรีบอุดปากเธอเอาไว้ ทว่าหญิงสาวไม่ยอมง่าย ๆ เธอกัดเข้าที่มือของอีกฝ่ายแบบจมเขี้ยวเพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุมนี้
“อ๊ากกก”
พลั่ก!
คนตัวเล็กยกเท้าถีบมันจนกระเด็นแล้วรีบลุกขึ้นเพื่อจะวิ่งหนี แต่พวกมันอีกสองคนกลับเข้ามาขวางเอาไว้ทำให้ไปไหนไม่ได้ หญิงสาวตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เกิดมาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
ตรงบริเวณท่าเรือจะมีเสียงดังมาก ทำให้เสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือของเธอไม่มีใครได้ยิน
“จับเอาไว้ อย่าให้หนีไปได้นะเว้ย”
“เออ รู้แล้วน่า!”
มันตอบบทสนทนากัน แคทเธอรีนอยากจะกลับบ้านเหลือเกิน เธอไม่ต้องการอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว ถ้ารอดไปได้สาบานเลยว่าจะงดแอบหนีเที่ยวกลางคืนเป็นเวลาสามเดือน!
“ต้องการให้ช่วยหรือเปล่า”
เสียงคุ้นเคยเพราะเพิ่งคุยกันไปก่อนหน้านี้ดังขึ้น ทุกสายตาต่างหันไปมองเขา ผู้ชายที่ไม่ใส่เสื้อ สวมเพียงกางเกงยีนและเอาผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่มาโพกหน้าปิดบังหน้าตาเหลือไว้เพียงดวงตาคมสองข้างเท่านั้น
“เอ่อ...”
“แกเป็นใครวะ!”
วัยรุ่นสามคนตะโกนกร้าว แคทเธอรีนมองเขาด้วยความแปลกใจว่าทำไมจะต้องปิดบังหน้าตาของตนเองมาขนาดนั้นด้วย ราวกับไม่อยากให้ใครรู้ว่าคือเขาอย่างนั้นแหละ
“รู้มั้ยว่าสิ่งที่ฉันต้องการหลังจากตัดสินใจมาที่นี่คืออะไร”
เขาไม่ได้ตอบคำถามพวกมัน แต่หันมาตั้งคำถามกับเธอแทน ขณะเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ อย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีจำนวนคนมากกว่า
“มันใช่เวลามาถามอะไรแบบนี้เหรอ คุณจะช่วยฉันหรือเปล่าเนี่ย”
“ฉันแค่อยากมีความสุขกับอะไรง่าย ๆ มีคนบอกฉันว่าแค่ได้ตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้า และหลับไปในตอนค่ำก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้ว ฉันมาเพื่ออะไรเรียบง่ายแบบนั้นแหละ”
น้ำเสียงของประโยคนี้ดูจะเศร้าจับใจนิดหน่อยจนหญิงสาวสัมผัสได้ แม้จะไม่รู้ว่าเจค็อปหมายถึงอะไร แต่เธอเห็นด้วยกับคำพูดเหล่านี้
“ออกไปนะเว้ย ถ้าไม่อยากตาย!”
- Writer
