EIDE
Ginala ko ang mata ko sa sala. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung saan banda ang pintuan. Malaman ko lang kung saan ito nakalagay, hindi na ako mag-aaksaya ng oras na takasan siya.
Pagbalik niya sa sala, walang sabi-sabing binuhat niya ako. Tinungo namin ang dining area. Ang lawak pala ng cabin niya. Kaya siguro nahihirapan akong hanapin ang pinto.
Pinaupo muna niya ako, bago siya umupo sa katapat kong upuan. Dapat ba akong matuwa, dahil kahit nasaktan ko siya ng ilang beses, maingat pa rin siya sa akin.
“Kumain ka na,” utos niya.
Bumaba ang mata ko sa pagkain na nasa harap ko. Masarap sana, pero baka may nilagay siya lason dito. Mas mabuting mag-doble ingat ako, lalo't hindi ko alam ang tumatakbo sa isipan niya.
Mula sa pagkain, nilipat ko ang tingin sa kanya. W
