"Lo... pakinggan mo muna ako." Nanginginig ang boses kong nagmamakaawa habang pilit kong pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang kumawala. Isang hakbang ang inilapit ko sa kanya, umaasang kahit isang sulyap lang ay maibibigay niya sa akin.
Ngunit nanatili siyang nakatayo, walang emosyon ang mukha habang nakatingin lamang sa kawalan. Para bang isa na lamang akong estrangherong hindi niya kailanman minahal.
"Get out." Malamig niyang sambit. Ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig ay tila matutulis na kutsilyong paulit-ulit na tumataga sa puso ko.
"Doon tayo sa silid natin mag-usap."
Hindi man lang niya ako nilingon. Hindi niya man lang sinubukang salubungin ang mga matang desperadong naghahanap ng kaunting pag-asa.
"P-pero, Lo... wala kang naiintindihan. Hindi totoo ang—"
"I said,
