ลูกเมียน้อยจำเป็น

บทที่ 1 "ผลตรวจออกมาแล้ว คุณปิ่นตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วนะคะ นี่ผลตรวจค่ะ" คุณหมอวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นใบผลตรวจครรภ์ให้ปิ่นรดา คนที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า ปิ่นรดาไม่รอช้าที่จะหยิบผลตรวจนั้นขึ้นมาดูอย่างปลื้มอกปลื้มใจ น้ำตาแห่งความเป็นแม่ไหลพรากออกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าการที่ได้เป็นแม่คนมันจะมีความสุขมากมายขนาดไหน จนกระทั่งได้มาเจอกับตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด ทุกอย่างมันตื้นตันอยู่ที่หัวใจไปหมด นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ "ขอบคุณนะคะคุณหมอ ปิ่นดีใจมากๆเลยค่ะ" "หมอยินดีด้วยนะคะ ตอนนี้ครรภ์ยังอ่อนๆอยู่ คุณปิ่นจะต้องไม่เครียดแล้วก็ไม่ทำงานหนักจนเกินไปนะคะ เพราะเดี๋ยวมันจะกระทบกับเจ้าตัวเล็กในท้องเอาได้" "ค่ะ" ปิ่นรดารีบตอบกลับอย่างทันที "อื้ม งั้นวันนี้เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงครรภ์ให้นะ แล้วก็จะทำใบนัดตรวจอีกรอบด้วย เอ่อ..!! รบกวนคุณปิ่นพาสามีมาด้วยนะคะ หมอจะได้ทำเรื่องฝากครรภ์ให้" ปิ่นรดาพยักหน้ารับคำจากคุณหมอทั้งน้ำตา ก่อนจะลุกขึ้นยกมือขอบคุณคุณหมอแล้วก็เดินไปยังโซนรับยาที่อยู่ไม่ไกลจากห้องตรวจเท่าไหร่ "ถ้าพ่อหนูรู้ว่ามีหนูอยู่ในนี้ เขาจะดีใจมากแค่ไหนนะ" หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบท้องตัวเองแล้วก็คุยกับเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในนั้นอย่างอารมณ์ดี เธอนึกภาพตามไม่ออกเลยว่าถ้าคนรักของเธอรู้ข่าวดีนี้เข้า เขาจะดีใจมากแค่ไหน แน่ล่ะ! เขาต้องดีใจอยู่แล้ว เพราะเขาเป็นคนบอกเธอเองว่าเขาอยากมีลูกอยากมีครอบครัวที่ดี และในที่สุดวันนี้ทุกอย่างมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ มันเป็นความสุขที่หาจากไหนในชีวิตไม่ได้แล้ว... หลังจากที่ปิ่นรดาทำธุระที่โรงพยาบาลเสร็จ เธอก็เดินออกมารอแท็กซี่ตรงด้านหน้าเพื่อที่จะกลับบ้านไปทำอาหารเย็นรอคนรัก วันนี้เธอตั้งใจจะทำเมนูโปรดของเขาเพื่อเป็นการฉลองต้อนรับเจ้าตัวเล็กในท้องด้วยแหล่ะ เมื่อคิดได้ดังนั้นปิ่นรดาจึงหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปตรงแอพพลิเคชั่นไลน์ทันที LINE ปิ่น: วันนี้ถ้างานเลี้ยงเสร็จเร็ว รีบกลับมาเลยนะคะ ปิ่นมีข่าวดีจะบอกคุณ รับรองว่าคุณต้องเซอร์ไพส์มากแน่ๆ อ่อ! แล้วปิ่นก็จะทำซูชิไข่ม้วนของโปรดคุณด้วยนะ รีบกลับมานะคะ หลังจากที่ส่งข้อความเสร็จ ปิ่นรดาก็เก็บมือถือเครื่องใหญ่ลงในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบใบผลตรวจขึ้นมาแทน หญิงสาวยืนดูผลตรวจนั้นอย่างมีความสุข เธออ่านสิ่งที่อยู่ในใบนั้นซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็ไม่มีที่ท่าว่าจะเบื่อเลยสักนิด ยิ่งได้อ่าน ความสุขของการเป็นแม่ก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขได้มากขนาดนี้อีกแล้ว ตกดึก... ปิ่นรดานั่งรอคนรักของเธอกลับมาอยู่ที่โต๊ะอาหาร ตรงหน้าของเธอต่างก็มีอาหารนานาชนิดที่เธอตั้งใจทำไว้ตั้งแต่ตอนเย็น แต่ตอนนี้จวนเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว คนที่เธอรอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา ข้อความที่เธอส่งไปเขาก็ยังไม่อ่าน เอาจริงๆเธอก็อยากจะส่งไปอีกรอบ แต่ก็กลัวว่ามันจะรบกวนเขาเผื่อว่าเขากำลังยุ่งๆอยู่กับงานเลี้ยง สิ่งเดียวที่ปิ่นรดาทำได้ในตอนนี้ก็คือ นั่งรอต่อไป แต่มันก็ไม่ได้ยากลำบากอะไรนักหรอก แค่นี้เอง..ทำไมเธอจะรอไม่ได้ "เจ้าตัวเล็ก หนูตื่นเต้นมากเลยใช่ไหมคะ แม่ก็ตื่นเต้นเหมือนกัน รออีกนิดนะ เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาแล้ว" หญิงสาวลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองพร้อมกับพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี เวลาผ่านไปไม่นาน สุดท้ายการรอคอยก็สิ้นสุดเมื่อมีร่างของชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างใจเย็น ฝีเท้าของเขาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงโต๊ะอาหารกลางห้อง ก่อนจะส่งสายตาอันว่างเปล่าไปยังหญิงสาวที่นั่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะอาหาร เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และเดินผ่านไปยังห้องนอนอย่างไม่ได้สนใจ ปั้ง!!! เสียงปิดประตูห้องนอนของชลธีร์ เจ้าของร่างสูงนั้นดังสนั่นจนทำให้ปิ่นรดาถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆห้องด้วยความกลัว ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่าชลธีร์ คนรักของเธออาจจะกลับมาแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นปิ่นรดาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องนอนทันที "คุณธีร์กลับมาแล้วเหรอคะ" ปิ่นรดาพูดขึ้นอย่างดีใจพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดเขาด้วยความคิดถึง "กลับมาตอนไหนคะ ทำไมไม่ปลุกปิ่น" "พึ่งมาถึง กำลังจะออกไปปลุกพอดี" ชลธีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพอสมควร เขาแทบจะไม่หันไปมองหน้าปิ่นรดาด้วยซ้ำตอนที่ตอบ แต่ใครๆก็รู้ ความรู้สึกของผู้หญิงมันไวเสียยิ่งกว่าจรวดอีก "คุณธีร์เหนื่อยจากงานเลี้ยงเหรอคะ ให้ปิ่นนวดให้ไหม" ปิ่นรดาถามเขาอย่างเอาอกเอาใจเมื่อเห็นว่าวันนี้เขาดูแปลกไป ไม่เหมือนชลธีร์คนเดิมเลย แต่มันอาจจะเป็นเพราะเขาเหนื่อยก็ได้ ปิ่นรดายังคงคิดเข้าข้างตัวเอง "ผมไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนแล้วกันนะ ถ้าคุณจะนอนก็นอนก่อนได้เลย" "ปิ่นทำไข่ม้วนของโปรดคุณธีร์ไว้ ไปกินก่อนสิคะ ปิ่นตั้งใจทำให้คุณเลยนะ อีกอย่างปิ่นก็มีเรื่องอยากจะบอกคุณธีร์ด้วย" "ผมทานอาหารจากงานเลี้ยงมาแล้วแหล่ะ ตอนนี้ก็ยังอิ่มอยู่ ถ้าคุณไม่กินมันเอง ทิ้งไปเลยก็ได้นะ ผมไม่ว่า" "แต่ว่า..." "ส่วนเรื่องธุระของคุณ พรุ่งนี้ค่อยเล่าก็ได้ ผมเองก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน " พูดจบ ชลธีร์ก็เดินถือผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำทิ้งให้ปิ่นรดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง การกระทำและคำพูดของชลธีร์ทำให้ปิ่นรดาน้อยใจอย่างหนัก ทั้งๆที่เธออุตส่าห์ตั้งใจทำให้เขาทาน แต่เขาก็กลับมองไม่เห็นถึงสิ่งที่เธอตั้งใจซะงั้น แววตาของปิ่นรดาเริ่มแดงกล่ำ จนไม่สามารถควบคุมน้ำตาเอาไว้ได้ มันไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ เมื่อร้องไห้ระบายความน้อยใจออกมาจนหมด ปิ่นรดาก็เดินกลับมานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม เธอนั่งมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะยกมือไปหยิบตะเกียบแล้วค่อยๆคีบซูชิไข่ม้วนตรงหน้าขึ้นมากินอย่างช้าๆ เอาจริงๆตั้งแต่เย็นมานี้เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย ที่ยังไม่กินก็เพราะจะรอกินพร้อมเขา แต่ในเมื่อเขาพูดออกมาขนาดนั้นแล้วเธอก็คงต้องกินมันเพียงลำพัง อีกอย่างถ้าให้เธอทิ้งไปมันก็น่าเสียดายพอควร มันเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจทำนี่ จะให้ทิ้งได้อย่างไรกัน.. ในขณะที่ปิ่นรดากำลังนั่งทานซูชิฝีมือตัวเองอยู่นั้น ชลธีร์ก็เดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับกระเป๋าเงินของเขา เมื่อปิ่นรดาเห็นดังนั้นเธอจึงรีบวางตะเกียบในมือลงแล้วเดินไปหาเขาด้วยความสงสัยว่าดึกดื่นป่านนี้แล้วเขาจะออกไปไหน "คุณธีร์จะไปไหนเหรอคะ" ชลธีร์ที่กำลังยืนใส่นาฬิกาอยู่หันหน้าไปหาหญิงสาวด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่เต็มใจเล็กน้อย "ผมจะกลับไปนอนที่บ้าน พรุ่งนี้ต้องไปเข้าประชุมแต่เช้า" "คุณธีร์นอนที่นี่ไม่ได้หรอคะ คือ..ปิ่นกลัว" ปิ่นรดาพูดเสียงเบาๆ เพราะกลัวว่าเขาจะรำคาญ "ถ้าคุณอยู่ที่นี่คนเดียวไม่ได้ คุณก็กลับไปนอนที่บ้านคุณสิ ผมไม่ได้ห้ามคุณให้อยู่ที่นี่นะ" น้ำเสียงที่เขาเปล่งออกมามันช่างดูไร้เยื่อใยเหลือเกิน ปิ่นรดาได้แต่ยืนมองเขาเพราะเธอไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกแล้ว ถ้าคืนนี้เขาจะกลับไปนอนที่บ้าน เธอก็คงต้องกลับบ้านเธอเหมือนกัน เพราะเธอคงอยู่ที่คอนโดนี้คนเดียวไม่ได้ "ค่ะ ถ้าอย่างนั้นปิ่นจะกลับไปนอนที่บ้านค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ" เมื่อพูดเสร็จหญิงสาวก็เดินไปเก็บจานอาหารบนโต๊ะไปจัดการล้างให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมาหยิบกระเป๋าของตนแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่มีคำล่ำราจากปากของชลธีร์สักคำ "เธอมันช่างน่าเบื่อจริงๆ" ชลธีร์พูดออกมาหลังจากที่ปิ่นรดาเดินออกไปจากห้องแล้ว เขาส่ายหัวไปมาสักพักก่อนจะหยิบกุญแจรถคันหรูแล้วเดินตามหลังไป @บ้านปิ่นรดา "อ้าว คุณหนู.. พึ่งมาเหรอคะ พี่กำลังจะมาล็อคประตูพอดี" บัว สาวใช้ในบ้านของปิ่นรดาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นปิ่นรดายืนอยู่หน้าบ้าน "จ้ะ" หญิงสาวตอบกลับไปช้าๆ ก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไปในเขตบ้านพร้อมกับยิ้มให้บัว "คุณพ่อคุณแม่....." ยังไม่ทันที่ปิ่นรดาจะพูดจบ บัวก็พูดแทรกขึ้นมาขัดเสียก่อน "คุณท่านเข้านอนกันแล้วค่ะ ได้ยินว่าพรุ่งนี้คุณท่านจะพาคุณหนูปริมไปอัลตร้าซาวด์แต่เช้า วันนี้เลยเข้านอนเร็ว" "อ๋อ จ้ะ" ปิ่นรดาพูดขึ้นสั้นๆ "แล้วนี่คุณหนูไปไหนมาคะ กลับมาดึกเชียว" "อ๋อ! ปิ่นพึ่งกลับมาจากบ้านเพื่อนค่ะ ถ้างั้นปิ่นขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ" พูดจบปิ่นรดาก็เดินเข้าบ้านไปทันที @ห้องนอนปิ่นรดา "เจ้าหมาน้อย วันนี้หนูกินอิ่มนอนหลับไหม วันนี้เหนื่อยหรือรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า แม่ขอโทษนะที่แม่ร้องไห้ หนูอย่าโกรธคุณพ่อนะ ที่คุณพ่อแปลกไปอาจจะเป็นเพราะงานของคุณพ่อเครียด แม่เชื่อว่าพ่อไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้กับเรา พรุ่งนี้พ่อก็คงดีขึ้น เดี๋ยวเราค่อยบอกคุณพ่อนะลูก บันทึก..เจ้าหมาน้อย วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเริ่มเขียนไดอารี่หาลูกน้อยในท้อง แน่นอนว่าสำนวนการเขียนมันก็ไม่ได้ดีมากมายเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เธอเขียนลงไปนั้นทุกอย่างมันออกมาจากใจจริงๆ หลังจากที่เขียนเสร็จ ปิ่นรดาก็หยิบเอาใบผลตรวจขึ้นมาติดไว้ที่หน้าแรกของสมุดบันทึกเพื่อยืนยันว่าสมุดเล่มนี้เป็นของเจ้าตัวเล็กในท้องแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น