บทที่ 22 การมาของแคลร์ 2
“แล้ว…จากนั้นฉันก็...”
แคทเธอรีนยังคงเล่าเรื่องที่ไปเจอมาในแต่ละวันตอนไม่ได้เจอเขาไม่หยุด เจค็อปได้แต่นั่งเท้าคางมองเธอแล้วฟังเงียบ ๆ
“คอแห้งมั้ย”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอรับน้ำจากเขามาดื่มหลังนั่งเล่านู่นเล่านี่มาเกือบสองชั่วโมงเต็ม ทั้งสองพากันมานั่งกินเบอร์เกอร์อยู่ร้านริมทางไม่ไกลจากท่าเรือเท่าไหร่ ติดริมทะเลมีลมโชยพัดไหวตลอดเวลา
โลกของเขาไม่เงียบเหงาจนน่าเบื่อเหมือนอย่างเคยตั้งแต่มีเธอ ตอนที่ทะเลาะกันแล้วหญิงสาวไม่มาหาอีกเลยมันถึงได้สร้างความหงุดหงิดให้กับเจค็อปขนาดนั้น เพราะโลกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงของเธอมันเงียบลงทันตา ไม่นับรวมผู้ชายที่มาคอยตามเกาะแกะแคทเธอรีนอีก
“จริงสิ ฉันว่าจะถามคุณแต่ก็ลืม ครั้งก่อนที่เราคุยกันแล้วเพื่อนของคุณมาขัดจังหวะบอกเรื่องโพธิ์ดำอะไรนั่น ตอนนั้นคุณเห็นสร้อยของฉันแล้วทำเหมือนมีอะไรอยากจะพูด”
เธอถามพร้อมหยิบเอาสร้อยที่อยู่ในเสื้อออกม
