หวงเสน่หา

1 ขอหย่า ภายในดิสโก้เทคแห่งหนึ่งย่านที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านโดยเฉพาะวัยหนุ่มสาว ภายนอกท้องฟ้าปิดมองไม่เห็นดวงดาวเลยสักดวง แต่ภายในเต็มไปด้วยดาวระยิบระยับจากแสงไฟหมุนสาดเปลี่ยนสี ‘กาโว กาโว กาโว....’ เสียงเพลงจังหวะแดนซ์เมามันดังกระหึ่ม หนุ่มสาวนับร้อยอยู่ภายใต้แสงสีเสียงและต้องใช้ความพยามยามในการรับฟังบทสนทนา “อิน ได้ยินมั้ย” เดือนดาราตะโกนเรียกเพื่อนสาวที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกพลิ้วไหว ทว่าเพื่อนสาวเหมือนจะไม่ได้ยิน “อิน!! ยัยอิน!!!” เดือนดาราตะโกนซ้ำพร้อมทั้งเบียดผู้คนฝ่าเข้าไปให้ถึงตัวอินถวา เพื่อนสาวอีกคนที่เต้นอยู่กับอินถวาหัวเราะแล้วปล่อยให้อินถวาเดินไปที่โต๊ะพร้อมกับเดือนดารา “กำลังมันเลยเดือน นานๆ ทีจะได้ปล่อยผีสักที หาโอกาสแบบนี้ยากนะ แล้วมาขัดคอกันทำไมเนี่ย” “ไม่อยากขัดหรอก ถ้าพี่เอ้จะไม่รออินอยู่นานแล้ว” อินถวาเพิ่งจะเห็นอนุวัช เธอยกมือไหว้แล้วยิ้มแป้นน่ารักอย่างคนที่รู้จักคุ้นเคยกันดี ใครๆ ก็รู้อนุวัชตามจีบอินถวามานาน แม้จะรู้ว่าเธอไม่เล่นด้วยอนุวัชก็ไม่ถอดใจ หรือถ้าเธอบอกว่ามีคนรักอยู่แล้วเขาก็ไม่เชื่อ เพราะยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นสักครั้ง แต่ถ้ามีจริงๆ ก็แสดงว่าอินถวาเป็นสิ่งของไร้ค่าสำหรับคนๆ นั้นที่ไม่เคยดูดำดูดีเธอเลย ฉะนั้นเธอก็ควรจะมีค่าในอ้อมกอดและความรักของเขา “สวัสดีค่ะพี่เอ้ รออินนานแล้วหรือคะ” “ครับ แต่ไม่เป็นไร พี่รออินได้เสมอ” อินถวาเขินแก้มเป็นลูกตำลึง ก็อนุวัชพูดคำนี้ซ้ำๆ หลายครั้งหลายหนแต่เธอไม่ยักจะชินชา ได้ยินทีไรเป็นต้องขวยเขินทุกทีสิน่า อินถวายอมรับว่าอนุวัชเป็นผู้ชายที่ไม่ควรมองข้าม รูปร่างหน้าตาดึงดูดความสนใจได้ดี ยังพ่วงดีกรีว่าที่นายแพทย์หนุ่ม ฐานะทางบ้านก็รึไม่ได้ด้อยกว่าเธอเลย อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำไป ผู้ชายครบเครื่องแบบนี้ใครเล่าจะมองผ่าน “พี่ชอบเวลาอินยิ้มและเขินแบบนี้จัง พี่อยากจะเห็นทุกวันทุกคืน ถ้าไม่ติดว่า” “ทำไมคะ พี่เอ้จะถอนตัวเหรอ” อนุวัชออกตัวถี่ยิบจนอินถวากล้าเย้ากลับ “ไม่ครับ ยังไงก็ไม่ถอน พี่หมายถึงถ้าอินมีแฟนแล้ว ก็แค่แฟนที่ไม่เคยสนใจน้องอิน พี่เพียงแต่รอว่าเมื่อไหร่น้องอินจะเห็นใจพี่ซะที” คืนนั้นอินถวากลับถึงบ้านหลังงามโดยมีอนุวัชเป็นพลขับ กว่าจะกลับถึงบ้านเธอก็ถูกอนุวัชจีบมาตลอดทาง นับวันความรู้สึกดีๆ ที่มีต่ออนุวัชก็ยิ่งมากขึ้น เขาเป็นสุภาพบุรุษมาตลอดเวลาที่รู้จักกัน เขาไม่เคยล่วงเกินเธอมากไปกว่าจับมือนิดๆ หน่อยๆ ความเป็นห่วงเป็นใยที่เขามอบให้ มันทำให้หัวใจของอินถวาอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าเธอจะปวดหัวเล็กน้อย หรือปวดท้องประจำเดือน เขาก็แสดงความห่วงใยคอยดูแลทุกเวลาที่ได้อยู่ใกล้ เขาทำในสิ่งที่ไม่มีใครทำ เธอได้รับในสิ่งที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ความอบอุ่นก่อมวลเล็กๆ ที่เริ่มมีอานุภาพอยู่ในหัวใจดวงน้อยๆ ของอินถวา ชายผ้าม่านทิ้งตัวปิดกรอบกระจกจนทั่วทั้งห้องมืดสนิทดังเดิม ชายหนุ่มเจ้าของห้องระงับอารมณ์บางอย่างที่ตีสูงเป็นระลอก มือใหญ่กำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่น ดวงตาคมกริบหลุบต่ำ หลังจากยืนเงียบอยู่เป็นนาทีร่างสูง 185 ซม. ก็ทิ้งตัวลงนอนหลับตานิ่งจนถึงเช้า 7.30 น. อาจจะสายสำหรับคนทำงานกินเงินเดือนหากยังไม่ออกจากบ้าน แต่ไม่สายเกินไปสำหรับทายาทอันดับสองลูกชายคนเล็กของผู้ก่อตั้งโรงแรม อินถวาดื่มน้ำตามหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ เธอทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของโรงแรมระดับห้าดาวทั้งที่เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ เหตุที่ได้รับหน้าที่อันต้องใช้ความรับผิดชอบขนาดนี้ก็เพราะเส้นสาย ทุกคนรู้ว่าอินถวาใช้เส้นก๋วยจั๊บเข้ามาทำงานในโรงแรมดัง รู้ว่าเธอเป็นเหมือนญาติสนิทของเจ้าของโรงแรม แต่น้อยคนนักที่จะรู้ความจริง ความจริงที่ว่าเธอเป็นสะใภ้เล็กของตระกูลธาดาจิระสกุล “วันนี้จะขับรถไปเองหรือไปกับพี่” ชายหนุ่มผู้เป็นสามีของเธอเอ่ยขึ้นหลังจากดื่มน้ำเช่นกัน เป็นเรื่องปกติที่ทั้งคู่ต้องทานอาหารเช้าและอาหารเย็นร่วมกัน ยกเว้นมื้อเย็นบางมื้อที่อีกคนติดธุระส่วนตัวหรือธุระเรื่องงานจนไม่สามารถกลับมาทานมื้อเย็นด้วยกันได้ “อินจะขับไปเองค่ะ” “อืม” ศิปาร์ ธาดาจิระสกุล สามีของอินถวาลุกขึ้นเต็มความสูง เมื่อตกลงกันแล้วว่าต่างคนต่างไป ศิปาร์ก็พร้อมจะแยกไปขึ้นรถ “เดี๋ยวค่ะพี่ฟ้า” อินถวาลุกขึ้นเรียกเขาไว้ ศิปาร์หันกลับมาตามเสียงเรียก คิ้วเข้มๆ ของเขาเลิกสูงขึ้นเป็นคำถาม “อินต้องการหย่า” กว่าจะเค้นน้ำเสียงออกมาก็ทำเอาน้ำลายเหนียว ยิ่งพอตาคมกริบตวัดมองอย่างดุดัน อินถวาก็อยากถอยหลังกรูด เธอเกิดมาเพื่อแพ้สายตาคู่นี้ “พูดอะไร” “พี่ฟ้าได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ อินต้องการหย่า” อินถวายืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากความพยายามให้ชัดเจน ศิปาร์ไม่ใช่คนใจร้าย ไม่เคยที่เขาจะทำร้ายเธอเลย แต่ที่ผวากับสายตาเพราะศิปาร์ผู้เย็นชาเมื่อมองใครสักคนด้วยสายตาแบบนี้ แสดงว่าคนๆ นั้นดวงกุด “พี่ไม่ว่างฟังเรื่องไม่เป็นเรื่องตอนนี้หรอกนะ” เขากำลังจะก้าวเท้าจากไป หญิงสาวถลาไปขวางหน้า “อินรู้ว่าวันนี้พี่ฟ้าไม่มีงานเร่งด่วนต้องไปโรงแรมแต่เช้า พี่ฟ้าคะ ไหนๆ พี่ฟ้าไม่อยากแต่งงานกับอินอยู่แล้ว อินว่าการหย่าคือทางออกที่ดีที่สุด คุณพ่อคุณแม่ทั้งของอินและพี่ฟ้าก็ไม่ปฏิเสธ หากความต้องการนั้นเกิดจากอิน พี่ฟ้าจำได้ไหมคะ คุณพ่อคุณแม่ของเราเคยบอกไว้แบบนี้” ศิปาร์เดินเลี่ยงอินถวาไปที่รถ หญิงสาวซอยเท้าตามมาติดๆ แล้วคว้าข้อมือเขาไว้ “พี่ฟ้าไม่เคยรักอิน เราไม่ได้รักกัน เราทั้งคู่ควรจะเป็นอิสระต่อกันเสียที” “ปล่อยพี่อิน เอาไว้เราค่อยคุยกัน” “การแต่งงานที่เพียงแค่จดทะเบียนกันเฉยๆ ไม่ได้มีพิธีรีตอง ไม่มีคนมากมายรู้เห็น อีกอย่างเราไม่มีอะไรกัน เราอยู่ด้วยกันมาเกือบปีโดยไม่มีอะไรกันเพราะเราไม่ได้รักกัน เราหย่ากันเถอะนะคะพี่ฟ้า”