Feline Therapy and Fine Dining

The smell of high-end woodsy cologne and ocean breeze shouldn’t have been an aphrodisiac, pero kapag patakbo ang buhay mo sa apat na oras na tulog at ang diet mo ay puro instant ramen noodles, biglang nag-iiba ang standards mo para sa sensory arousal. Linden leaned against the doorframe of the pool-house suite, her eyes closed, habang humihinga nang malalim. The air was warm, mabigat pa sa halumigmig ng isang bagong gamit na shower. On the unmade king-sized bed, gulo-gulo pa nang bahagya ang mga silk sheet, holding a faint impression of a broad body na humiga doon ilang oras lang ang nakakalipas. She shouldn’t have been looking. At mas lalong hindi niya dapat inaamoy ang hangin na parang asong naghahanap ng bakas. But for the past three weeks, ang kwartong ito ang naging sanctuary niya, and its invisible co-occupant her chief source of obsession. "Get a grip, Linden," bulong niya sa sarili, sabay bagsak ng mabigat niyang canvas backpack sa isang velvet armchair. "You're a scientist. Well, an undergraduate student of science. Hindi ka dapat natu-turn-on sa isang multo." At twenty-six, Linden was intimately familiar sa konsepto ng delayed gratification. Dapat matagal na siyang gumaraduate, pero isang malaking financial collapse—dala ng naluging negosyo ng tatay niya at sunod-sunod na medical bills ang nagpuwersa sa kanyang hatakin ang emergency brake ng buhay niya. For four years, nagtrabaho siya sa back-to-back retail at waitressing shifts, habang pinapanood ang mga kabitbahay at kaklase niyang mag-master’s program or mag-asawa na agad at magkaroon ng totoong karera habang ang mga textbook niya ay inaalikabok lang. Ngayon, sa wakas, nasa fourth and final year na siya ng kanyang psychology degree. Pero ang schedule niya ay isang malupit na marathon: self-study sa umaga, isang absurdly high-paying daytime gig mula 9:00 AM hanggang 5:00 PM, at isang mabilisang takbo papuntang unibersidad para sa two-hour block ng advanced behavioral statistics classes mula 6:00 PM hanggang 8:00 PM gabi-gabi. Ang trabahong ito lang ang dahilan kung bakit siya naka-survive. Ang nakasulat sa university job board noon ay napaka-vague na halos kahina-hinala na: Daytime Caretaker Needed. 9 AM - 5 PM. Grandview Estate. Punctuality and discretion mandatory. ₱2,700 an hour. Linden had applied within thirty seconds, handang-handa siyang magbenta ng bato o mag-scrub ng inidoro gamit ang toothbrush para sa ganoong kalaking pera. Pero pagdating niya, isang seryoso at napaka-intimidating na estate manager named Mr. Harrison ang nag-abot sa kanya ng mga susi, security code, at isang five-page dossier outlining the psychological neuroses of five obscenely wealthy cats. Ang amo niya, ang misteryosong may-ari ng mansyon, ay hindi kailanman nagpapakita. Ayon kay Mr. Harrison, ang master of the house ay isang luxury cruise line chef na nagtatrabaho sa dagat ng dalawang linggo bago umuwi para sa ilang araw na pahinga. Isang night caretaker naman ang pumapalit sa kanya sa eksaktong alas-sais ng gabi, right when Linden’s classes started. Dahil sa striktong security at maintenance protocols ng mansyon, Linden and the night shifter were assigned to use the pool-house suite para magpahinga, mag-aral, at magpalit ng damit. They were ships in the night. Dalawang taong naghahati sa iisang kama sa magkaibang oras, leaving behind nothing but the scent of cologne, ang kaunting lubog sa unan, at isang leather-bound journal sa kitchen island. Linden shook off her daydreaming at lumabas na ng pool house, naglakad sa glass-enclosed walkway patungo sa main mansion. It was time to face her patients. "Alright, everyone," Linden called out pagkapasok niya sa napakalaking white-marble kitchen. "Group therapy begins now." Isang sabay-sabay at mareklamong meow ang sumagot sa kanya. The clients were waiting. Una si Barnaby, a massive, flat-faced white Persian na may diagnosis mula kay Linden sa journal na Narcissistic Personality Disorder with severe oppositional defiance. Barnaby sat on the edge of the marble island, nakatitig sa kanya na parang hinuhusgahan ang buong pagkatao niya. Kasunod si Siam, isang napakaganda at makinis na Siamese cat who possessed profound separation anxiety at ayaw kumain gabi-gabi unless pang-gourmet ang presentation ng bowl niya. Then came Cleo, a tortoiseshell na may major boundary issues; Winston, a chubby British Shorthair na ginagawang emosyonal na panakip-butas ang pagkain; at huli si Lucifer, a hairless Sphynx who seemed to harbor a deep, burning hatred sa kahit sinong nagpapakita na may suot na kulay pula. "Let's see what your father left for you today," Linden murmured habang binubuksan ang dambuhalang stainless-steel refrigerator. Sa loob nito ay maayos na nakasalansan sa mga glass container ang mga pagkain na nagpatunog sa sariling tiyan ni Linden sa inggit. Ang menu ng mga pusa ngayon ay poached salmon over a bed of organic microgreens, lightly drizzled with a reduction of catnip-infused bone broth. "Unbelievable," Linden laughed, nilalagay ang pagkain sa limang magkakaibang crystal bowls. "Stale granola bar lang ang kinain ko sa almusal, habang kayo, mas masarap pa ang kinakain niyo kaysa sa mga tao sa Michelin-star restaurant." Ibinaba niya ang mga bowl, pero gaya ng inaasahan, ayaw lumapit ni Siam. The Siamese sat shivering malapit sa floor-to-ceiling windows, ang asul nitong mga mata ay punong-puno ng takot. Linden sighed, hinugot ang kanyang psychology textbook at binuksan ang leather-bound logbook sa tabi nito. She picked up a pen and flipped to the latest entry mula sa night shift. Ang sulat-kamay doon ay bold, sharp, and oddly elegant—makapal na itim na tinta na medyo mabilis at may bigat ang bawat hagod. Day Shift, Barnaby ate all of his dinner but chose to express his displeasure by staring at me while I slept. I suspect he is plotting my demise. Winston seems depressed; he only ate three-quarters of his salmon. I tried changing the music to jazz, but it didn't help. What is your diagnosis, Doctor? — E. Linden smiled, ramdam ang kaunting init sa kanyang dibdib. Nitong nakaraang tatlong linggo, ang mga tala na ito ay nag-evolve mula sa pagiging boring na status reports tungo sa isang mapaglaro at medyo makahulugang biruan. Hindi niya pa nakikilala si 'E,' but she knew he had a wicked sense of humor, malalim na pagmamahal sa mga alaga niya, and hands that wrote with a commanding, authoritative weight. Ipinatong niya ang panulat sa papel. Dear E, Winston isn't depressed; he's experiencing a classic case of emotional overeating and subsequent lethargy. You're enabling him. Limit his portions, no matter how much he begs. As for Siam, she is suffering from a sensory processing deficit today. She requires a firm, dominant touch to feel secure before she can eat. Try massaging her shoulders before placing the bowl down. She needs to know who is in control. Regarding Barnaby... sleep with one eye open. — Linden Natigilan siya, ang kanyang mga daliri ay nakabitin sa ere. Ang mga salitang 'a firm, dominant touch' ay parang biglang naging masyadong lantad sa papel. Umakyat ang init sa kanyang leeg. She was speaking scientifically, of course. Animal behaviorism lang naman. Pero habang nakaupo sa walang taong mansyon na ito, alam niyang babasahin ito ni E mamayang gabi kapag tahimik na ang paligid, making the words feel distinctly heavy with subtext. Linden spent the next few hours implementing her behavioral plans. Nagpatugtog siya ng Bach cello suite para kay Siam, binigyan ito ng masinsinan at nakakapagpakalmang shoulder massage, at buong tagumpay niyang pinanood nang magsimula na itong kumain. Pinatakbo niya rin nang husto si Winston gamit ang isang laser pointer para labanan ang katamaran nito, at naiwasan niya si Lucifer sa pamamagitan ng pagtatago ng kanyang pulang cardigan sa loob ng backpack. By 4:30 PM, tulog na ang lahat ng mga pusa sa ilalim ng sinag ng araw, completely domesticated by her psychological intervention. Linden retreated to the pool house para magpalit ng pampasok na damit at mag-review ng kanyang mga notes para sa darating na statistics mid-term. Nasa peak na ang init ng hapon, at ang pool-house suite ay napakasarap tambayan. Umupo siya sa gilid ng king-sized bed, naka-balance ang laptop sa kanyang mga tuhod. Pero pabalik-balik ang tingin ng mga mata niya sa pinto ng banyo. I have an hour before my shift ends, isip niya, habang nararamdaman ang biglang pagbuhos ng pagod. Isang mabilisang ligo lang naman. Hinubad niya ang kanyang mga damit at pumasok sa glass-walled rain shower. The water was glorious, tinatanggal ang lahat ng stress ng nagdaang araw. Habang inaabot ang sabon, napansin ng mga mata niya ang isang itim na bote na hindi niya nakikita noon—E's body wash. Ang nakasulat sa label ay Sandalwood and Sea Salt. Lalabanan sana niya ang konsensya niya, pero kumuha pa rin si Linden ng maliit na patak sa kanyang palad at ipinaligo ito sa kanyang balat. The scent enveloped her instantly. It was rich, masculine, at nakakalasing, eksaktong-eksakto sa amoy na laging naiiwan sa bedsheets tuwing umaga. Closing her eyes under the hot water, Linden let out a soft sigh, her hand tracing down her collarbone, iniisip kung ano nga ba ang hitsura ng lalaking gumagamit ng amoy na ito. Matanda ba siya? Bata pa? Sabi ng estate manager ay chef ito, pero ang malalapad na guhit ng kanyang sulat-kamay at ang mamahaling disenyo ng mansyon suggested someone who commanded attention. Lumabas siya ng shower, her skin flushed and tingling, smelling entirely of him. Kumuha siya ng isa sa mga malalaki at malalambot na puting tuwalya na galing sa estate, binalot ang sarili, at naglakad pabalik sa silid para kunin ang kanyang damit. Tumingin siya sa digital clock sa nightstand. 5:45 PM. "s**t," bulong niya sa sarili. Alas-singko dapat natatapos ang shift niya, pero madalas siyang umaabot ng 5:30 PM para tapusin ang kanyang mga notes. Ngayon, tuluyan siyang nawalan ng malay sa oras. Kung hindi siya aalis ngayon na, maiiwanan siya ng bus at mahuhuli siya sa kanyang 6:00 PM exam. Taranta at nagmamadali, binitiwan ni Linden ang tuwalya at mabilis na isinuot ang kanyang underwear. Inabot na niya ang kanyang maong, pero bago pa man niya maipasok ang kanyang mga paa, ang mabigat na oak na pinto ng pool house ay biglang tumunog. Linden froze, ang puso niya ay parang umakyat sa kanyang lalamunan. The door swung open. Standing in the doorway was a man. At hindi lang basta-bastang lalaki. He was tall—easily six-foot-two—may malalapad na balikat na halos pumuno sa frame ng pinto, at isang atletiko, lean build na medyo natatakpan ng isang kaswal at nakabukas na charcoal shirt. Medyo sun-kissed ang balat niya, patunay ng mga araw na ginugol sa deck ng barko, at ang jawline niya ay mukhang sapat ang talas para pumutol ng bubog. His dark hair was slightly windswept, and his eyes, a striking, intense shade of hazel, locked onto hers instantly. Sa kaliwang kamay niya, may bitbit siyang mamahaling leather duffel bag. Sa kanang kamay naman, hawak niya ang isang travel mug. Linden stopped breathing. Ang maong niya ay nakabagsak pa sa kanyang mga bukung-bukong. She was wearing nothing but a black lace bra and matching underwear, her skin still glistening with moisture mula sa shower, smelling heavily of his own sandalwood soap. The man stopped dead in his tracks. Binitiwan ng kanyang mga mata ang nagpa-panic na mukha ni Linden, at dahan-dahang binaybay ang linya ng kanyang leeg, ang kurba ng kanyang baywang, at ang haba ng kanyang mga binti, bago muling tumingin nang diretso sa kanyang mukha. A slow, intense heat flared in his hazel eyes, his pupils dilating slightly. For three agonizing seconds, walang gumalaw sa kanila. Ang katahimikan sa kwarto ay nabasag lang ng isang malayo at tila nang-aasar na meow ni Barnaby mula sa main house. "You're the father? Of those 5 cats? Akala ko ba every 2 weeks ka umuuwi?" maingat at medyo pumiyok na sabi ni Linden, ang boses niya ay mas mataas kaysa sa normal. Sinubukan niyang hatakin paitaas ang kanyang maong, pero natisod siya sa sarili niyang mga paa at napadapa sa malambot na kama. The man caught his breath, bago lumitaw ang isang napakagwapo at mapang-asar na ngisi sa sulok ng kanyang mga labi. He closed the door behind him with a soft, deliberate click, leaning his weight against it habang nakatitig sa kanya sa sarili nitong kama. "Too much questions. And you," he said, his voice a deep, gravelly baritone na nagpadala ng kakaibang kilabot sa buong katawan ni Linden, "must be my day shift. Linden, right?" Mabilis na hinatak ni Linden ang silk duvet para takpan ang kanyang hubad na katawan, ang mukha niya ay parang sumasabog sa sobrang pula. "You're... you're E. The owner and night shifter?" "In the flesh. And I love my cats that I cannot trust them to anyone kaya umuuwi pa rin ako. Yes, I am E, the night shifter," Evren murmured, ang kanyang mga mata ay sumunod sa bawat galaw ng sutlang tela habang hinihigpitan niya ang kapit sa kanyang dibdib. He took a slow, deliberate step forward, at ang amoy ng tunay na lalaki ay humalo sa cologne na matagal nang nagpapabaliw sa kanya. "It's Evren. Though, if I knew my cat therapist looked like this, I would have come home from sea a lot sooner."