The Beauty of Pain (Tagalog- R18)

Chapter 01

                                                                       ***

"Caily Lane!"

"Caily Lane!"

"She's so f*****g good!"

Nearly a year after Caily Lane, 26, became the first woman to complete Ricky Carmichael's Road to Supercross, which earned her an endorsement to compete in the 250 class in Monster Energy Supercross, the sixth-time X Games medalist has announced that she will make her supercross debut and race against men in the 250SX East Region next month.

Lane, with three X Games gold medals in Women's Moto X Racing and a three gold in Moto X Best Whip, will ride for the Mississippi-based Hanson Racing Team (HRT) aboard a Suzuki. Golden's first event will be June 14 at AT&T Stadium in Arlington, Texas.

"I'm out there and I'm trying to race just like every single person on the track is -- because they believe they can do it," Lane said. "I believe I can go out there and make a night show. And that's why I'm going to do it." I said and ended the interview.

God! What a tiring day. But the feeling of fulfillment embraces my soul right now. I am beyond happy. One of my dream is coming true.

Sino naman ang mag aakala na ang isang tulad ko na babae sasali sa larong panglalaki. Most of women loves luxury bags and shoes. I love motor cross racing. I love cars and dirty bikes more. Well, I have one vague habit- collecting lacey lingeries. Ang madalas namin gawin ng best friend ko.

Hindi ko na matandaan kung kailan nagsimula. Siguro noong bata pa ako. When one of my brother gave me a motorbike as a gift. I remembered na galit na galit noon si daddy. Parang niregaluhan daw ako ni kuya ng kamatayan dahil sa binigay niya. They were all worried. Baka daw maging tibo ako o hindi kaya maaga akong mamatay.

I know why they are over protected over me. Kaya nga gusto ko ang laro na'to. Dito napapatunayan ko na malakas ako at hindi natatakot. Kaya kong gawin ang pinaka impossible. Ang sarap ng feeling pag umaarangkada na ang aking motor. I feel so carefree and contented.

Pauwi na ako ngayon sa Pilipinas. Lumuluwas lang naman ako patungong ibang bansa pag may race ako. Mostly in US and mga racing na sinasalihan ko. I miss my best friends. Magsisimula na rin pala ako ng aking residency. Minsan tinatamad ako ngunit pag naiisip ko kung bakit ako nag doctor nawawala bigla ang aking katamaran.

Bigla namang tumunog ang aking cellphone. It was Drake one of my fling here in US.

Drake:

[Hi babe! Where are you?]

Me:

[Going home.]

Tinatamad akong makipag-usap sa kaniya.

Drake:

[That's so fast. We haven't spend time with each other. I miss you.]

Me:

[I have to go home. There's an emergency. Maybe next time. Keep safe!]

Drake:

[Ok ok. Be safe also.]

Hindi na ako nagreply. Napapansin ko masyado na itong clingy this fast few months. Parati na itong nag memessage dati rati deadma lang. Bahala siya sa buhay niya.

Ninoy Aquino International Airport...

Finally landed and at last I'm  home, iba talaga ang feeling pag nasa Pilipinas ka. Dala dala ko ang aking hand carry language na dumaan sa exit patungo sa parking. I saw Tatay Rigo and his son Mark, kanang kamay din nina Daddy. Sinundo nila ako gamit nila ang sasakyan ni Kuya Declan sinabay din nilang dalhin ang aking Duccati Panigale V4 SP, my new baby. Alam na nila na hindi ako sumasakay sa four wheeled vehicle. I'm used to riding a motorbike. Except for some untoward situation that a four wheeled car is needed.

I drive my Duccati as fast as I can. I want to lay in my bed. Sa bahay pa rin ako nauwi most of the time. My parent bought me a condo malapit lapit sa hospital na pagtatrabahuan ko but I don't wanna stay there unless I'm on duty.

"Hellooooo I'm home!!!!" sigaw ko sa pintuan pa lang. I saw yaya Mila. She run towards me and hugged me.

"Nakoooo, ang aking alaga. Okay ka lang ba? Jusko CL aatakehin ako sa puso ng mapanood kita, anak naman eh." Nagmamaktol nitong sabi na ang mukha ay maiiyak na. Niyakap ko lang ito ng mahigpit.

"Yaya naman. I love racing diba. Support ka na lang. Huwag na umiyak. Buhay pa ako umiiyak kana. Reserve your tears pag namatay ako.haha!" Natatawa kung biro dito. Pinalo niya ako sa puwet gamit ang kaniyang sandok. Galing pala ito ng kusina.

"Bata ka! Huwag kang magbiro ng ganyan ha. Pasok na andon na ang mga magulang mo at mga kapatid. Complete silang lahat. Inaantay ang pagdating mo." Nangunot naman ang aking noo.

Himala, bakit naman kompleto kami? May nangyari ba na namasama? Pinuntahan ko sa dining area. Separate ang dining area namin sa kitchen. Malaki kasi ang naturang lugar. Madami kasi kami. We are a big family consists of my parents, my five brothers and I'm the princess. Imagine kami lang ni mommy ang babae. Lahat pa naman sila mga malalaking tao. And all of them held so much authority. Pero taob yan sila sa akin.hihi. Ako ang batas dito sa bahay. Joke lang.

"Hellooo handsome men in guns! I'm home. Hi sexy." Malapad ang aking ngiti at kinindatan ko si mommy. Umiiling iling itong nakangiti. Natatawa naman si daddy. At ang aking mga kuya ay nakangiti lahat at isa isa silang tumayo para halikan ako.

My five brothers. Kuya Marco is the eldest. He is a graduate from PMA. He ranks as colonel at a very young age. Next to him is Kuya Grayson, same with kuya Marco graduated from PMA, a Lieutenant Colonel. The third one is kuya Jameson a colonel in rank also. The last two is in different services of AFP, kuya Rennon is in the Air Force as Colonel. The youngest one is Ari, he is a captain in rank at the Philippine Navy. Lahat sila ay under sa Armed Forces of the Philippines. My daddy is Gen. Daxton Edric Riva. My mom is Dr. Caila Amelia Cruz- Riva. She is an army Doctor before. She worked under Medical Corps of the army. But now my mom is happily retired and a housewife.

"How are you, princess? So good? Nakita namin ang race mo. Natawa pa kami kay yaya Mila. Ayaw niya talahga tumingin." It was kuya Marco.

"Stop racing muna Caily Lane. Focus on your dream first. Magstart kana in a few days. Do you want anything?" Tanong ni daddy sa akin.

"Tama na muna yan. Come here baby dito ka tumabi. I miss you. Natulog kaba ng maayos? Dry ang skin mo." Nag-aalalang tanong ni mommy.

"Don't worry about CL mom. Kulang lang yan ng vitamins," narinig kung sabi ni kuya Ari at sabay kindat sa akin. I know what he meant kaya pinadilatan ko ito ng mata. Tumawa lang sila ni kuya Rennon. Palibhasa mga playboy.

"How's your health Caily? Did you have your check up? Make sure you did. Health is important you know that because you are a doctor. Don't make us worry too much." Pormal na sabi ni daddy.

Ganyan lang si dad. Pormal niya, makikita ko ang authority sa bawat salita niya. Ganyan siya sa amin. He always treated us like his comrade. Kaya nan lahat kami desiplinado. Except for me, maraming beses akong naging pasaway. Kaya doon ko natest kung gaano niya ako ka love. He never get mad at me. Pinagsasabihan lang niya ako. And the last time I saw him cried was the time I had an episode of crisis.

By the way, I am Caily Lane Cruz Riva. I am 26 y.o and the only daughter of the well known Riva Family. My parents are not my biological parents. I was five years  old when they adopted me. I was an orphan. Kami nina KC and Steven. Kaya nga we are best of friends. My mom wanted to have a daughter. Kaya nga umabot ang aking mga kuya ng five bago nila matanggap na wala na talagang pag-asang magkakaanak sila ng babae lalo na ng maoperahan si mommy ng TAHBSO (total abdominal hysterectomy with bilateral salpingo-oopherectomy) it is the removal of uterus. Nakitaan kasi ng cyst doon kaya they decided to remove it na lang totally kaysa maging cancer pa. Sa kagustuhan nila na magkaroon ng anak na babae they decided to visit Angel's Haven Orphanage kung saan nandoon kami na apat. At lahat kami ay may umampon. Yes, we  were four. We didn't know what happened to Ashley. Cute cute pa naman non. Kasi ang taba taba. Sana nasa mabuti siyang kalagayan. Dahil kaming tatlo napunta kami mayaman at mababait na pamilya.

I am not as healthy same with a normal kid when they adopted me. I was born having a disease. It called Sickle Cell Disease. Kaya mas lalong gusto ni mommy na makuha ako. Kahit naman may sakit ako hindi ito naging hadlang para maging patpatin ako. I was never lame. I was a very active little girl. Parang may ADHD na nga sa kakulitan. Kahit na may sickle cell disease ako. Hindi ko ito pinansin. At a very young age. I've learn how to be brave and indure the pain.

Sickle cell disease (SCD) is a serious, inherited condition affecting the blood and various organs in the body. It affects the red blood cells, causing episodes of 'sickling', which produce episodes of pain and other symptoms. In between episodes of sickling, people with SCD are normally well. Long-term complications can occur. Good treatment, started early in life, can prevent complications. So, early diagnosis and specialist treatment are advised for SCD.

As a rule, SCD cannot be cured, so lifelong treatment and monitoring are needed. There are a number of different treatments which help to prevent sickling episodes, or prevent related problems such as infection.

Stem cell transplant is the only available treatment that can cure SCD. It is only used for severe SCD. It's use is limited by side-effects of the procedure and the availability of suitable donors.

My family had been looking for a suitable donor. We know for a fact that it should me my relatives or any blood related, more importantly my siblings. I know, me being not aware that they are looking for any relative of mine. They spent too much money for it. For my treatment and for a possible donor, but no avail.

Life is short. The very reason why I enjoy my life. I live each day with a purpose and trying to meet different people and enjoy in each others company. When it comes to a relationship. I don't want to fall in love. That's the least thing I will do. Not that I'm not capable. It's just that I'm scared of not being with the person I love for the rest of our lives and I may end up hurting him. I don't want to experience such pain. Not in this lifetime. I can't take another pain anymore aside from the pain I have everytime I am in crisis.

Bumalik ako sa kasalukuyang pag-iisip. Naghihintay pala si daddy sa aking sagot. Kaya nginitian ko ito. "I'm okay dad. As good and strong as a carabao. Don't worry. I have my check up routinely. Making you all worry is the least thing I will do."

Nag-usap usap pa kami ng kung anu ano. Lahat tinanong nila sa akin. Hanggang sa natapos kami at nagpunta ako sa aking kwarto I guess I have to rest for a while when it comes to racing. I need to focus more on my residency and of course boy hopping hobby. Hindi mawawala. It's been a while since I had to do it. Months already I guess.

I have to call KC my best friend mamaya. For now I have some important thing pala to do. I just rest a little then I'm good to go. I have to use my car. May mga bibilhin kasi ako at pupuntahan na importante.

Nang makapag pahinga na ako. I felt refreshed already kaya I decided to go. I use my black Jeep Wrangler car. Marami kasi akong bibilhin. Naka black jeans and long sleeve blouse covered with a leather jacket ang aking suot. I wore my black timberland boots and a cap. Para walang makakilala.

Dumaan ako sa grocery. Namili ako ng mga basic needs. From rice, canned goods, noodles, coffee and sugar. Fruits and juices also. Mga personal necessities also. Box box na ang binili ko. Sana magkasya lahat. Tinulungan naman ako  ng mga crew ng grocery store na aking pinagbilhan at binuhat nila lahat ng boxes.

Tinahak ko ang isang lugar na mapanganib para sa iba ngunit para sa akin it's a safe place. No matter how bad a person is we should always believe that there is always good in them. Kasi kung papaniwalaan natin na masama talaga sila mawawalan na sila ng pag-asang magbago. Kaya marami ang nalulubog sa masamang gawain dahil hindi natin sila binibigyan ng chance na magbago. At paniwalaan na kaya pa rin nilang baguhin ang mga mali nilang gawain.

Nagpark ako sa di kalayuan. Kilala na ako ng ibang tao rito. Siguro malakas din ang aking loob na walang maggagalaw sa akin dahil nakilala nila ako bilang Riva. Ang aking apilyedo ang tiket ko para maging safe ako. Nasa isang lugar ako sa manila na isa sa mga tinaguriang "danger areas" - sa Estero de Paco Manila. It is one of the tributaries of Pasig River. Sa gilid ng mahabang creek mostly nakatayo ang bahay ng mga tao. Tinahak ko ang makipot na daan patungo sa aking sadya.

Nakarating ako sa isang lumang bahay na malaki na kunting ihip na lang ng hangin ito ay matutumba na o mas kilala ang tawag dito sa ganitong bahay ay drunken house. Maihahalintulad sa isang lasing. Hindi na siya makatayo ng maayos. Buti na lang hindi pa ito bumibigay.

"Tao po. Tao po!" Sigaw ko sa labas ng lumang pintuan. Walang may nasagot.

"Nako Ineng. Lakasan mo ang boses mo. Nasa loob lang ang mga tao diyan." Pasigaw na sagot ng kalapit na mga barong barong.

"Oh si ganda pala ito. Ang tagal ka naming hindi nakita ganda. Akala namin may nangyari na sayo. Kumusta kana?" sabi ng isang ale. Hindi ko man matandaan ang pangalan niya ngunit tanda ko ang kaniyang mukha.

"Naging busy po kasi ako manang. Sa school at umalis po ako ng Pilipinas." Tipid kung sagot at nginitian ito.

"Okay ka lang ba? May sumasakit pa ba sayo? Mayroon pa naman inihanda si Mario para sayo. Gawa niya para raw pag sumakit ang mga kalamnan mo."

"Nasa loob po ba sila ale? Wala kasing nasagot eh. Kanina pa ako kumakatok." Tanong ko sa kaniya.

"Saglit lang ha ineng. Bravo! Anak halika nga dito. Pasukin mo nga ang lumang bahay at sabihin mo kay Mario nandito si ate ganda mo sa labas. Kanina pa kako sila tinatawag." Sigaw nito sa anak na nasa loob ng bahay siguro.

Lumabas naman ang isang binatilyo na walang damit pang itaas. May mga tattoo ito sa braso. "Oh! Ikaw pala ate ganda. saglit lang. May mga dala ka ba? Tulungan na kitang buhatin. Kulang po ata sila ngayon. Alam mo ba na patay na si nanay Mercy?" Bigla akong natigilan sa kaniyang sinabi.

Si nanay Mercy ang asawa ni tatay Mario. Nakilala ko sila sa gilid na pwesto sa may likod ng UST kung saan ako nag-aral ng Medisina. Nahilo kasi ako at sumakit ang aking buong katawan silang mag asawa ang tumulong sa akin. Habang dala dala nila ang kariton. Simula noon naging malapit na sila sa akin. Lahat ng mga tao sa lugar na ito. Pati ang mga tambay sa kanto. Isa na ang binatilyo na ito. I'm not good in memorizing names. But I can't easily forget the faces of the person I once met. At isa sila sa mga taong hinding hindi ko makakalimutan.

Sa balitang sinabi sa akin hindi ko mapigilang mapaluha. Nanikip bigla ang aking dibdib dahil sa sakit. Siguro kong hindi ako naging busy at napaaga ang aking dating hindi siguro mangyayari na may isang tao na importante sa akin ang mawawala. Baka naagapan pa o nadala manlang sa hospital.

Biglang bumukas ang lumang pintuan. Sa langitngit pa lang nito halata na masyado na sobrang luma na ang bahay. Pinahid ko ang luhang nahulog sa aking mga mata. "Pasok ka ate ganda. Nasa kwarto si tatay. May sakit pala si tatay Mario."  Narinig kung sabi nito.

Sumunod ako rito papunta sa loob ng sinasabing kwarto. Isang beses lang akong napunta dito. Dati rati pag dumadalaw ako sa may pinaka sala nila ako madalas tumabay at makipag usap sa kanila. Doon din kami madalas kumain. Pinagsasaluhan ang lahat ng pagkaing aking dala.

"Tay, andito si ate ganda oh." Balita nito ni Bravo.

"Oh Ineng, napadalaw ka. Huwag kang lalapit masyado ha. May sakit si tatay. Wala ang mga bata umalis sila para mamalimos para may makain kami." Nalungkot ako sa aking nalaman at nakikita ngayon kay Tatay Mario.

Nakahiga ito sa isang lumang higaan na ang pinaka kubre kama ay punit punit na karton. Halatang hindi rin ito naliligo dahil sa amoy nito. Namumutla rin ito, palatandaan na may malubhang sakit ito na iniinda.

"Tay, mano po. Kailan pa ho kayo may sakit? Dadalhin po kita sa hospital ngayon." Nag-aalalang sabi ko rito.

"Nako ineng huwag na. Huwag ka ng mag-alala sa akin. Okay lang ako. Kumusta kana? Matagal kang hindi napasyal. Hinintay ka ni Nanay Mercy mo. Hanggang sa huling hininga niya umaasa siyang darating ka. Ngunit hindi na niya kinaya. Bumigay ang kaniyang katawan. Huwag kang mag-alala masaya naman siya kasi alam niya ganap kana na doktor. Sabi ko kasi sa kaniya kaya hindi ka nakakapasyal dahil busy ka siguro dahil magtatrabaho kana." Nangingislap ang  mga mata nito dahil sa nagbabadyang bumagsak na mga luha. Pilit pa rin itong ngumingiti.

"I'm sorry, tay. Kung nadalaw ko lang kayo baka buhay pa ngayon si Nanay Mercy. Babawi na lang ako. May mga dala po ako nasa sasakyan." Nasabi ko na lang. Ayaw ko na umabot kami sa tagpong nag-iiyakan. Gusto ko masaya lang.

"Bravo, tawagin mo nga ang mga bata baka makita mo sila. Pauwiin mo na sabihin mo nandito ang ate ganda nila."

Dali dali naman na lumabas si Bravo at sinundo ang mga bata. Pagkaraan ng ilang minuto narinig ko mula sa labas ang ingay. Ang mga bata na siguro.

"Hellooo ate ganda! Nandito kana pala. Namiss ka namin!" Bati sa akin ng mga nasa anim na bata. Apat na lalaki at dalawang babae. Nasa pito hanggang walong taong gulang ang mga ito.

Tinulungan ako ni Bravo na dalhin ang aking mga pinamili. Tumulong din sa amin ang mga tambay sa kanto. Madami ang aking dala kaya sinabihan ko na bigyan ang iba. Nagpabili rin ako ng maraming pagkain sa jollibee para sa lahat.

Masaya ang naging salo salo namin. Kahit pa may isang tao na nawala. Dapat magpatuloy ang buhay. Hindi porke't may  isang nawala lahat ay apektado na. Lahat tayo ay patungo sa kabilang buhay. May nauuna lang. Kaya dapat hindi natin sayangin ang bawat araw na nadaan.

Binigay ko rin ang aking mga pasalubong na dala ko galing Amerika. Binigyan ko rin si Tatay Mario ng pera pang emergency at nag-iwan ako ng lumang phone na may load at number ko. Sinabihan ko na lang ang mga bata na icharge. Kung may hindi inaasahang mangyari huwag silang mag atubili na tawagan ako agad agad.

Nang maisaayos na ang lahat. Nilisan ko ang lugar. Hinatid pa ako hanggang sa sasakyan ng mga binatilyong ka grupo ni Bravo. May mga nag iinuman na rin kaming nadaanan. Ang iba humingi pa ng pera para pambili ng alak. Nagbigay ako ng kaunti. Kunti na lang din kasi ang perang natira sa akin dahil binigay ko kay Tatay Mario.

Iniwan ko ang lugar na mabigat ang aking dibdib. Nangako ako kay Tatay Mario na babalik ako at dadalwin ko ang ang puntod ni nanay Mercy. Hindi ko mapigilang mapaluha. Sa nanlalabo na mata muntik pa akong mabangga. Shocks! Sino ba naman 'yon?!

Itinigil ko ang aking sasakyan sa gilid ng kalsada. Nakita ko rin na huminto ang may ari ng motor. It's a Ducati Multistrada V4 bagong bago. Nakita ko mula sa rearview mirror na bumaba ang may ari ng motor at papalapit sa akin. Sa pagkakaalam ko hindi ko kasalanan.

Hindi ako bumaba ng aking sasakyan. Bahala siya. Narinig ko na lang na may kumakatok sa salamin na bintana sa akin banda. Hindi ko makita ang mukha hindi niya kasi tinanggal ang kaniyang helmet. Pero base sa tindig at matipuno na pangangatawan. Magandang lalaki ito sigurado ako.

Kainis hindi ko tuloy makita ang kaniyang mukha. Ibinaba ko ang bintana ng sasakyan. At hinarap ito.

"Yes?"

Mataray na may pagka malambing kung sabi. Tapos Bigla akong natigilan ng tiningnan ko ang taong nasa aking harap. Tumambad sa akin ang dalawang magandang mata na taimtim na nakatitig sa akin. The two piercing brown eyes. Beautiful and sexy. My lips parted sa kawalan ng masabi.

"f**k!" I heard him loud and clear.

The only word the came from his mouth. Hindi ako mahilig magmura at hindi ko rin naririnig ang mga kapatid ko na nagmumura. But the way he curse gives vibration to my spine and then down there. The sexiest curse I've ever heard.