Lost 1
"LET'S DIVORCE."
That word left Davidson Riley Monteverde hanging, and confusion slowly got over him.
"Why, Nesi? What did I do?" He started to stammer to ask her.
It was too much to bear. Lalo na kung mahal mo ang nagsabi niyon. He already gave his all. His time, his love, and his self. Nesiayada Carter is his first in everything.
Yes, he still exists. A rare man that a girl truly wished for, and only Nesi captured him, but now...
"Rile," she called in his nickname. "We both know that this marriage isn't working out, Rile; I'm so tired!" she said in frustration.
"Why? Because I can't give you a child? Nesi naman tiwala lang, konting hintay naman."
But Nesi only shook her head. "God, Rile! We have been married for 3 years, but we still haven't had a child! Gusto ko nang magkapamilya! Gusto ko nang maging ina!" anito na parang nahihirapan.
Davidson was pierced in his heart. Wala naman siyang problema. Wala rin problema si Nesi, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin sila nagkakaanak.
They always tried many things, from doctors to tests and such; they were both healthy but still too incomplete to be called a family. Hindi pa rin sila binibiyayaan.
"No, please, Nesi, don't do this to me, please." It's his very first time to beg like this. For her, he will do anything. "What do you want? I will give you everything. Just don't leave me, please." He cried while still begging, holding her hand and kneeling in front of her.
Nesi just pulled her hand away from his grip. "Isa lang naman ang gusto ko. Let's just divorce and forget each other." matigas at pinal nitong sabi bago siya nito tinalikuran.
"Fuck... that damn dream again." David just woke up from his dream, or, shall he say, his nightmare.
It had been almost two years since they divorced. Mapait siyang napabangon sa kama. Lango sa alak, tanging pagtatrabaho at pag-inom lang ang nagagawa niya.
He's the eldest son of Althea Tizon and Hidalgo Alisar Monteverde. Nasa Greece ang mga ito, tanging siya at ang nakababatang kapatid naman niya na si Zacharias ang narito sa Pilipinas.
Nang makatayo ay medyo pasuray-suray siyang naglakad papuntang banyo para maghilamos.
And when he saw his reflection in the mirror, he just bitterly remembered the night after Nesi, his ex-wife, fought.
Mabuti sana kung ang hindi niya mabigyan ng anak ang dahilan ng pag-ayaw nito sa kasal at pagsasama nila, subalit may kasing-pait pala ng katotohanan no'ng makita niya ng personal.
His ex-wife just kissed a man while having s*x inside the VIP room of L and G's Club.
Seeing his ex-wife being intimate with another man shot him a hundred daggers in the heart. He was rooted, gaped at what he was seeing, and pain erupted in his whole system. Saying that her love was already out.
Sa halip na mag-iskandalo ay walang imik na lang siyang lumabas ng Club at sumakay ng kotse papunta sa bahay nila.
In a whole night, he gave her what she wanted: her freedom—he divorced her.
Ang bahay na sana'y sa magiging pamilya nila ay ibinenta na niya at bumili ng sarili niyang bahay malapit sa pinsan niya na anak ng kapatid ng ina niya.
He just wryly laughed when he remembered that bullshit part of his life. Matapos maghilamos ay naglakad siya papunta sa kusina at may hinanap roon na mamahaling alak.
Nang makita ay kaagad niya iyon binuksan at naglakad pabalik sa kwarto niya habang tinutungga ang bote ng alak.
Ilang sandali lang ay nag-ingay ang kanyang cellphone sa bedside table, nang makita kung sino iyon ay napailing naman niyang kinuha at sinagot iyon.
"Hello? What do you want?" bungad niyang sabi.
"Tsk, sarap mong banatan ah?" ani ng kabilang linya. "Hula ko, umiinom ka na naman, no?"
David just scoffed before he slowly drank the bottle of liquor.
"What do you want, Raye?" tanong niya.
Inaasahan na kasi niyang baka magpasama muli ito dahil malapit ng maikasal. He just rolled his eyes at the word marriage; it's just a piece of paper, no more than that.
Papaasahin ka lang at iiwan, at lolokohin dahil hindi ka sapat, dahil nagkulang ka. Ganoon siguro iyon. Still, susuportahan na lang siya para sa pinsan. Baka tawagin pa siyang bitter o kaya kill-joy. Good luck na lang sa pinsan niya.
"Ito naman, paki-tulong lang sa paghahakot ng mga gamit namin," anito. "Isa pa isang kanto lang naman ang distansya ng bahay mo sa bahay namin."
Napabuntong-hininga naman siya at napailing na lang.
Hanggang sa natagpuan ang sariling nagbubuhat ng mga gamit paloob ng bahay ng pinsan.
Naging maayos naman at natapos lahat ang paglilipat ng gamit, dahil may mga tao ring inutos ang pinsan niya upang mapadali na lahat.
"Dito ka na maghapunan, baka mamaya beer na naman ang atupagin mo, sakit sa atay ang hanap mo." Ani ng pinsan niya, na nanenermon pa.
Wala naman siyang magawa at umo-o na lang, kaysa naman pakinggan niya ang mga panenermon nito.
Makalipas ang kalahating oras ay handa at nasa hapag na ang tatlo.
"Kumain ka pa, luto 'yan ni future misis," ani Raye sa kanya.
Habang si Gia, ang fiancee nito ay katabi ng pinsan niya.
Davidson just nodded and started eating, as did the couple. David looked at them. He saw how happy they were and how the glint of happiness could be seen in the couple's eyes.
He's jealous, at gusto niyang sermonan ang sarili dahil nakaramdam pa siya ng inggit. Nang, panghihinayang. He supposedly can't feel those emotions. But then he can't help it.
So, even though he was from a broken marriage, he solely wished and hoped that the couple wouldn't end up like him. I failed as a husband and had a failed married life.
Kahit iyon man lang.