Ilang buwan matapos ang pagtalon ko sa ilog, unti-unti kong sinubukang kalimutan ang lahat ng nangyari sa akin.
Hindi madaling kalimutan ang isang nakaraan na halos buong buhay mong pinanghawakan.Ang mga masasakit na alaala mga gabing puno ng luha.At higit sa lahat... ang lalaking buong buhay kong minahal ngunit siya rin ang taong nag-iwan ng pinakamalalim na sugat sa puso ko.
Dahan-dahan kong hinimas ang aking tiyan.Malaki na ito ngayon.
Ilang buwan na lamang at isisilang ko na ang batang matagal ko nang hinihintay.
"Anak..." bulong ko habang nakatitig sa aking tiyan.
"Siguro mas mabuti na ang ganito.Walang nakaaalam na buhay pa ako. At mas mabuti nang patay na ako sa lahat ng nakakilala sa akin Ikaw na lang ang mayroon ako, anak." Ngunit bago ko pa tuluyang maituloy ang aking sasabi
